I SA/Ke 16/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...]. nr [...] utrzymał mocy decyzję Burmistrza S. z [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia J.W., K. L. i B. B. zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, podatku leśnym i podatku od nieruchomości na rok 2017 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 108 zł. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem niniejszej sprawy jest opodatkowanie gruntów oznaczonych jako działki o numerach 224, 237/1, 539/1, 539/2, 539/3, 636/1, 636/2 i 696, jednostka ewidencyjna: S. - obszar wiejski, obręb: 8 – G., jednostka rejestrowa: 393 - Gruntowa oraz budynku mieszkalnego. Ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia Starostwa Powiatowego w J. z 10 maja 2017 r. nr 153/2017 o zmianie zapisów w ewidencji gruntów i budynków jako właściciele powyższych działek zostali wpisani J.W., K.L. i B.B.. Podstawą zmiany wpisu w ewidencji było postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po J. W. sygn. akt I NS 60/17. Powyższe dane potwierdza wypis z rejestru gruntów jak i złożone przez K.L. i B.B. informacje w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. W złożonych informacjach K.L. i B.B. jako przedmiot opodatkowania wykazały: użytki rolne o powierzchni 1,63 ha, lasy o powierzchni 2,07 ha, budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 20 m2. Burmistrz S. przyjął do opodatkowania: grunty rolne o powierzchni podlegającej opodatkowaniu 0,2738 ha, opodatkowane podatkiem rolnym w wysokości 35,04 zł, lasy o powierzchni podlegającej opodatkowaniu 1,5525 ha, opodatkowane podatkiem leśnym w wysokości 65,23 zł, budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 20,00 m2, opodatkowane podatkiem od nieruchomości w wysokości 7,50 zł. Kolegium wskazało na przepisy ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2017.1892 ze zm.), ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U.2017.1821 ze zm), ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2017.1785 ze zm.) dalej ""u.p.o.l." określające przedmiot opodatkowania, podmiot opodatkowania, podstawę opodatkowania, sposób obliczania podatku, dotyczące łącznego zobowiązania pieniężnego oraz wydane na ich podstawie przepisy uchwał Rady Miejskiej w S. Kolegium powołało także art. 20 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2016.1629). Podniosło, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego. W świetle powyższego dane z ewidencji gruntów i budynków wiążą organ podatkowy i w swojej decyzji nie może on zmienić ich zapisów. W ocenie Kolegium w sprawie prawidłowo ustalono przedmiot i podstawę opodatkowania oraz zastosowano właściwą stawkę podatkową. Prawidłowo uznano, że podatnikami są J.W., K.L. i B.B.. Kolegium stwierdziło, że w decyzji organu pierwszej instancji błędnie wskazano, iż obejmuje on okres od stycznia do grudnia 2017 r. Podczas gdy okres ten obejmuje miesiące od kwietnia do grudnia 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Obowiązek podatkowy dla J.W., K. L. i B. Barczyk powstał 15 marca 2017 r. Jednak podatek ustalono w prawidłowej wysokości. Kolegium ponadto stwierdziło, że odwołanie nie zawiera zarzutów merytorycznych. Strony zostały zawiadomione o siedmiodniowym terminie do zapoznania się z materiałem dowodowym. .Organ podatkowy poinformował, że akta sprawy są dostępne w siedzibie urzędu. Wprawdzie Burmistrz S. nie przesłał żądanych przez J.W. kopii akt sprawy, pomimo że na mocy art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy, jednak w ocenie Kolegium, fakt ten nie może wpłynąć na ocenę podjętego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to opiera się bowiem na zapisach ewidencji i złożonych informacjach podatkowych. Żadnych innych dowodów - przesłuchań, oględzin nie przeprowadzono. Zatem w razie przesłania odwołującemu kopii dokumentów, rozstrzygnięcie organu byłoby tożsame z podjętym. W ocenie Kolegium, nieprzekazanie stronie kopii akt sprawy nie wpłynęło na wynik sprawy. Na powyższą decyzję J.