II SO/Go 3/16

Dnia 27 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.K. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej za nieprzekazanie odpowiedzi na wniosek p o s t a n a w i a : 1. odrzucić wniosek, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Dnia 28 grudnia 2015 r. S.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 17 września 2015 r. Nr X/57/2015 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Go 55/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił powyższą skargę. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. S.K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej ppsa) i nieprzekazanie Sądowi akt sprawy oraz nieudzielenie odpowiedzi na skargę wniesioną w dniu 28 grudnia 2015 r. Wniosek ten został zarejestrowany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. pod sygn. akt II SO/Go 1/16. W toku tego postępowania Przewodniczący Rady Miejskiej podał w skierowanym do Sądu piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., iż skargę S.K. na uchwałę z dnia 17 września 2015 r. przekazano do Sądu dnia 4 stycznia 2016 r., o czym skarżąca została poinformowana. Postanowieniem z dnia 16 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił powyższy wniosek S.K.. Kolejnym wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r., złożonym w sprawie o sygn. akt II SO/Go 1/16 S.K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o wymierzenie Radzie Miejskiej grzywny za nieustosunkowanie się w odpowiedzi na jej wcześniejszy wniosek z dnia [...] stycznia 2016 r. o wymierzenie organowi grzywny, do zarzutów zawartych w tym wniosku. Zdaniem wnioskodawczyni nie został spełniony warunek odpowiedzi na wniosek (zwany przez stronę "skargą"), której najistotniejszym elementem są stawiane zarzuty naruszenia prawa, polegającego na nieprzekazaniu Sądowi akt sprawy oraz nieudzielenia odpowiedzi na skargę S.K. z dnia [...] grudnia 2015 r. Wniosek S.K. z dnia [...] marca 2016r. został wyłączony ze sprawy II SO/Go 1/16 do odrębnego rozstrzygnięcia i stanowi przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na wniosek strony z dnia [...] marca 2016 r. Burmistrz wniósł o jego oddalenie jako niezasadnego. W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 21 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku S.K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało odrzucić. Stosownie do treści art. 55 § 1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 (tzn. przekazania skargi przez organ, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast w myśl art. 63 w związku z art. 64 § 1 ppsa, jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek, który składa się bezpośrednio do sądu. W przedmiotowej sprawie S.K. wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. domaga się ukarania Rady Miejskiej grzywną w związku z nienależytą (zdaniem wnioskodawczyni) realizacją przez ten organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ppsa w toku przekazywania jej wcześniejszego wniosku o wymierzenie Radzie Miejskiej grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z [...] grudnia 2015 r. Jednakże skoro wniosek w trybie art. 55 § 1 w związku z art. 64 § 1 ppsa jest pismem składanym bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem organu, to stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie na Radzie Miejskiej w ogóle nie spoczywały obowiązki wynikające z art. 54 § 2 ppsa. Zatem po stronie organu nie zaistniała przesłanka przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a., tj. obowiązku, do którego się nie zastosował. Wobec powyższego wniosek S.K. należy uznać za niedopuszczalny, w związku z czym podlega on odrzuceniu. Podobne stanowisko w opisanej sytuacji procesowej zaprezentował WSA w Warszawie w postanowieniach z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt I SO/Wa 26/12, I SO/Wa 27/12 oraz I SO/Wa 2/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie na marginesie należy zwrócić uwagę, że we wnoszonym do sądu piśmie procesowym organ – będący jedną ze stron postępowania – ma prawo podnosić takie argumenty i okoliczności, które uważa za niezbędne i adekwatne do obrony swojego stanowiska procesowego, zaś subiektywne przekonanie drugiej strony procesu, iż organ w odpowiedzi na skargę (wniosek) nie odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy, w żadnej mierze nie stanowi przesłanki do wymierzenia temu organowi grzywny z art. 154 § 6 ppsa. W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 ppsa, orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Jeżeli chodzi o wniosek S.K. o przyznanie prawa pomocy, stosownie do treści art. 243 § 1 ppsa prawo to może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 ppsa). Jednakże w myśl art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowym panuje zgodny pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z 14 marca 2012 r., II GZ 82/12, LEX nr 1121172), zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r., II FZ 109/12, LEX nr 1121093). Przepis art. 247 ppsa znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (postanowienie NSA z 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11, LEX nr 1120723), co ma miejsce w niniejszej sprawie – przy czym przedmiot rozpoznania stanowiła nie skarga, lecz wniosek o wymierzenie organowi grzywny – do którego z uwagi na treść art. 64 § 3 ppsa stosuje się przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W konsekwencji, na podstawie art. 247 w związku z art. 64 § 3 ppsa orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.