II SA/Go 90/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...].12.2024 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania P. Ł. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].10.2024 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci elektroenergetycznej SN-15 kV oraz kanalizacji technicznej w ramach inwestycji: "Budowa stacji 110/15 kV o nazwie "[...]" w miejscowości [...] wraz z powiązaniami SN", na części działek nr ewid.: [...] obręb [...][...],[...]obręb [...].[...],[...] obręb [...].[...],[...] obręb [...][...], gmina [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn, Dz. U. z 2024r. poz. 572, dalej jako - kpa) oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 50 ust. 2a, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 1a, art. 52, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej jako - upzp), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności Kolegium przedstawiło przebieg postępowania i wskazało, że decyzją nr [...] z dnia [...].10.2024 r. organ I instancji ustalił lokalizację dla wskazanej powyżej inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN-15 kV oraz kanalizacji technicznej w ramach inwestycji: "Budowa stacji 110/15 kV o nazwie "[...]". W dniu [...].05.2024 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek E Sp. z o.o, w [...] o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci elektroenergetycznej SN-15 kV oraz kanalizacji technicznej w ramach inwestycji: "Budowa stacji 110/15 kV o nazwie "[...]" w miejscowości [...] wraz z powiązaniami SN", na części działek nr ewid.: [...]obręb [...],[...]obręb [...],[...] obręb [...],[...]obręb [...], gmina [...]. Wniosek został zmieniony i uzupełniony pismami złożonymi w dniu [...].06.2024 r. oraz [...].06.2024 r. Ostatecznie po zmianie wniosku m.in. w zakresie granic terenu objętego wnioskiem, inwestycja będzie realizowana na części działek nr ewid.: [...]obręb [...],[...]obręb [...],[...]obręb [...],[...]obręb [...], gmina [...]. W ocenie organu wniosek spełniał wymogi art. 52 ust. 1 i 2 upzp. Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145), zamierzenie stanowiło cel publiczny. Następnie, powołując się na art. 51 ust. 1a ww. ustawy organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż teren inwestycji obejmuje część działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...], stanowiącą teren zamknięty tj. teren [...] S.A., organem właściwym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego jest Burmistrz [...]. W oparciu o wniosek, który zawierał niezbędne elementy określone w art. 52 ust. 2 upzp, sporządzono analizę warunków wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, w której stwierdzono: 1) na podstawie wniosku, inwestycję zaliczono jako obiekt infrastruktury technicznej i obiekt liniowy, dlatego nie jest wymagana obsługa komunikacyjna, 2) na terenie objętym inwestycją, w planie który utracił moc na podstawie art. 67 upzp, nie przewidziano realizacji inwestycji stanowiących zadania rządowe lub samorządowe, 3) teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82), 4), inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. płoz. 1839 ze zm.), 2) teren inwestycji leży w części w granicach obszaru chronionego wyznaczonego na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1478) - na obszarze chronionego krajobrazu "[...]", wyznaczonego Uchwalą Nr XXXI/470/2017 Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...]r. poz. [...]), 6) teren inwestycji nie leży w granicach obszaru objętego wymaganiami w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, zgodnie z ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292), 7) teren inwestycji nie leży w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, cześć terenu inwestycji (obszary na arkuszach 1/4, 2/4 załącznika nr 1) znajduje się w granicach obszaru narażonego na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia walu przeciwpowodziowego, wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U, z 2024 r. poz. 1087 ze zm.), 8) nie ma przeciwwskazań dla realizacji zamierzenia wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2a upzp inwestycja wymagała uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...]. W odniesieniu do udokumentowanych wód podziemnych i złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, innych niż złoża strategiczne, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 upzp, projekt decyzji pismem z dnia [...] lipca 2024 r. został skierowany do uzgodnienia z właściwym organem administracji geologicznej tj.: Marszałkiem Województwa [...]. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 5a ww. ustawy, przedmiotowa inwestycja wymagała uzgodnienia w odniesieniu do obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, ze Starostą Powiatu [...]. Organy te nie zajęły stanowiska w terminie, więc zgodnie z art. 53 ust. 5 uzgodnienie uznano za dokonane. Dalej organ wyjaśnił, że na terenie inwestycji występują grunty leśne (Ls) i grunty rolne: grunty orne klasy V i VI (RV i RVI), pastwiska trwale klasy VI (PsVI), łąki trwałe klasy IV (LIV), grunty pod rowami na łąkach trwałych klasy IV (W-LIV, grunty pod rowami na gruntach ornych klasy V (W-RV). Zatem w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp, projekt decyzji został skierowany do uzgodnienia ze: 1) Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, organ ten nie zajął stanowiska w terminie, więc zgodnie z art. 53 ust. 5 upzp, uzgodnienie uznano za dokonane. 2) Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] w zakresie melioracji wodnych. Uzgodnienie w ww. zakresie zostało dokonane postanowieniem z dnia [...].07.2024 r. znak: [...] ze wskazaniami dotyczącym sposobu realizacji inwestycji. W związku powyższym organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie ww, postanowienia do decyzji wprowadzono stosowne zapisy. 3) Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] w zakresie melioracji wodnych, organ ten nie zajął stanowiska w terminie, więc zgodnie z art. 53 ust. 5 upzp, uzgodnienie uznano za dokonane. 4) Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w [...] w zakresie gruntów leśnych. Organ dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. znak: [...]. Na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 upzp, projekt decyzji wymagał uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...], w zakresie lokalizacji przedmiotowej inwestycji w granicach obszaru chronionego krajobrazu "[...]". Organ ten nie zajął stanowiska w terminie, więc zgodnie z art, 53 ust. 5c ww. ustawy uzgodnienie uznano za dokonane. Ponadto, ze względu na fakt, że teren inwestycji obejmuje część terenu pasa publicznej drogi krajowej nr [...] (działki nr ewid. [...] obręb [...]) i przylega do pozostałej części pasa tej drogi, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp, projekt decyzji został przekazany do uzgodnienia z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...]. Organ ten dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia [...].08.2024 r. znak: [...]. Następnie organ I instancji wskazał, że część terenu inwestycji znajduje się na obszarze i w bezpośrednim sąsiedztwie linii kolejowej o znaczeniu państwowym - nr [...][...], w związku z czym zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9a upzp, przedmiotowa inwestycja wymagała uzgodnienia z Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego - w odniesieniu do linii kolejowej o znaczeniu państwowym oraz gruntów w jej sąsiedztwie. Organ ten dokonał uzgodnienia w ww. zakresie, postanowieniem z dnia [...].08.2024 r. znak: [...]. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że teren inwestycji obejmuje część terenu pasa publicznej drogi gminnej - ul. [...] (działka nr ewid. [...], obręb [...]) i przylega do pozostałej części pasa tej drogi oraz część terenu pasa publicznej drogi gminnej - ul. [...] (działka nr ewid. [...], obręb [...]) i przylega do pozostałej części pasa tej drogi, projekt decyzji pismem z dnia [...].07.2024 r. został przedłożony do zaopiniowania wewnętrznego. Organ zaopiniował wewnętrznie zgodą milczącą. Ponadto organ wskazał, że zapewnił wszystkim stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Projekt decyzji, zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp, sporządziła osoba posiadająca kwalifikacje określone w art. 5 pkt. 3 tej ustawy. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. Ł., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d upzp poprzez jego niezastosowanie i nie określenie w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 poprzez jego nie zastosowanie i nie dokonanie przez organ prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie decyzji naruszającej słuszny interes Skarżącego; art. 8 § 1 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie Skarżącego do władzy publicznej i nie kierowanie się zasadą równego traktowania; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji w szczególności dotyczącego przyczyny zlokalizowania inwestycji w sposób w znacznym stopniu utrudniający korzystanie z terenu przez Skarżącego, pomimo, że istnieje możliwość zlokalizowania jej w granicach sąsiedniej działki drogowej lub poprowadzenie linii jako