II SAB/Go 44/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.H. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. M.H. wniósł skargę na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Skarżący wyjaśnił, iż decyzja ta nie została mu nigdy doręczona, zaś doręczono ją G.D., który w tamtym czasie nie był jego pełnomocnikiem. W skardze zawarta została informacja, że za skarżącego podpisuje się jego pełnomocnik G.D.. W toku czynności wstępnych Sąd wezwał pełnomocnika strony do przedłożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu skarżącego – M.H.. W dniu 24 lipca 2013 r. do Sądu wpłynął dokument pełnomocnictwa udzielonego w dniu [...] lipca 2013 r. przez M.H. – G.D. we wszystkich sprawach przed sądami administracyjnymi. Z kolei w dniu 25 września 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo M.H., którym potwierdził on także umocowanie G.D. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał na przebieg postępowania administracyjnego i wyjaśnił, iż przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym poddanie we wskazanym przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Zasadniczą do rozstrzygnięcia w rozpatrywanym przypadku kwestią jest ustalenie czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano zarzut przewlekłości postępowania może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zatem tych postępowań, w zakresie których organ zobowiązany jest podjąć jeden z aktów lub czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na przewlekłość postępowania organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 k.p.a., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w danej sprawie. Czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12 ). Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenie decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności lub jej opieszałe podjęcie nie jest natomiast przewlekłością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, postanowienie NSA z dnia 12 września 2012, sygn. akt I OSK 1788/12). Na marginesie podkreślić należy, iż Sąd – uwzględniając podjęte czynności wstępne – uznał umocowanie G.D. do występowania w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika, w tym do wniesienia skargi ( por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 390/08). W tych okolicznościach, uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.