II SAB/Go 108/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi K. B. i R. C. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy [...] do załatwienia wniosku K. B. z dnia [...] r. oraz wniosku K. B. i R. C. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. odrzuca skargę R. C. w zakresie bezczynności Wójta Gminy [...] przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...]r., III. w pozostałej części oddala skargę, IV. stwierdza, że w zakresie załatwienia wniosku K. B. z dnia [...] r. oraz wniosku K. B. i R. C. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, V. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz K. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, VI. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz R. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. K. B. zwrócił się do Wójta Gminy[...] o udostępnienie informacji publicznej w formie kopii listy obecności wraz z uchwałami z zebrania wiejskiego odbytego w dniu 7 lutego 2025 r., jak również wyboru sołtysa (lista obecności plus protokół). Na wniosek ten Wójt Gminy [...] udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] marca 2025 r. wyjaśniając, iż nie jest w posiadaniu dokumentów dotyczących zebrania sołeckiego z dnia [...] lutego 2025 r. oraz przekazując kopie protokołu zebrania wiejskiego z dnia [...] stycznia 2025 r., protokołu komisji skrutacyjnej z dnia [...] stycznia 2025 r. oraz zanonimizowanej listy obecności na zebraniu wiejskim z dnia [...] stycznia 2025 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r., powołując się na pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 2025 r., K.B. oraz R. C. wystąpili do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zebrania wiejskiego odbytego w dniu 7 lutego 2025 r. oraz "materiałów z zebrania" z dnia [...] marca 2025 r. Organ podjął próbę wyjaśnienia podstaw wystąpienia z wnioskiem w oparciu o pełnomocnictwo, bowiem pismo oprócz wniosku o udostepnienie informacji publicznej stanowiło skargę z art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Na wniosek ten Wójt udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] czerwca 2025 r., wraz z którym udostępnił kopie wniosku dotyczącego funduszu sołeckiego z dnia [...] lutego 2025 r., protokołu zebrania wiejskiego z dnia [...] lutego 2025 r., uchwały podjętej na tym zebraniu o nr 1/2025 oraz zanonimizowanej listy obecności z dnia [...] lutego 2025 r. Jednocześnie wyjaśnił, iż nie posiada dokumentów dotyczących zebrania z dnia [...] marca 2025 r. Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. K. B. oraz R. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej w postaci czytelnych, niezanonimizowanych list obecności z zebrania wiejskiego z [...] stycznia 2025 r., z [...] lutego 2025 r. i nieudostępnienia dokumentów zebrania z [...] marca 2025 r. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z udostępnieniem żądanych dokumentów pismami z [...] marca 2025 r., z [...] czerwca 2025 r. oraz z [...] sierpnia 2025 r., uznanie, że ewentualna bezczynność albo przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o niewymierzanie grzywny oraz innych sankcji finansowych na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Nadto organ zwrócił uwagę na konieczność zweryfikowania legitymacji skargowej K. B. oraz R. C., ustalenia strony skarżącej i rozważenia podstaw odrzucenia skargi w tym zakresie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Wójt wyjaśnił, iż zobowiązany jest do udostępnienia tej informacji publicznej, w posiadaniu której się znajduje. Oczywistym jest, że jeśli organ nie posiada danej informacji, niezależnie od przyczyn dla których ma to miejsce, nie jest w stanie jej udostępnić, o czym powinien poinformować wnioskodawcę, co Wójt Gminy [...] uczynił w pismach: z [...]marca 2025 r. – skierowanym do K. B. oraz z [...] czerwca 2025 r. – skierowanym do K.B. i R.C. występujących w charakterze pełnomocników osób wskazanych w pełnomocnictwach z dnia [...] kwietnia 2025 r. Na dzień 18 marca 2025 r. Wójt nie posiadał dokumentów dotyczących zebrania sołeckiego z dnia [...] lutego 2025 r. Tym samym w dacie udostępniania żądanej informacji organ nie był w posiadaniu żądanych dokumentów. W dniu 6 czerwca 