II SAB/Go 152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu dnia 9 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia [...] grudnia 2014r. Stowarzyszenie [...], reprezentowane przez adw. M.S., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] stycznia 2014r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II-go Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 stycznia 2015r. wezwano pełnomocnika Stowarzyszenia do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez przedstawienie dokumentu (np. statutu Stowarzyszenia), z którego wynikałoby umocowanie A.L. do działania w imieniu Stowarzyszenia, w szczególności do udzielenia pełnomocnictwa - pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 12 stycznia 2015r. A.L. - powołując się na możliwość uzyskania z urzędu przez Sąd danych z Krajowego Rejestru Sądowego - wskazała na brak podstaw prawnych wystosowanego przez Sąd do pełnomocnika Stowarzyszenia wezwania. Pismem z dnia [...] lutego 2015r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia w terminie 7 dni jej braku formalnego poprzez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego Stowarzyszenia, bądź innego dokumentu (aktualnego na dzień wniesienia skargi) potwierdzającego umocowanie A.L. do reprezentowania strony skarżącej. Zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej dnia 12 lutego 2015r. W wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga zaś, stosownie do dyspozycji art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, musi odpowiadać m.in. wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych obejmujących także oznaczenie przedstawiciela ustawowego czy pełnomocnika działającego w imieniu strony (art. 46 § 1 pkt 1 ppsa) oraz podpis której z tych osób (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). W myśl art. 28 § 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w przywołanym przepisie mają z kolei obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 ppsa). Z uwagi na ustalenie, iż wraz ze skargą zaniechano przedstawienia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie A.L. do reprezentowania strony skarżącej, Sąd wezwał adw. M.S. do usunięcia stwierdzonego braku formalnego złożonej skargi. Nie podzielając stanowiska strony skarżącej wyrażonego w piśmie z dnia [...] stycznia 2015r., wskazać w tym miejscu należy, iż Sąd nie ma obowiązku poszukiwać takich informacji we własnym zakresie i nie można również uznać, że są to fakty znane Sądowi z urzędu. Powyższego nie zmienia treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2001r. Nr 17, poz. 209 ze zm.), zgodnie z którym pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 (odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru o mocy dokumentów urzędowych), jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. W ocenie składu orzekającego art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS oznacza jedynie tyle, iż strona postępowania lub jej pełnomocnik - realizując postanowienia art. 29 ppsa - mogą przedstawić samodzielnie pobrany wydruk komputerowy z Rejestru, zamiast załączać dokument wydany przez Centralną Informację lub jego kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem. Nie oznacza to jednak, iż strona jest zwolniona z obowiązku wykazania swojego umocowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru czyni wezwanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powoduje niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się tego obowiązku. Nie można również uznać, że są to fakty znane sądowi z urzędu (por. postanowienia NSA: z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I FSK 650/13; z dnia 13 listopada 2013 r,, sygn. akt II OSK 2737/13, z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 654/14, z dnia 14 stycznia 2015r., sygn. akt I FSK 2007/14). Stwierdzić należy, iż strona pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi nie usunęła go w zakreślonym przez Sąd terminie. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi doręczone zostało pełnomocnikowi Stowarzyszenia na wskazany w skardze adres do doręczeń w dniu 12 lutego 2015r. Siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upłynął bezskutecznie z dniem 19 lutego 2015r. W terminie tym nie przedstawiono dokumentu wskazującego na umocowanie A.L. do działania w imieniu skarżącego Stowarzyszenia, np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, co uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 ppsa sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Pełnomocnik strony skarżącej pomimo pouczenia o wyżej wskazanych konsekwencjach nie zastosował się do wezwania Sądu. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, postanowiono jak w sentencji.