II SAB/Go 109/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza [...] do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] w [...] z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności, II. stwierdza, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] w [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] lipca 2025 r. Stowarzyszenie [...] w [...] (dalej: skarżący) zwróciło się za pośrednictwem poczty elektronicznej (z adresu e-mail: [...]) do Urzędu Miasta i Gminy w [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści czynności prawnych oraz danych zawartych w aktach notarialnych dotyczących czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez Gminę [...] lub jej jednostki organizacyjne w okresie od 1 września 2024 r. do 6 lipca 2025 r. obejmujących: oznaczenie stron czynności prawnych (imiona, nazwiska lub nazwy stron), przedmiot czynności (np. sprzedaż, zakup darowizna, ustanowienie służebności, pełnomocnictwo), wartość majątkową czynności, jeśli została określona, datę dokonania czynności, oznaczenie nieruchomości (numer działki, numer księgi wieczystej), jeśli dotyczy, osobę działająca w imieniu Gminy lub jednostki organizacyjnej, cele i podstawę prawną czynności (np. uchwała rady miejskiej, zarządzenie burmistrza, ustawa, inny akt prawny). We wniosku skarżący zwrócił się także o podanie informacji czy dla wskazanych działek wydano decyzję o pozwoleniu na budowę (jeśli tak przesłanie kopii tych decyzji), czy dla wskazanych działek toczyły się postępowania administracyjne dotyczące innych decyzji związanych z zagospodarowaniem terenu (np. decyzje środowiskowe, zgody wodnoprawne). Skarżący zwrócił się ponadto o podanie informacji czy dla wskazanych działek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (jeśli tak – przesłanie wyciągu z planu) oraz czy dla wskazanych działek istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (jeśli tak skarżący wniósł o przesłanie odpowiedniego fragmentu). Skarżący wskazał, że preferowaną formą udostępnienia powyższych informacji będzie forma elektroniczna na adres e-mail: [...]. Z akt sprawy wynika, że: Skarżący w krótkim odstępie czasu złożył siedem wniosków o udostępnienie informacji publicznej kolejno w dniach [...] czerwca, [...] lipca, [...] lipca, [...] lipca, [...] lipca, [...] lipca i [...] lipca 2025 r. W dniu [...] lipca 2025 r. Burmistrz [...] (dalej: organ) w jednym piśmie odnoszącym do powyższych wniosków wezwał skarżącego, powołując się na przetworzony charakter żądanej informacji publicznej do wykazania w terminie 7 dni w szczególnej istotności dla interesu publicznego w zakresie pozyskania wnioskowanych informacji publicznych. Jednocześnie organ wezwał do podania danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia [...] lipca 2025 r. wyjaśnił, że wnioskowane informacje stanowią informację prostą i dotyczą gospodarowania środkami publicznymi (bieżących wydatków i czynności majątkowych). Obejmują również informację o przegranych sprawach sądowych, co pozwala ocenić efektywność działania władz gminy, koszty nieprawidłowych decyzji oraz ewentualne straty finansowe. Następnie skarżący w dniu 24 lipca 2025 r. przesłał prośbę o niezwłoczne załatwienie wniosków o udostępnienie informacji publicznej z okresu 27 czerwca – 9 lipca 2025 r. W związku z powyższym organ pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. wysłał zawiadomienie, że działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) informuje, iż w związku z wezwaniem do wykazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, że udostępnienie informacji publicznej objętej wnioskami z dnia [...] czerwca 2025 r., [...], [...], [...], [...], [...], [...] lipca 2025 r. jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz do podania dokładnych danych adresowych poinformował, że w wyznaczonym terminie braki te nie zostały uzupełnione, zatem w ocenie organu zobowiązanie nie zostało wykonane. W związku z powyższym wnioski zostały pozostawione bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienia informacji publicznej, opisanego na wstępie, zarzucając naruszenie: 1) art. 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: MPPOIP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na udostępnienie żądanej informacji przez organ upłynął bezskutecznie w dniu 21 lipca 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, przedstawiając opisany powyżej przebieg postępowania odnośnie wniosków z dnia [...] lipca oraz [...] czerwca i [...], [...], [...], [...], [...] lipca 2025 r. oraz stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji nr [...] wskazujące na możliwość potraktowania wniosków o informację publiczną zbiorczo. Zdaniem organu wnioskowane informacje stanowią informacje przetworzone, bowiem na moment złożenia wniosków objętych wezwaniem, żądana informacja nie istniała w postaci gotowej, a jej przygotowanie ze względu na rozpiętość czasową, konieczność wyszukania żądanych informacji, szacowaną obszerność materiału źródłowego oraz konieczność dodatkowych analiz w kwestii anonimizacji, czy kwestii ograniczenia prawa do informacji w związku z przesłankami zawartymi w art. 5 u.d.i.p. wymagałoby dodatkowego, a przede wszystkim znacznego zaangażowania pracowników urzędu, w szacowanym wymiarze na co najmniej kilka dni. Następnie organ przedstawił