2025 r. organ udostępnił nowemu wnioskodawcy dokumenty dotyczące zebrania z dnia [...] lutego 2025 r., w posiadanie których wszedł po dniu 18 marca 2025 r., natomiast nie dysponował dokumentami z dnia [...] marca 2025 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. organ wyjaśnił, że nie posiada dokumentów z zebrania z dnia [...] marca 2025 r., a z informacji uzyskanych od Sołtysa wynika, że przedmiotowe zebranie miało jedynie charakter spotkania organizacyjnego, podczas którego nie zostały podjęte żadne wiążące decyzje w sprawie sołectwa w postaci uchwał i nie został sporządzony protokół. Powyższe zostało potwierdzone pisemnym oświadczeniem sołtysa z dnia [...] lipca 2025 r. Tym samym także w tym przypadku w dacie udostępniania żądanej informacji organ nie był w posiadaniu żądanych dokumentów. Wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. należało potraktować jako odrębny od wniosku z dnia [...] marca 2025 r., bowiem inny był podmiot wnoszący to żądanie. We wniosku z dnia[...] marca 2025 r. K.B. występował we własnym imieniu, natomiast wnosząc pismo z [...] kwietnia 2025 r. K. B. i R. C. występowali w charakterze pełnomocników mieszkańców wskazanych w pełnomocnictwie z dnia [...] kwietnia 2025 r., zatem nie we własnym imieniu. Nadto K. B. i R.C. składają do Rady Gminy [...] i Wójta Gminy [...], występując w różnych charakterze, liczną korespondencję, która niekiedy pokrywa się ze sobą, zawiera wiele odrębnych żądań, podlegających rozpatrzeniu w różnym trybie, co znacznie komplikuje prowadzoną z nimi korespondencję. Z biegiem czasu ich działalność coraz bardziej przybiera postać nadużycia prawa, powodując dezorganizację i znaczne obciążenie organów gminy kierowanymi przez nich pismami. Odnosząc się do przekazania zanonimizowanych list obecności osób obecnych na przedmiotowych zebraniach wiejskich Wójt wyjaśnił, że posiada wiedzę, iż listy obecności osób biorących udział w zebraniu wiejskim stanowią informację publiczną, zaś dane osobowe uczestników, poprzez fakt uczestnictwa w pracach organu uchwałodawczego sołectwa, stają się danymi publicznymi, gdyż mają związek z wykonywaniem funkcji publicznej. Jednakże w myśl art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Własnoręczne podpisy osób obecnych na zebraniu, ze względu na swoją formę, zostały objęte ochroną jako nie mające bezpośredniego związku z wykonywaniem funkcji publicznej. Na okoliczność tę Wójt przedstawił obszerną argumentację opartą na orzecznictwie sądowym oraz przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Niezależnie jednak od powyższego, w odpowiedzi na złożoną skargę Wójt przekazał skarżącym, w ślad za uprzednio udostępnionymi dokumentami, listy obecności potwierdzające rzeczywisty osobowy skład zebrania wiejskiego. Wnioski z [...] marca 2025 r. oraz z [...] kwietnia 2025 r. to dwa odrębne wnioski, pochodzące od różnych wnioskodawców, nie ma między nimi kontynuacji. W przypadku wniosku z[...] kwietnia 2025 r. K.B. i R. C. nie mają własnego interesu prawnego, o ile więc nie występują w przedmiotowej sprawie jako pełnomocnicy osób wskazanych w pełnomocnictwach z dnia [...] kwietnia 2025 r., ich skarga w tym zakresie powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wskazuje to na bezzasadność zarzutów skargi, z uwagi na udostępnienie żądanej informacji publicznej w odpowiedziach na przedmiotowe wnioski zgodnie z ich treścią i obowiązującymi przepisami oraz poinformowanie skarżących o braku dokumentów dotyczących zebrania z dnia [...] marca 2025 r., a także przyczynach braku tych dokumentów. Nadto fakt udzielenia odpowiedzi na wnioski z [...] marca 2025 r. oraz z [...] kwietnia 2025 r., uzupełnionych pismami z dnia [...] sierpnia 2025 r. , świadczy o tym, że organ nie był bezczynny. Ewentualna przewlekłość postępowania, czy nawet bezczynność dotycząca udostępnienia żądanej informacji nie była nacechowana negatywnym nastawieniem organu, brakiem woli realizacji wniosku, lecz wynikała z odmiennej oceny prawej sprawy oraz znacznej ilości wniosków kierowanych przez skarżących, co wyłącza zakwalifikowanie jej jako mającej charakter rażącego naruszenia prawa. Organ podjął czynność anonimizacji przekazanych list uwzględniając zasady