podziemnej infrastrukturv technicznej, analogicznie jak w przypadku gruntów leśnych. W związku z podniesionymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części objętej odwołaniem i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżący wskazał, że z powyższym rozstrzygnięciem nie sposób się zgodzić w zakresie, w jakim dotyczy działki nr [...] obręb [...], stanowiącej jego własność. W jego ocenie zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w art. 54 upzp. W decyzji organ nie wskazał alternatywnych możliwości przebiegu linii elektroenergetycznej, ani nie wskazał, aby wybrany wariant był najbardziej optymalny, ani nie przedstawił jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że alternatywny przebieg spornej linii elektroenergetycznej w ogóle był przez organ rozważany. Natomiast w sprawach dotyczących inwestycji celu publicznego organ administracji musi mieć na uwadze skutki decyzji w postaci wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności, stosownie do regulacji art. 112 ust. 1 i art. 124 ust. 1 u.g.n. W tym kontekście wymagana jest ocena, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich. Skarżący wskazał, że zarzuty dotyczą trasy, po której linia na być przeprowadzona w zakresie, w jakim przebiega przez teren stanowiący własność Skarżącego. W ocenie Skarżącego w decyzji pominięto wymagania dotyczące ochrony interesów właścicieli działek, przez które ma przebiegać inwestycja, czyli wskazanych w ustawie osób trzecich. Lokalizacja inwestycji ustalona przez organ I instancji nie tylko narusza słuszny interes Skarżącego, ale jest niezasadna i niecelowa, gdyż równolegle do planowanej na terenie Skarżącego linii elektroenergetycznej usytuowana jest działka drogowa, wzdłuż której istnieje możliwość poprowadzenia inwestycji. W ten sposób inwestor uniknąłby konieczności prowadzenia robót na terenach stanowiących własność osób trzecich. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Związanie to oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tj. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji określonych w tym przepisie, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymogom określonym w tej decyzji. W ocenie Skarżącego graficzne zobrazowanie terenu spornej inwestycji zawarte w załączniku do decyzji jest na tyle konkretne, że nie daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej żadnej możliwości ustalenia innego przebiegu trasy przyszłej linii elektroenergetycznej niż po działce Skarżącego. Takie określenie lokalizacji sieci elektroenergetycznej nie zostało przy tym poparte jakimkolwiek uzasadnieniem nieodzowności przyjętego rozwiązania. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obejmującym zmiany wprowadzone ustawą z dnia 7.07.2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023r. poz. 1688), jednak zgodnie z art. 59 ust. 2 ww. ustawy do spraw dotyczących wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia [...].09.2023 r. (tj. od dnia wejścia w życie ww. ustawy z dnia 07.07.2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu w zakresie art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a w brzmieniu dotychczasowym oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a upzp. W myśl art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W ocenie Kolegium wniosek inwestora, w jego ostatecznej formie, spełnia wymogi zawarte w przepisach u.p.z.p. Kolegium podzieliło również kwalifikację prawną spornej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu odwoławczego organ l instancji wywiązał się prawidłowo z nałożonego w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obowiązku. W przedmiotowej sprawie, w toku postępowania organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację spornej inwestycji. Zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., uzgodniono z właściwymi organami. Po analizie zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło również, że decyzja zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 54 ust. 1 u.p.z.p. elementy. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, po myśli art. 50 ust. 4 u.p.z.p.. powierzono osobie uprawnionej zgodnie z art. 5 pkt 4 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może wychodzić poza jego zakres, czy też samodzielnie zmieniać lub modyfikować podstawowych cech planowanej inwestycji, gdyż byłoby to orzekanie o innej inwestycji - niż planowana przez inwestora Do takich cech należy w szczególności rodzaj i parametry - wnioskowanej inwestycji, a także określenie terenu na którym inwestycja jest planowana. Zatem to inwestor określa, jaką konkretnie inwestycję i na jakim terenie chce zrealizować, zaś organ rozstrzyga, czy określona we wniosku inwestycja jest na danym terenie dopuszczalna. Skoro we wniosku inwestor jako teren inwestycji wskazał określone części działek nr ewid.: [...]obręb [...],[...]obręb [...],[...] obręb [...],[...] obręb [...], gmina [...], to organ I instancji nie mógł ustalić warunków zabudowy w sposób niezgodny z wnioskiem inwestora, według swojego uznania, ponieważ takie działanie powodowałoby naruszenie art. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie, wbrew zarzutom odwołania nie doszło do naruszenia wymagań art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w zakresie w jakim przepis ten przewiduje, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przepis art. 1 ust. 1 ww. ustawy wymienia szereg przesłanek, które powinny być wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uszeregowując je w dziewięciu równorzędnych punktach - tylko w jednym z nich wskazano na prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Nie można więc prawu własności w tej sytuacji nadawać cechy zdecydowanego prymatu nad innymi wartościami wymienionymi przez ustawodawcę Oczywiście w sprawie dotyczącej inwestycji celu publicznego organ administracji powinien mieć na uwadze przyszłe skutki decyzji w postaci wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności, co decyduje o konieczności oceny, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.08.2015 r. sygn. akt II OSK 1577/15). Nie oznacza to jednak, że wzgląd na interes prywatny właściciela powinien mieć charakter decydujący w procesie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym, a na jego treść składają się również obowiązki właściciela wynikające z nakazów interesu publicznego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29.06.2005 r.) Ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, obejmująca również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona. Jednak wbrew stanowisku wyrażonemu w odwołaniu, stwierdzenie to nie sięga tak daleko, by obejmowało obowiązek badania przez organ słuszności czy też celowości realizacji inwestycji, jak też prowadziło do nałożenia na wnioskodawcę wymogu przedstawienia wszystkich rozwiązań alternatywnych lokalizacji inwestycji i szczegółowego omówienia, dlaczego został wybrany dany jej wariant (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.03.2017 r. sygn. akt II OSK 941/15). Organ orzekający w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może modyfikować wniosku inwestora, korygując lokalizację przyszłego zamierzenia. Aby odmówić ustalenia lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Taka natomiast niezgodność w niniejszej sprawie nie zachodzi. Stanowisko Skarżącego, że technicznie możliwa jest alternatywna, korzystna dla niego lokalizacja inwestycji (trasa poprowadzenia planowanej sieci), nie może być wyłączną przesłanką wydania decyzji odmownej, ponieważ opiera się na uproszczonym postrzeganiu kryteriów legalności realizowania inwestycji celu publicznego. Wskazywaną przez Skarżącego okoliczność należy rozważać w łączności z pozostałymi kryteriami, jakie należy wziąć pod uwagę oceniając wnioskowane zamierzenie. Należy to odnosić zarówno do powodów, jakie stały za wyborem przez inwestora wnioskowanej lokalizacji, jak również do rodzaju dolegliwości, jaką powoduje dla Skarżącego wydana przez organ decyzja. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie można mówić o nadmiernej ingerencji w uprawnienia właścicielskie Zgodnie z art. 56 zd. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto, zgodnie z art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od spełnienia nieprzewidzianych przepisami prawa warunków lub świadczeń. Organ właściwy w sprawach ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem uprawniony do stawiania inwestorowi warunków w zakresie lokalizacji lub parametrów inwestycji, jeżeli tego rodzaju warunki nie wynikają z przepisów odrębnych. W art. 56 zd. 2 u.p.z.p. wyłączono możliwość wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego tylko z powodu naruszenia ogólnie określonych, podstawowych zasad i wartości, jakie należy uwzględniać przy planowaniu i gospodarowaniu przestrzenią, w tym prawa własności. Wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Z dokumentów sprawy nie wynika, aby w niniejszej sprawie taka niezgodność zachodziła. Również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.) nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego (art. 56 zd. 2 u.p.z.p.). Interes osoby trzeciej, której prawa rzeczowe do nieruchomości mogą