II SA/Go 840/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant referent stażysta Natalia Klimczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T.K., T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w zawiadomieniu oddala skargę. Pismem z dnia [...] czerwca 2011r. wydanym na podstawie art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) Burmistrz zawiadomił T. i T.K. o dokonanej zmianie numeru porządkowego działki o nr ewid. gr. [...], położonej w miejscowości [...] i stanowiącej ich własność, w ten sposób, że dotychczasowy numer porządkowy tej działki 30a został zmieniony na numer 31a. W korespondencji kierowanej do organów skarżący wielokrotnie wyrażali swoje niezadowolenie z tej zmiany. Na skutek tych pism Burmistrz dostrzegł, że został popełniony błąd co do oznaczenia numeru ewidencyjnego gruntu działki i na podstawie art. 113 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "kpa") postanowieniem nr [...] sprostował błąd pisarski w zawiadomieniu o zmianie oznaczenia nieruchomości numerem porządkowym z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] dla nieruchomości położonej w [...] w następujący sposób: w wierszu 5, 9, 13, 21 zawiadomienia zamiast: "dz. nr [...]" powinno być: "[...]". Pozostałą treść zawiadomienia organ pozostawił bez zmian. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli T. i T.K., w którym nie zgodzili się na zmianę numeru porządkowego ich działki oznaczonej numerem ewid. gruntu [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie Burmistrza w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w trybie art. 113 § 1 i § 3 kpa możliwe są do sprostowania tylko oczywiste omyłki, czyli omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów itp. Ponadto wskazał, że cechą istotną błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Organ podniósł też, że oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, nie podlegający sprostowaniu w trybie art. 113 kpa. Poza tym w ocenie Kolegium poza dyspozycją art. 113 pozostają między innymi zawiadomienia wydawane w trybie art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przyjmując, że nadanie numeru porządkowego jest czynnością materialno-techniczną mającą wpływ na sytuację prawną obywatela, podlega ono zaskarżeniu z zachowaniem trybu wskazanego w art. 52 § 3, art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie SKO złożyli T. i T.K., w której domagają się rozpatrzenia sprawy zmiany numeru porządkowego należącej do nich działki [...], a nie działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r roku nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem, dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Już na wstępie z całą mocą należy stwierdzić, że niniejszym postępowaniu, wszczętym wskutek skargi wniesionej przez T. i T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011r., w której to skardze skarżący wyraźnie wskazali jako przedmiot zaskarżenia właśnie to postanowienie, Sąd nie jest władny merytorycznie orzec o zgodności z prawem zawiadomienia Burmistrza z dnia [...] czerwca 2011r. odnośnie zmiany numeru porządkowego nieruchomości. Orzekanie co do tego zawiadomienia – czynności materialno-technicznej, podlegającej odrębnemu zaskarżeniu do Sądu po wypełnieniu wszelkich wymogów z art. 52 i nast. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie byłoby zasadne również z uwagi na jego uchylenie kolejnym zawiadomieniem Burmistrza, wystosowanym w dniu [...] października 2011r. w reakcji na zaskarżone postanowienie SKO. Tak więc należy przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...]. W orzeczeniu tym Kolegium stwierdziło, że organ I instancji niewłaściwie zastosował art. 113 kpa do sprostowania numeru ewidencyjnego działki skarżących. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach (§ 1). Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie (§ 3). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wystosowane przez Burmistrza zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2011r. o zmianie oznaczenia nieruchomości numerem porządkowym z pewnością nie jest decyzją administracyjną. Podstawą prawną zawiadomienia jest art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że nadanie numeru porządkowego dokonywane jest nie w formie decyzji administracyjnej, a czynności o charakterze materialno-technicznym, dlatego też postępowanie w sprawie nadania numeru porządkowego jest uproszczone i ma w założeniu sprowadzać się wyłącznie do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008r., sygn. akt I OSK 6/07, Lex nr 447879; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 629/08, Lex nr 526525; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 988/11). Organ nie ma więc uprawnienia do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej w przedmiocie numeru porządkowego. Skoro zatem w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja administracyjna rozstrzygająca powyższą kwestię, a tylko zawiadomienie, organ nie miał podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 113 kpa. Wprost z tego przepisu wynika bowiem, że znajduje on zastosowanie wyłącznie do decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej. Zawiadomienie wydane na podstawie art. 47a ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie jest decyzją, a więc art. 113 nie mógł zostać przez organy zastosowany. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie organu II instancji uchylające postanowienie Burmistrza z dnia [...] czerwca 2011r. jest zgodne z obowiązującym prawem. Ponadto, na marginesie, zgodzić się trzeba ze stanowiskiem SKO, że w trybie art. 113 kpa prostowane mogą być wyłącznie oczywiste omyłki i błędy pisarskie. W przepisach brak jest definicji legalnych terminów: "błąd pisarki i rachunkowy" oraz "oczywista omyłka", więc należy przyjąć ich znaczenie takie, jakie zostało im nadane w języku prawniczym. W wyroku z dnia 10 lutego 1994r., sygn. akt SA/Kr 723/93 Naczelny Sąd Administracyjny O/Z w Krakowie wyraził pogląd, że oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Oczywistą omyłką jest natomiast widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2009r., sygn. akt II OSK 1439/08; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 323/10, Lex nr 595344). Wobec powyższego należy podzielić stanowisko organu II instancji, że niewłaściwe wskazanie w decyzji numeru działki nie ma charakteru oczywistej omyłki, którą można sprostować w trybie art. 113 kpa. Oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, ponieważ konkretyzuje chociażby dopuszczalność prowadzenia określonych robót w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia i to nawet wtedy, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego rozstrzygnięcia. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni – gruntu i funkcjonuje w obiegu prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu, z czym wiążą się konkretne prawa i obowiązki (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Bk 694/09; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2010r., sygn. akt II OSK 1950/10, Lex nr 746856). Ponad wszelką wątpliwość należy więc stwierdzić, że niewłaściwe oznaczenie numeru ewidencyjnego gruntu nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu art. 113 kpa. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r roku nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.