art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 5 ust. 1 lit. c i art. 9 ust. 1 RODO. Tym samym brak jest podstaw faktycznych do zastosowania z urzędu sankcji, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., bowiem organ nie działał w złej wierze, arbitralnie i bez uzasadnienia prawnego dla podejmowanych czynności. Od początku starał się udzielić oczekiwanych informacji, a jednocześnie zapewnić uzasadnioną ochronę danych osobowych osób, których informacja dotyczy. Pismem procesowym z dnia [...] września 2025 r. K.B. oraz R. C.podtrzymali wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż dla dopuszczalności skargi w opisywanym przedmiocie nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd przyjął, iż K. B. oraz R.C. byli legitymowani do wniesienia skargi w zakresie bezczynności obejmującej skierowany do Wójta Gminy [...] wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. We wniosku tym jako osoby występujące z zawartym w nim żądaniem wskazano "mieszkańców wsi [...], osiedla ulic: [...]". Jednocześnie jako adresy do korespondencji wskazano adresy K. B. oraz R. C., zamieszkałych przy jednej z ulic wyżej wymienionych (ul. [...]), którzy nadto złożyli podpisy pod w/w wnioskiem. Sąd przyjął zatem, iż R. C., podobnie jak K.B., byli nie tylko pełnomocnikami osób udzielających im pełnomocnictwa, ale także jednymi z wnioskodawców, przez co w zakresie tego wniosku skarga została przez nich skutecznie wniesiona. Jednocześnie, z uwagi na częściowe pokrywanie się zakresów przedmiotowych wniosków datowanych na [...] marca 2025 r. oraz z [...] kwietnia 2025 r., Sąd uznał za niecelowe rozdzielanie skarg, przez co zostały one rozpoznane w ramach jednego postępowania. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca rozwinięcie prawa określonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść m.in. orzeczeń sądów powszechnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie powyższych przepisów przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie niesporne pozostaje, że Wójt Gminy [...] jest organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne, a tym samym jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Okolicznością bezsporną w sprawie było również to, iż lista obecności osób będących uczestnikami zebrania wiejskiego, które w myśl art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1153) jest organem uchwałodawczym w sołectwie, co do zasady mieści się w zakresie przedmiotowym pojęcia "informacja publiczna", albowiem ma związek z wykonywaniem przez osoby obecne na zebraniu wiejskim funkcji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zasadą jest, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ, do którego wniosek został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni, nałożonym na niego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, powinien poinformować wnioskodawcę, że nie zostanie ona udostępniona. Organ nie powinien natomiast pozostawić wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej 14 dnia od otrzymania wniosku. Stanowi to warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 25 września 2024 r., III OSK 2859/22). Stan bezczynności oznacza natomiast sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy bądź nie informuje wnioskodawcy, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów omawianej ustawy. W takim przypadku adresat wniosku nie może milczeć lecz obowiązany jest w ustawowo zakreślonym terminie poinformować stronę odrębnym pismem, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Zaniechanie tej czynności powoduje, że organ jest bezczynny, podobnie jak niewywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z 18 października 2023 r., III OSK 1942/22 oraz z 27 sierpnia 2024 r., III OSK 3169/23). Przy ocenie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze fakt udzielenia K. B. na wniosek z dnia [...] marca 2025 r., a także K. B. oraz R. C. na wniosek z dnia[...] kwietnia 2025 r. odpowiedzi pismami z dnia [...] sierpnia 2025 r., do których zostały załączone niezanonimizowane listy obecności mieszkańców wsi [...] na zebraniach wiejskich z[...] stycznia 2025 r. oraz z [...] lutego 2025 r., co nastąpiło już po wniesieniu skargi. Rozpoznając skargę w opisywanym