chronologię kierowanych do strony wezwań i wymienianych pism (opisanych powyżej) i uznał, że w związku z podejmowaniem czynności, mających materialne uzasadnienie w treści dokumentacji urzędowej zgromadzonej w sprawie niniejszej, stosując się nadto do nadrzędnych przepisów proceduralnych, nie podpadł w jakąkolwiek bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga została rozpoznana przez w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu w zakresie rozpoznania opisanego na wstępie wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Niesporne w kontrolowanej sprawie było, że organ jako organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane przez skarżącego informacje - dotyczące czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez Gminę - stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przypomnieć jednocześnie należy, że co do zasady postępowanie wszczynane na podstawie u.d.i.p. ma charakter odformalizowany. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest uproszczone. Ustawa nie przewiduje także jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku składanego w formie pisemnej. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1701/16). W kontrolowanej sprawie termin, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. biegł od dnia wpływu wniosku skarżącej do organu (tj. [...] lipca 2025 r.) i upływał w dniu [...] lipca 2025 r. Wprawdzie treść art. 13 u.d.i.p. w zakresie terminów odnosi się wprost nie tyle do terminu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ile do terminu udostępnienia takiej informacji w następstwie wniosku, zasadne jest jednak posłużenie się wykładnią funkcjonalną, pełniącą funkcje gwarancyjne. Stąd przyjmuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, że termin czternastodniowy określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dotyczy również obowiązku poinformowania skarżącego o tym, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony i że w związku z tym faktem, w zakreślonym przez organ terminie, powinien on wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu (por. A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), U.d.i.p. Komentarz, LEX/el. 2025, t. 1.3 do art. 13, wyrok WSA w Krakowie z 6 maja 2021 r., II SAB/Kr 37/21, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 marca 2021 r., II SAB/Rz 7/21). Organ uznając, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, pismem z dnia [...] lipca 2025 r., a zatem jeszcze w terminie ustawowym 14 dni, poinformował o tym skarżącego i wezwał go - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - do wykazania w terminie 7 dni od otrzymania pisma do wykazania, iż pozyskanie żądanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Końcowo organ wniósł też o podanie przez wnioskodawcę dokładnych danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji. Skarżący udzielił odpowiedzi [...] lipca 2025 r. (za pośrednictwem systemu e-Doręczeń), informując na wstępie, że wezwanie odebrane zostało w dniu 21 lipca 2025 r. Skarżący poinformował, że nie zgadza się z interpretacją organu co do kumulacji składanych wniosków i wywiedzioną z tego tytułu kwalifikacją informacji publicznej jako przetworzonej. Jednocześnie skarżący wskazał na istotny aspekt dobra społecznego, jakiemu służyć ma udostępnienie żądanej informacji publicznej. W piśmie strona skarżąca podała także swoje dane adresowe. Organ po otrzymaniu powyższej odpowiedzi, ani nie udostępnił stronie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia jako informacji publicznej przetworzonej, lecz powołując się na przepis art. 64 § 2 k.p.a., poinformował skarżącego pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. Organ poinformował, że wezwanie przesłane zostało do wnioskodawcy na podany przez niego adres e-mail w dniu 11 lipca 2025 r. i do dnia 18 lipca 2025 r. skarżący nie złożył żadnych wyjaśnień co do kwestii objętej wezwaniem. Dodał też, że wnioskodawca nie podał dokładnych danych adresowych do celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji. Co prawda odpowiedź na wezwanie organu została przesłana przez skarżącego w dniu 21 lipca 2025 r., ale w ocenie organu wniosek nie został uzupełniony we wskazanym terminie, co uzasadniało pozostawienie go bez rozpoznania. Oceniając powyższe działania Sąd stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zaznaczyć przy tym należy, iż na obecnym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny odnośnie charakteru informacji objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r., tj. czy jest ona informacją przetworzoną. Ocena taka dokonywana może być dopiero podczas badania zgodności z prawem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która uznana została przez organ za informację przetworzoną. W ocenie Sądu błędne jest działanie organu polegające na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. z uwagi na uznanie, że wnioskowane przez stronę skarżącą informacje mają charakter przetworzony, a strona skarżąca, zdaniem organu, nie wykazała, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy czym w niezrozumiały sposób organ przyjął, że wezwanie przesłane przez organ do strony skarżącej zwykłą pocztą elektroniczną (e-mail) zostało przez nią odebrane w dniu jego wysłania tj. 11 lipca 2025 r., choć brak jest w tym zakresie potwierdzenia odbioru tego wezwania (co jest oczywiste w przypadku korespondencji prowadzonej za pośrednictwem zwykłej poczty elektronicznej). Na podstawie powyższego organ przyjął zatem, że termin na udzielenie odpowiedzi upłynął Stowarzyszeniu w dniu 18 lipca 2025 r., a w konsekwencji uznał, iż strona skarżąca nie wykazała, że otrzymanie żądanych przez nią informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ pominął w tym zakresie całkowicie zawartą przez stronę skarżącą informację w piśmie do organu z [...] lipca 2025 r., że wezwanie zostało przez nią odebrane dopiero w dniu 21 lipca 2025 r. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji stwierdzenia przez organ, że wnioskodawca nie wykazał - pomimo wezwania - szczególnej istotności dla interesu publicznego, to powinien o tym rozstrzygnąć w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wyjaśnić bowiem należy, że brak wykazania przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czy to z uwagi na brak udzielenia odpowiedzi na wezwanie do wykazania czy też w sytuacji, gdy udzielona odpowiedź nie wskazuje na wystąpienie takiego interesu, nie jest brakiem formalnym wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który uniemożliwia nadanie mu biegu, lecz jest brakiem merytorycznym, tzn. uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku. W konsekwencji niewskazanie przez wnioskodawcę przesłanki istotności udzielenia informacji dla interesu publicznego, nie daje organowi podstaw do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania, lecz do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie na art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zatem nawet brak jakiejkolwiek reakcji wnioskodawcy na informację organu, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, nie zwalnia organu od załatwienia wniosku (por. wyroki NSA: z 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1015/12; z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13). Brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji publicznej przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) nie może być traktowane jako brak formalny podania inicjującego postępowanie administracyjne, a w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12 czy z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2426/23, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 12/12). W orzecznictwie wskazuje się, iż bierność wnioskodawcy we wskazaniu okoliczności, które potwierdziłyby istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, może być uzasadnioną podstawą do wykazania przez organ braku takiego interesu tylko w drodze decyzji (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1408/22). Z kolei co do danych adresowych skarżącego, o których podanie zwrócił się organ do strony skarżącej w wezwaniu z dnia [...] lipca 2025 r., Sąd uznał także w tym zakresie stanowisko organu za nieuprawnione. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, iż w tym zakresie w istocie organ nie wezwał skarżącej w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. do usunięcia braków formalnych wniosku z [...] lipca 2025 r. w trybie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż nie wskazano ani na podstawę prawną w tym względzie, ani też nie sformułowano wezwania do usunięcia braku formalnego, jak również nie wskazano na konsekwencje, tj. nie pouczono skarżącej, że nieusunięcie tego braku skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż także w powyższym zakresie pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania, ze wskazaniem na ww. argumentację, pozbawione było podstaw prawnych. Na marginesie jedynie Sąd zwraca uwagę, iż mając na uwadze liczną korespondencje jaką organ prowadzi ze skarżącym, na co wskazuje treść akt administracyjnych w niniejszej sprawie (a także w innych sprawach, których jest kilkadziesiąt w tutejszym Sądzie), można domniemywać, iż znany jest organowi adres skarżącego, na który można kierować korespondencję, co jedynie dodatkowo przemawia za uznaniem pozostawienia wniosku bez rozpoznania za pozbawione podstaw. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż organ pozostawiając wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2025 r. bez rozpoznania, nie rozpoznał w istocie w sposób prawidłowy wskazanego wniosku, czyniąc tym samym podniesiony w skardze zarzut bezczynności uzasadnionym. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę skarżącego na bezczynność organu, zakreślił organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku. Rozpatrując wniosek strony skarżącej organ mógł albo udostępnić żądaną informację, albo kierując się dyspozycją art. 3 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmówić w drodze decyzji jej udostępnienia jako informacji przetworzonej uznając, że strona skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. Sąd uznał jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, wymagają zatem dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące", to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku strony skarżącej, ale na błędnym zastosowaniu przepisów u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w punktach I i II sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, obejmujących kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.