II SA/Go 871/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] o ustaleniu z urzędu jednorazowej opłaty w wysokości 3979,36 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w postaci działki o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 1232 m² położonej w [...], dla której Sąd Rejonowy na dzień zbycia nieruchomości prowadzi księgę wieczystą nr [...], na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W treści skargi D.S. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednocześnie nie uzasadniając złożonego wniosku. Wobec powyższego na podstawie zarządzenia z dnia 13 listopada 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wykazanie, iż jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy. Powyższe wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 23 listopada 2012 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi nie odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ust. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy dodać, iż zgodnie z zdaniem trzecim § 3 cyt. artykułu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Sąd zwraca uwagę, iż orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu prawnego ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na gruncie niniejszej sprawy złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty został w skardze, jednakże nie zawierał on ani uzasadnienia, ani nawet wskazania na konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe skarżący wezwany został do wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków pod rygorem rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy, wyznaczając termin sadowy 7 dni na udzielenie odpowiedzi. Brak udzielenia przez skarżącego odpowiedzi, a w konsekwencji brak uzasadnienia złożonego wniosku zadecydowało o tym, że przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w postanowieniach: NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, NSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 281/08. Sąd w pełni popiera także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w postanowieniu z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, zgodnie z którym ,,Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a." Podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczony został na dzień 20 grudnia 2012 r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione. Należy mieć przy tym na uwadze, iż w myśl art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wobec powyższego w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.