II SAB/Go 9/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2020r. sprawy ze skargi K.K. na bezczynność Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Oddziału Straży Granicznej do załatwienia wniosku skarżącego K.K. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Komendant Oddziału Straży Granicznej dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Komendanta Oddziału Straży Granicznej na rzecz skarżącego K.K. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r., powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, K.K. zwrócił się do Oddziału Straży Granicznej o udzielenie informacji publicznej poprzez: - przesłanie kopii rozkazów personalnych dotyczących przyznania nagród pieniężnych i rzeczowych, zmiany (podwyższenia, obniżenia, przyznania) dodatku funkcyjnego funkcjonariuszy PSG w okresie od [...] listopada 2019 r. do [...] grudnia 2019 r., - przesłanie kopii rozkazów personalnych dotyczących przyznania nagród pieniężnych i rzeczowych, zmiany (podwyższenia, obniżenia, przyznania) dodatku funkcyjnego/służbowego funkcjonariuszy PSG: A.M., J.M., K.K. w okresie od [...] stycznia 2017 r do [...] grudnia 2019 r. Skarżący wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej składa w związku z nieprzyznaniem mu nagrody uznaniowej - jako funkcjonariuszowi PSG. Jednocześnie wskazał, że wniosek dotyczy wszystkich danych zawartych w.w. dokumentach, bez ich anonimizacji. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] stycznia 20120 r. Komendant Oddziału Straży Granicznej poinformował skarżącego, że wniosek został rozpoznany częściowo, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2018 r. poz. 1330), dalej u.d.i.p. Wnioskowane informacje w zakresie kopii rozkazów personalnych dotyczących osoby skarżącego, zdaniem organu, nie stanowią spraw publicznych, o których mowa w art. 1 u.d.i.p. Z uwagi na to, że skarżący jest funkcjonariuszem OSG jeden z egzemplarzy wydawanych rozkazów personalnych jest mu każdorazowo doręczany. Nadto kopie rozkazów personalnych znajdują się w aktach osobowych w Wydziale Kadr i Szkolenia, o które wnioskodawca może się zwrócić. W załączeniu do pisma organ przesłał kopie rozkazów personalnych dotyczących przyznania nagród pieniężnych i rzeczowych, zmiany (podwyższenia, obniżenia, przyznania) dodatku funkcyjnego służbowego funkcjonariuszy Placówki PSG. Pismem z dnia [...]stycznia 2020 r. K.K. zwrócił się o uzupełnienie podpisu dokumentu elektronicznego oraz przekazanie kopii dokumentów w formacie możliwym do odtworzenia. Powyższe braki zostały usunięte w dniu 20 stycznia 2020. W kolejnym piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący podniósł, że wniosek nie został rozpoznany w całości, gdyż nie przekazano mu kopii wszystkich dokumentów, co najmniej kilka brakuje, nadto organ nie przekazał kopii żadnego rozkazu dotyczącego przyznania nagrody za zastępstwo funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Skarżący wniósł o uzupełnienie informacji zgodnie z wnioskiem oraz wskazanie powodów niezachowania terminu w załatwieniu wniosku. W odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant Oddziału Straży Granicznej poinformował skarżącego, że w dniu 16 stycznia 2020 r. zostały skarżącemu przekazane wszystkie rozkazy personalne zgodnie z jego wnioskiem. Rozkazy dotyczące przyznania nagrody za zastępstwo funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim nie zostały uwzględnione ponieważ zgodnie z art. 125g ust. 1 ustawy z dnia 12 pażdziernika 1990 r. o Straży Granicznej nie są one traktowane jako rozkazy dotyczące nagród pieniężnych i rzeczowych. Uwzględniając wniosek z dnia [...] stycznia 2020 r. o uzupełnienie informacji publicznej organ przesłał skarżącemu kopie rozkazów o przyznaniu nagrody za zastępstwo funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. K.K. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Oddziału Straży Granicznej w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 3 stycznia 2020 r. o udzielenie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że jego wniosek został rozpoznany poprzez przesłanie mu skanów rozkazów personalnych, które pozbawiono danych w zakresie stopnia, imienia i nazwiska funkcjonariusza. Na wniosek o uzupełnienie informacji w dniu 21 stycznia 2020 r. organ przesłał skany rozkazów personalnych, które pozbawione były również uzasadnień. Podał, że treść wniosku o udzielenie informacji określała zakres żądanej informacji, dlatego nieprzekazanie właściwej ilości rozkazów personalnych oraz pozbawienie ich konstytutywnych cech decyzji administracyjnej, należy uznać za świadome działanie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił niewyczerpaniem przewidzianych prawem środków poprzedzających wniesienie skargi. Odnośnie wniosku o oddalenie skargi organ wskazał, że nie pozostaje w bezczynności ponieważ wnioskowane dokumenty zostały skarżącemu udostępnione we właściwym trybie oraz terminie. W ocenie organu ujawnienie imion i nazwisk funkcjonariuszy nie jest konieczne dla realizacji prawa do informacji. Organ stwierdził, że przychyla się do prezentowanego w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym zasłonięcie niektórych danych, składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnionego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji. Organ wskazał, że nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne, na