przedmiocie sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w dacie wydania orzeczenia. Jeżeli po zainicjowaniu postępowania sądowego, przed dniem orzekania, bezczynność ta ustała, nawet jeśli miało to miejsce z przekroczeniem ustawowych terminów, wówczas organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi w tym zakresie. Nie może bowiem zobowiązać organu do działania, które przed datą orzekania zostało już podjęte. W takiej sytuacji zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Skoro bowiem odpowiedź na wniosek skarżących o udostępnienie informacji publicznej została udzielona im po wniesieniu skargi, a przed dniem orzekania przez sąd w przedmiocie bezczynności – w rozpatrywanym przypadku w postaci objętych żądaniami niezanonimizowanych list obecności mieszkańców wsi [...] na zebraniach wiejskich w dniach [...]stycznia 2025 r. oraz [...]lutego 2025 r. – to brak było podstaw do formułowania we wskazanym wyżej zakresie rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do załatwienia sprawy. Postępowanie w zakresie bezczynności (zobowiązania Wójta Gminy [...]do załatwienia wniosków skarżących w tym zakresie) podlegało zatem umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podjęcie przez organ działania po wniesieniu skargi nie zwalnia jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Stwierdzony w opisywanej sprawie stan bezczynności nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W rozpatrywanej sprawie zwłoka w załatwieniu żądania skarżących nie nosiła cech lekceważącego traktowania przez Wójta swych ustawowych obowiązków i wynikała z przyjętej przez ten organ wykładni przepisów dotyczących ochrony danych osobowych. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej zostały zrealizowane, wobec czego nie było podstaw do przyjęcia, aby bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt IV sentencji wyroku. Skarga R. C. w zakresie bezczynności Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] marca 2025 r. została odrzucona z tej przyczyny, iż nie był on osobą występującą z wnioskiem datowanym na [...] marca 2025 r., wniosek ten został złożony jedynie przez K. B.. Z uwagi zaś na sposób sformułowania skargi wniesionej przez obydwu wymienionych skarżących, a dotyczącej zarówno wniosku z [...] marca 2025 r. jak i wniosku z [...] kwietnia 2025 r., skargę R. C. w zakresie obejmującym wniosek z [...] marca 2025 r. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt II sentencji. W odniesieniu do zawartego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. żądania udostępnienia "materiałów z zebrania" z dnia [...] marca 2025 r. należy zwrócić uwagę, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nakłada na dysponentów obowiązek udostępnienia informacji wynikającej z posiadanych przez te podmioty dokumentów. Informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29), musi istnieć w formie zmaterializowanej tj. w postaci zapisu na nośniku informacji (M. Pawełczyk, Zmaterializowana forma informacji jako jeden z podstawowych elementów definicji informacji publicznej, Radca Prawny [...]). Charakter taki ma informacja istniejąca, którą organ posiada w swoich zasobach (wyroki NSA z 10 stycznia 2018 r., I OSK 452/16, z 14 września 2012 r., I OSK 1177/12). Z tych względów nie można skutecznie domagać się udostępnienia informacji, której organ w swojej dokumentacji nie posiada. W sytuacji zatem, gdy Wójt Gminy [...] nie znajduje się w posiadaniu informacji stanowiącej "materiały z zebrania" z dnia [...] marca 2025 r. (dodatkowo z pisma sołtysa wsi [...] z dnia [...] lipca 2025 r. wynika, iż 31 marca 2025 r. odbyło się spotkanie z mieszkańcami w przedmiocie ustalenia osób chętnych do zaplanowanych prac porządkowych we wsi, podczas tego spotkania nie zapadły wiążące decyzje, uchwały ani nie został z niego sporządzony protokół oraz lista obecności), skargę w tym zakresie należało uznać za bezzasadną, wobec czego w tej części podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku. Zawarte w pkt V i VI sentencji wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania znajdują oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., a także § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).