II SA/Go 830/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 28 września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga Z.G., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...] w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry w kwocie 12000zł. W treści skargi pełnomocnik skarżącego zwrócił się do organu oraz ewentualnie do Sądu (w razie nieuwzględnienia wniosku przez organ) z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, prowadząc do zamknięcia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnionych pracowników. Skarżący wskazał, iż nie posiada środków na zaspokojenie nałożonej kary. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego wskazał na prawdopodobieństwo celowego działania organów celnych w ramach tzw. "wali z hazardem" skierowane na doprowadzanie do upadłości podmiotów prowadzących taką działalność jak skarżący. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 października pełnomocnik skarżącego wezwany został do uzupełnienia w terminie 7 dni wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wykazanie, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków np. przesłanie dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację finansową, stan posiadanych rachunków bankowych itp., pod rygorem rozpatrzenia wniosku wyłącznie w oparciu o argumentację zawartą w skardze, w której sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wezwanie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 października 2016 r. Wezwanie pozostawione zostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, gdy grożąca szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie jest tego rodzaju, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności. W postanowieniach z dnia 14 stycznia 2015 r., II OZ 1399/14 oraz z dnia 3 kwietnia 2014 r., I FZ 64/14 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku, lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku. Pogląd ten Sąd orzekający w pełni podziela. W rozpoznawanej sprawie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na trudne do odwrócenia skutki związane z brakiem posiadanych przez niego środków finansowych oraz niebezpieczeństwem zakończenia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnionych pracowników. W związku z okolicznościami przywołanymi we wniosku Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez przykładowo przesłanie dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację finansową, stan posiadanych rachunków bankowych itp. Strona skarżąca pomimo wezwania nie uzupełniła złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, iż brak uprawdopodobnienia przez stronę skarżącą okoliczności, na które wskazała ona w treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwiło w efekcie ocenę wniosku skarżącego pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej i jego uwzględnienie. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 czerwca 2016 r., II OZ 573/16, z dnia 17 lutego 2016 r., II GZ 108/16. Wobec powyższego w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.