w przyszłości podlegać ograniczeniom w związku z realizacją celu publicznego w granicach i na warunkach określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, może zostać uwzględniony jedynie w takim zakresie, w jakim nie pozostaje to w kolizji z przeważającymi potrzebami interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.) oraz istotnymi i przeważającymi nad jednostkowym interesem prawnym indywidualnego podmiotu potrzebami publicznymi w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej (art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wątpliwości co do przewagi interesu publicznego oraz potrzeb publicznych w zakresie rozwoju infrastruktury elektroenergetycznej o charakterze dystrybucyjnym nad interesem prawnym Skarżącego w nieustaleniu lokalizacji przyszłej inwestycji celu publicznego w zakresie obejmującym należącą do niego nieruchomość. Kolegium zauważyło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i sam fakt jej wydania nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy. Ma ona również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna i w ogóle możliwa jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. W niniejszej sprawie, w punkcie 7 zaskarżonej decyzji określającym wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, zgodnie z dyspozycją ww. przepisu organ I instancji wskazał, że 1. Roboty budowlane należy prowadzić w sposób zapewniający zachowanie istniejących na terenie inwestycji sieci infrastruktury technicznej. 2. Przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych należy uzyskać prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 3. Przebudowa sieci możliwa jest na warunkach określonych przez gestorów sieci. 4. Wejście na teren nieruchomości wymaga porozumienia z jego dysponentami, uporządkowania i przywrócenia poprzednich walorów gruntu oraz wypłacenia ustalonych umową odszkodowań. Z uwagi na fakt, iż cześć terenu inwestycji znajduje się na obszarze linii kolejowej o znaczeniu państwowym oraz z uwagi na sąsiedztwo terenu inwestycji z terenami kolejowymi, należy zachować: - przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2024 r, poz. 697), w szczególności art. 53: usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem mchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa mchu kolejowego; budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m; od granicy obszaru kolejowego, z tym, że odległość ta od osi skrajnego tom nie może być mniejsza niż 20 m; - przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków' dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1247 ze zm.), w tym: roboty ziemne mogą być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy obszaru kolejowego; wykonywanie robót ziemnych w odległości od 4 m do 20 m od granicy obszaru kolejowego powinno być każdorazowo uzgadniane z zarządcą infrastruktury kolejowej, tj. P S.A. Zakład [...]; -przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowie kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151, poz. 987 ze zm.) w tym; elektroenergetyczne linie kablowce biegnące wzdłuż torów powinny być układane w zakrytych kanałach kablowych albo bezpośrednio w ziemi. Miejsce ułożenia kabli powinno być trwale oznakowane; skrzyżowania lub zbliżenia linii elektroenergetycznych z linią kolejową powinny być zgodne z Polskimi Normami oraz odpowiadać warunkom § 124 ww. rozporządzenia;-realizacja przedmiotowej inwestycji nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego poprzez np. niszczenie lub uszkadzanie istniejącego torowiska i jego urządzeń albo poprzez zmniejszenie ich trwałości lub zmniejszenie wartości użytkowej linii kolejowej oraz nie może ograniczać możliwości przebudowy lub remontu tej linii kolejowej. W ocenie Kolegium powyższe ustalenia są wystarczające na obecnym etapie procesu inwestycyjnego oraz zgodne z wymaganiami powołanego wyżej art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d. upzp. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja Burmistrza [...] została wydana zgodnie przepisami prawa materialnego. Jednocześnie Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]grudnia 2024 r. nr [...] P. Ł., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. (d) oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 upzp w zw. z art. 140 KC, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu pierwszej instancji, ponieważ: 1. SKO błędnie uznało, że w decyzji Organ pierwszej instancji prawidłowo określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym Skarżącego, w sytuacji gdy Decyzja nie zawiera jakichkolwiek szczegółowych rozstrzygnięć w odniesieniu do Skarżącego; 2. SKO błędnie uznało, że w Decyzji Organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, w sytuacji gdy decyzja nie zawiera jakichkolwiek szczegółowych rozważań na temat zakresu ingerencji w prawa Skarżącego, w tym w prawo własności; 2. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 7, 77 § 1, 8 § 1 i 107 § 3 KPA, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy: 1. Organ pierwszej instancji wydając decyzję nie podjął jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydające decyzję naruszył słuszny interes Skarżącego, 2. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie w sposób podważający zaufanie Skarżącego do władzy publicznej i nie kierował się zasadą równego traktowania, 3. Decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego, w szczególności dotyczącego przyczyny zlokalizowania Inwestycji w sposób w znacznym stopniu utrudniający korzystanie z terenu przez Skarżącego, pomimo, że istnieje możliwość zlokalizowania jej w granicach sąsiedniej działki drogowej lub poprowadzenie linii jako podziemnej infrastruktury technicznej, analogicznie jak w przypadku gruntów leśnych. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie również decyzji Organu pierwszej instancji, a w obu przypadkach zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że odnosząc się do zarzutów odwołania SKO przywołało i zacytowało szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów administracyjnych, z których wynika, że interes właściciela nieruchomości nie może mieć decydującego znaczenia w procesie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, czego Skarżący nie kwestionował. Istotą odwołania było twierdzenie, że Organ pierwszej instancji w ogóle nie dokonał jakichkolwiek rozważań dotyczących ochrony interesów właścicieli działek, na których zaplanowano przeprowadzenie Inwestycji, ani tym bardziej, tego czy zakres ingerencji w prawo własności Skarżącego jest w okolicznościach niniejszej sprawy adekwatny. Zdaniem skarżącego istotą niniejszej sprawy nie jest kwestia prymatu interesów właściciela działki nad interesem publicznym. W ocenie Skarżącego, przytoczenie przez SKO bogatego orzecznictwa w tym zakresie, którego Skarżący nie kwestionuje, nie pozwala na uznanie, że tymi samymi zasadami kierował się Organ pierwszej instancji przy wydawaniu zaskarżonej Decyzji. Skarżący nie kwestionuje, że Organ pierwszej instancji orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji ani do modyfikowania treści wniosku inwestora, jednak zarzuty dotyczące Decyzji nie dotyczyły kwestii technicznych budowy linii elektroenergetycznej, czy jej zgodności z prawem budowlanym, ale wyznaczonej trasy, po której linia ma być przeprowadzona w zakresie, w jakim przebiega przez Teren stanowiący własność Skarżącego. Te kwestie powinny być przedmiotem badania na obecnym etapie realizacji Inwestycji. W ocenie Skarżącego SKO mylnie identyfikuje istotę niniejszej sprawy, wskazując że nie zachodzą w niej wątpliwości co do przewagi interesu publicznego oraz potrzeb publicznych w zakresie rozwoju infrastruktury elektroenergetycznej o charakterze dystrybucyjnym nad interesem prawnym Skarżącego w nieustaleniu lokalizacji przyszłej inwestycji celu publicznego w zakresie obejmującym należącą do niego nieruchomość. Skarżący nie kwestionuje tego, że rozwój infrastruktury elektroenergetycznej jest celem publicznym, lecz wskazuje, że przy wydawaniu zaskarżonej Decyzji nie uwzględniono w wystarczający sposób jego interesu prywatnego. Przy czym Skarżący nigdy nie twierdził o tym, że jego interes prywatny ma prymat nad interesem publicznym, jednak interes publiczny również nie ma charakteru absolutnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych w sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego będzie musiała naruszać prawo własności osób trzecich, czy też w jakikolwiek sposób prowadzić do ograniczenia prawa własności, to obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie niezbędności realizacji inwestycji w proponowanym zakresie i miejscu, a następnie wskazanie tejże niezbędności w uzasadnieniu decyzji. W Decyzji Organ ani nie wskazał alternatywnych możliwości przebiegu linii elektroenergetycznej, ani nie wskazał, aby wybrany wariant był najbardziej optymalny, ani nie przedstawił jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że alternatywny przebieg spornej linii elektroenergetycznej w ogóle był przez Organ lub przez inwestora rozważany. Skarżący podkreśla, że w uzasadnieniu Decyzji kwestii ochrony interesów osób trzecich poświęcono wyłącznie punkt 7 Decyzji. Wbrew