uzasadnienie tego stanowiska organ powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Po myśli art. 149 § 1 i §1a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Oddziału Straży Granicznej w udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej, o którą zwrócił się we wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych należy wskazać, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 §1 i § 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330; dalej u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Wymienione warunki w badanej sprawie zostały spełnione, gdyż organ do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. jest zobowiązany do udzielanie informacji publicznej, a żądana informacja po myśli art. 6 ust. 1 pkt 4 lit."a" u.d.i.p. ma charakter informacji publicznej. Wskazać należy, że prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. Żądanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. dotyczące przesłania kopii rozkazów personalnych o przyznaniu nagród pieniężnych i rzeczowych, zmiany (podwyższenia, obniżeni, przyznania) dodatku funkcyjnego funkcjonariuszy PSG w okresie od [...] listopada 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. oraz przesłania kopii rozkazów personalnych dotyczących przyznania nagród pieniężnych i rzeczowych, zmiany (podwyższenia, obniżeni, przyznania) dodatku funkcyjnego/służbowego funkcjonariuszy PSG: A.M., J.M. w okresie od [...] stycznia 2017 r do [...] grudnia 2019 r. stanowiło bezspornie wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje poprzez jej udzielenie, które przybiera formę czynności materialno – technicznej. W sytuacji natomiast gdy organ nie dysponuje żądaną informacją publiczną lub informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź też dana informacja dostępna jest w innej formie przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej, a tryb wnioskowy został niepotrzebnie zainicjowany, właściwym sposobem załatwienia wniosku jest czynność polegająca na skierowaniu do wnioskodawcy zwykłego pisma informującego o przyczynie nieudostępnienia żądanej informacji. W wypadku stwierdzenia przeszkód prawnych w udzieleniu żądanej informacji publicznej załatwienie wniosku następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnośnie terminu załatwienia wniosku powołać się należy na przepisy art. 10 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Przepis art. 10 ust. 2 stanowi, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W wypadku niezałatwienia wniosku w jednej z form wyżej wskazanych oraz w terminie określonym w przepisach ustawy, dochodzi do bezczynności organu. Zaznaczenia wymaga, że organ dopuszcza się bezczynności również w sytuacji gdy wprawdzie informacja zostaje zainteresowanemu udzielona jednak nie jest to informacja o pełnej treści, a wniosek nie został w całości załatwiony. Przenosząc powyższe uwagi na tło rozpoznawanej sprawy przyjdzie stwierdzić, że sformułowany w skardze zarzut bezczynności okazał się zasadny. W sprawie nie budzi wątpliwości, że kopie rozkazów personalnych zostały mu przekazane (oprócz rozkazów dotyczących skarżącego), przy czym organ zachował termin wynikający z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Odnosząc się w tym miejscu do kwestii wnioskowanych przez skarżącego kopii rozkazów personalnych dotyczących jego osoby, w tej mierze podzielić należy stanowisko organu. Pamiętać należy, że ratio legis przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest umożliwienie obywatelom dostępu do danych publicznych, przy czym ustawa przewiduje kilka form dostępu do tychże danych, a tryb wnioskowy jest jedną z form dostępu do informacji publicznej. Skoro bezspornie wnioskowana informacja dotyczy osoby zainteresowanej, nadto osoba ta jest w posiadaniu żądanej informacji (ewentulanie ma możliwość zaznajomienia się z nią poprzez wgląd w swoje akta osobowe) to w takiej sytuacji przyjąć należy, że żądanie dostępu do takiej informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji jest bezzasadne, gdyż nie takim celom służą instytucje przewidziane w omawianej ustawie. Wniosek skarżącego o udostępnienie rozkazów personalnych został załatwiony poprzez przekazanie mu rozkazów personalnych po ich uprzedniej anonimizacji, przy czym organ nie wydał decyzji w zakresie odmowy udostępnienia pełnej treści wnioskowanych dokumentów. Argumentacja jaką przedstawił w tym względzie organ w odpowiedzi na skargę ma oparcie w poglądach wyrażonych w orzecznictwie sądowym, jednak w ocenie Sądu, argumentacji tej nie można odnosić do realiów rozpatrywanej sprawy. Stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z przytoczonego przepisu ustawy wynika, że ustawodawca przyznał prymat konieczności ochrony prywatności osoby fizycznej w zestawieniu z uprawnieniem jednostki do dostępu do informacji publicznej. Połączył jednocześnie pojęcie prywatności z prawną kategorią osoby fizycznej. Prywatność osoby fizycznej jest zatem pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka. Jest to pewna korzystna sytuacja prawna podlegająca ochronie chociażby przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi) nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. Tego rodzaju korzystna sytuacja prawna może być rozważana w kontekście pewnego rodzaju interesu prywatnego rozumianego jako specjalna kategoria interesu indywidualnego wyodrębniana