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Z uzasadnienia skargi można wywieść, że skarżący nie zgadza się z opodatkowaniem działki, którą odziedziczył. Wskazał, że przedmiotowa działka należała do jego mamy babci. Działka ta to żółty piasek, nie czarna ziemia. Nie rozumie więc dlaczego spadkobiercy muszą płacić. Uważa, że las chłopski to licha sosna dla społeczeństwa. Skarżący nie ma z niego żadnych korzyści finansowych. Zarzucił, że Burmistrz S. nie przesłał żadnych żądanych przez skarżącego kopii, chodź skarżący dwukrotnie żądał kopii akt sprawy pomimo, że na mocy art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej, strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.1369) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2017.2188), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium dotycząca ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią prawidłowo powołane przez organ przepisy ustawy o podatku rolnym, podatku leśnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi natomiast dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Podatnikami podatku od nieruchomości są z kolei m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych (...) - art. 4 ust. 1 u.p.o.l. Podatnicy podatku leśnego to osoby fizyczne będące właścicielami lasów. Na mocy art. 3 ustawy o podatku leśnym podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. W niniejszej sprawie organy wymierzając skarżącemu omawiane zobowiązanie podatkowe ustaliły, że skarżący jest właścicielem wraz z K. L. i B. B. działek o numerach 224, 237/1, 539/1, 539/2, 539/3, 636/1, 636/2 i 696 o łącznej powierzchni 3.70 ha. Ustaleń w zakresie powierzchni gruntów należących do skarżącego organy prawidłowo dokonały w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajduje się potwierdzony przez pracownika urzędu gminy wypis z rejestru gruntów z 22 września 2017 r. Dane te są tożsame z wykazanymi przez K.L. i B.B. w informacjach podatkowych. W kontekście powyższych ustaleń w sprawie istotne znaczenie ma treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie jednak skarżący nie kwestionuje zapisów ewidencji. Nie zgadzając się z decyzją wymiarową podnosi tylko, że z lasu nie ma korzyści majątkowych, a działki to żółty piasek, nie czarna ziemia więc nie wie z czego ma płacić. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że podatek leśny jest podatkiem majątkowym. Oznacza to, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania przedmiotu opodatkowania, tj. w tym przypadku lasu. Obowiązek jego zapłaty istnieje zatem niezależnie od tego, czy z dysponowaniem lasem związane są przychody czy też las taki przychodów nie przynosi. Z kolei odnośnie działek posiadających niższą klasę gleby należy wskazać, że stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym zwalnia się od podatku rolnego m.in. użytki rolne klasy V, VI i VIz. Przy czym wskazane klasy oznaczają gleby orne słabe, gleby kamieniste i piaszczyste o niskim poziomie próchnic. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, zawierającego szczegółowe wyliczenie podatku wynika natomiast, że użytki rolne należące do skarżącego pod adresem G., o powierzchni 1,15 ha zostały zwolnione od opodatkowania. Powierzchnia ta pokrywa się natomiast z tą wykazaną w ewidencji, dotyczącą klasy V i VI. Powyższe oznacza, że skarżący nie jest zobowiązany do zapłaty podatku w tym zakresie, tj. od powierzchni działek o słabej klasie gleby. Należy podzielić ponadto stanowisko organu, że wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma zarzut naruszenia art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej. Stosownie do powołanej regulacji strona może żądać wydania jej kopii z akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy. W niniejszej sprawie wprawdzie Burmistrz S. nie przesłał żądanych przez skarżącego kopii akt sprawy, to jednak wobec charakteru postępowania opartego głównie na zapisach ewidencji oraz faktu niekwestionowania tych zapisów przez skarżącego, dokonanie tej czynności nie miałoby wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Ponadto Burmistrz S. pismem z 30 czerwca 2017 r. powiadomił skarżącego, na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżącego prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.