I SA/Ke 111/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Z. PHU "H.-P." w O. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 stycznia 2009r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. Z. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 stycznia 2009r. znak: [...] dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. Skarżąca wskazała, iż wniosek powyższy podyktowany jest faktem, że sporne kwoty są bardzo wysokie, a wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby przynieść skarżącej nieodwracalną szkodę majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim zauważyć należy, że strona powołała się na ogólnie sformułowane przesłanki, które w jej opinii mają uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku. E. Z. w uzasadnieniu wniosku stwierdza bowiem, że sporne kwoty są bardzo wysokie, a wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby przynieść skarżącej nieodwracalną szkodę majątkową. Zauważyć należy jednak, iż, aby możliwa była ocena zasadności tych argumentów, wnioskodawca winien je szczegółowo wyjaśnić. Strona nie wskazuje na żadne konkretne przesłanki świadczące o zagrożeniu poniesienia nieodwracalnej szkody majątkowej. Niemożliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa spowodowania nieodwracalnej szkody majątkowej dla skarżącej jedynie w oparciu o samo twierdzenie w tym zakresie. Nie wystarczy przytoczyć okoliczności mogące pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, należy też uprawdopodobnić ich wystąpienie (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2006r., sygn. II FZ 666/06 niepubl.). Nadto Sąd pragnie zwrócić uwagę na dominujące w orzecznictwie stanowisko dotyczące wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych. W przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. post. NSA z dnia 17 października 2007r. w sprawie sygn. akt I OZ 786/07, niepubl. oraz post. NSA z dnia 10 lutego 2006r. w sprawie II OZ 48/06, niepubl.). Reasumując, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa, strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku, jak również analiza akt sprawy, nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.