w oparciu o kryterium przedmiotowe. Interes prywatny należałoby zatem rozumieć jako interes nawiązujący do pojęcia prywatności czy dobra prywatnego jako dobra własnego, oderwanego od bezpośredniej relacji pomiędzy jednostką a wspólnotą publicznoprawną, w której ona żyje i w tym sensie nieinstytucjonalny, a dotyczący spraw osobistych. W orzecznictwie podkreśla się, że interes prywatny mieści się w zakresie prawa do prywatności (postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., I OSK 765/11, LEX nr 795294), a zatem ma charakter dobra osobistego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2001 r., I ACa 4/01, Lex nr 48370). Interes prywatny przedstawia się zatem jako kategoria przedmiotowo oderwana bezpośrednio od kategorii interesu publicznego (stanowiącego uprawnione i zgeneralizowane interesy jednostek) i tym niewątpliwie wyróżnia się spośród innych interesów indywidualnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przejawem ustawowego ograniczenia prawa do prywatności jest przepis art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiący, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. Uwzględniając to, że prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie, przyjąć należy, że w odniesieniu do osoby fizycznej udostępnienie danych osobowych powinno się ograniczyć tylko do tego co z mocy ustawy będzie uznane za jawne (wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., I OSK 1845/11). W badanej sprawie rozważenia wymagało zagadnienie formy prawnej ochrony danych osób fizycznych na podstawie art. 5 ust.2. u.d.i.p., a zatem czy nie udostepnienie danych osób fizycznych wymagało wydania decyzji na podstawie art. art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W wyroku z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3149/2018 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, które Sąd w niniejszej sprawie podziela, zgodnie z którym kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej - jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej. W badanej sprawie przyjdzie stwierdzić, że z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyrażnie wynika, że dotyczy on kopii rozkazów personalnych w pełnej treści, bez ich anonimizacji. Stanowisko co do zakresu żądanej informacji skarżący konsekwentnie podtrzymywał w korespondencji kierowanej do organu do momentu wniesienia skargi. Nadto trzeba mieć na uwadze, że wniosek zawiera również wprost wskazania osób, których dotyczą wnioskowane dokumenty, czyli funkcjonariuszy PSG – A.M. i J.M.. W tych okolicznościach przekazanie wnioskodawcy zanonimizowanych rozkazów personalnych nie można uznać za załatwienie jego wniosku o udostepnienie informacji publicznej. W rozpatrywanej sprawie ochrona wynikająca z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymagała wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy. Wskazać ponownie należy, że tryb postępowania oraz zakres podjętych przez organ czynności jest zależny od treści wniosku osoby zainteresowanej. W sytuacji gdy wnioskodawca wprost domaga się uzyskania informacji w danej formie oraz o danej treści organ nie może modyfikować treści żądania, lecz powinien zając stanowisko przewidziane w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko na które powołał się organ w odpowiedzi na skargę odnosić należy do stanów faktycznych, w których pomimo przeprowadzenia anonimizacji żądana informacja została udzielona, a dane objęte anonimizacją nie stanowią istoty żądanej informacji. Stan taki nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, bowiem wnioskodawca domagał się udzielenia pełnej informacji, co w realiach przedmiotowej sprawy oznacza pełną treść rozkazów personalnych. Na marginesie jedynie warto wskazać, że ochrona wynikająca z art. 5 ust. 2 nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, nadto z ochrony tej osoba fizyczna może dobrowolnie zrezygnować, co oznacza wymóg uzyskania jej stanowiska w tym względzie. Akta sprawy nie pozwalają na ustalenie czy wśród osób, których dotyczyły wnioskowane informacje publiczne nie znajdowały się osoby pełniące funkcje publiczne oraz czy osoby fizyczne nie zrezygnowały z przysługującego im prawa ochrony do prywatności. Reasaumując należy dojść do wniosku, że stwierdzając podstawę do odmowy przekazania skarżącemu rozkazów personalnych w pełnej treści (tj. bez ich anomimizacji) organ winien wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i. p. W przeciwnym wypadku załatwienie wniosku winno nastąpić poprzez udostępnienie rozkazów personalnych bez ich anonimizacji. W tych okolicznościach skargę na bezczynność należało uznać za zasadną, wobec czego zobowiązano Komendanta Oddziału Straży Granicznej do załatwienia wniosku skarżącego o udostepnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I sentencji wyroku). Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że w sprawie podejmowano czynności w celu załatwienia wniosku, a bezczynność była wynikiem błędnego stanowiska organu co do formy rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jakkolwiek zatem zasadny okazał się zarzut bezczynności, to nie sposób zarzucić organowi lekceważenia i premedytacji w celowym przedłużaniu postępowania. O kosztach postępowania (pkt III sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu w wysokości 100 zł. Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.