twierdzeniom SKO Decyzja I instancji nie zawiera wszystkich wskazanych w art. 54 upzp elementów. W sprawie dotyczących inwestycji celu publicznego organ administracji musi mieć na uwadze skutki decyzji w postaci wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności, stosownie do regulacji art. 112 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym kontekście wymagana jest ocena, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich. Wobec ingerencji spornej Inwestycji w działki stanowiące własność osób trzecich, w tym Skarżącego, jak również wobec lakonicznego uzasadnienia Decyzji I instancji w zakresie, w jakim dotyczy ona ochrony praw osób trzecich, zasadne są zarzuty braku określenia w Decyzji Organu pierwszej instancji wymagań ochrony interesów osób trzecich. Skarżący nie kwestionuje również rozważań SKO co do charakteru decyzji lokalizacyjnej. Skarżący wskazał jednocześnie na wiążący charakter decyzji lokalizacyjnej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego w Decyzji pominięto wymagania dotyczące ochrony interesów właścicieli działek, przez które ma przebiegać Inwestycja, czyli wskazanych w ustawie osób trzecich, czego SKO nie dostrzegło. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest swoistym podsumowaniem całego postępowania administracyjnego, także w zakresie dotyczącym interesów osób trzecich. Organ ma obowiązek zbadać te interesy, a nawet odmówić wydania decyzji, nadmiernie szkodzącej tym interesom. Brak powyższych rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji prowadzi do wniosku o tym, że została ona wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 KPA. W ocenie Skarżącego, lokalizacja Inwestycji ustalona w Decyzji nie tylko narusza słuszny interes Skarżącego, ale jest niezasadna i niecelowa. Równolegle do planowanej na Terenie Skarżącego linii elektroenergetycznej usytuowana jest działka drogowa, wzdłuż której istnieje możliwość poprowadzenia Inwestycji. W ten sposób inwestor uniknąłby konieczności prowadzenia robót na terenach stanowiących własność osób trzecich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518, dalej u.g.n.). Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p. Inwestycja ma znaczenie ponadlokalne lub krajowe, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja polegająca na budowie sieci elektroenergetycznej 110/15 kV ma status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2). Mając na uwadze, że planowane przedsięwzięcie mieści się w ww. katalogu celów publicznych podkreślić również trzeba, że jego budowa przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa elektroenergetycznego mieszkańców znacznego obszaru województwa. Powyższe ogólne uwagi dotyczące charakteru przedmiotowej inwestycji mają znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach ustawy należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; Złożony przez inwestora wniosek spełnia powyższe wymagania. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wyłącznie mapa zasadnicza lub katastralna w odpowiedniej skali jest mapą dopuszczoną w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie określiła znaczenia pojęć mapa zasadnicza i mapa ewidencyjna dla własnych potrzeb, dlatego też dla ustalenia znaczenia tych pojęć posiłkować się należy przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Zgodnie z definicją legalną, zawartą art. 2 pkt 7 wskazanej ustawy, mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Przedstawione do wniosku dwie mapy zasadnicze zawierają niezbędne, aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych. Wskazać w tym miejscu należy, że w stosunku do inwestycji liniowych nie wynika w każdej indywidualnej sprawie wymóg załączenia do wniosku mapy w skali 1:2000, oprócz mapy w skali 1:500 lub 1:1000. Mapa, na której inwestor określa granice terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, powinna być mapą w skali 1:500 lub 1:1000, z tym, że w stosunku do inwestycji liniowych może być również mapą w skali 1:2000. Użycie w przepisie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zwrotu "również" oznacza zatem alternatywę, a nie dodatkowy wymóg. Dopuszczenie przez ustawodawcę mapy w skali 1:2000 dla inwestycji liniowych podyktowane jest charakterem tego rodzaju inwestycji i ich z reguły znacznymi rozmiarami (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn.. akt II OSK 2437/14). Odnosząc się do treści decyzji, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych - w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z kolei w załącznikach do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapach w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.). W toku postępowania organ dokonał wszelkich wymaganych uzgodnień - stosownie do treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Został również spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Powyższe względy wskazują, że wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa własności skarżącego. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, które wyżej wskazano, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej (art. 56 u.p.z.p.), co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 845/12). Innymi słowy związanie treścią wniosku oznacza, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego bezzasadna jest analiza organu zakresie odmiennego przebiegu linii elektroenergetycznej , aniżeli wnosi inwestor. Z tych względów nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący możliwości "wyboru" przez organ innego przebiegu linii elektroenergetycznej. Niewątpliwie inwestycja dotycząca budowy urządzeń związanych z przesyłem energii elektrycznej stanowi inwestycję celu publicznego, która korzysta z preferencji proceduralnych stosownie do art. 53 u.p.z.p. Stosownie zaś do art. 56 zd. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Powyższe oznacza, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Jednocześnie zgodnie z art. 56 zd. 1 u.p.z.p., przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to z kolei oznacza, że zasady i wartości określone w tym przepisie same w sobie nie mogą stanowić skutecznej przeszkody dla wydania decyzji pozytywnej. W przypadku inwestycji celu publicznego przewagę uzyskuje publiczny cel jakiemu służyć ma planowana inwestycja. Ponownie zauważyć należy, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, że także w przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przyjmuje się, że nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p. - zob. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011, s. 460, s. 533-534). W konsekwencji wydanie tej decyzji nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości, objętej planowaną inwestycją, jest też dopuszczalne pomimo jego sprzeciwu. W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. określa się jednak warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wynikające z przepisów odrębnych. W warunkach niniejszej sprawy organ I instancji w pkt-cie 7 podjętej decyzji zawarł takie wymagania. Zakres ich szczegółowości - z uwagi na etap procesu inwestycyjno-budowlanego - uznać należało za wystarczający. Wymaga podkreślenia, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Warto zauważyć, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga pozwolenia na budowę, które umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie rodzi zatem prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., II OSK 1280/13). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy decyzja lokalizacyjna określa dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania terenu, która to zmiana polega na budowie inwestycji liniowej w postaci sieci elektroenergetycznej na określonych nieruchomościach. Rodzaj inwestycji determinuje treść decyzji, a zatem decyzja uwzględnia specyfikę planowanej inwestycji, gdyż jest to inwestycja liniowa. Warto również mieć na uwadze, że publiczny charakter inwestycji nie przesądza, o tym że do jego realizacji służą przede wszystkim grunty publiczne (stanowiące własność Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego). Grunty te, zgodnie z zasadą równości, korzystają z takiego samego zakresu ochrony, jak grunty stanowiące własność prywatną. Podsumowując powyższe wskazać należy, że okoliczności rozpatrywanej sprawy w tym związany charakter decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (które wyraża się związaniem treścią wniosku inwestora oraz obowiązkiem wydania pozytywnej decyzji w wypadku braku sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami prawa) przekonują, że w badanej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego. W konsekwencji charakteru prawnego omawianej decyzji brak było również podstaw do przeprowadzenia przez organ analiz co do alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej, o co wnosił skarżący. W postępowaniu, które było przedmiotem badania w niniejszej sprawie, obowiązkiem organu było ustalenie lokalizacji dla inwestycji której rodzaj, parametry oraz usytuowanie zostały określone przez inwestora we wniosku wszczynającym postepowanie. Analiza sprawy dowodzi, że w toku postępowania nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skarga podlegała oddaleniu.