I SA/Ke 209/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia oddalić wniosek. G. S. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [..] 2013 r. nr: [...], [..] i [...] dotyczącym zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec, wrzesień i listopad 2008 r. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przeprowadzona na ich podstawie egzekucja będzie niesprawiedliwa i spowoduje znaczną szkodę poprzez uszczuplenie skromnych środków do życia, jakimi dysponuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna wykazać we wniosku. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wyrządzone wykonaniem zaskarżonego postanowienia są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim zauważyć należy, że strona powołała się na ogólnie sformułowaną przesłankę, która w jej opinii ma uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Wskazała bowiem, że zapłata podatku spowoduje zmniejszenie środków pozostających w jej dyspozycji. Nie polemizując z takim twierdzeniem skarżącego, wskazać należy, że nie przedstawił jednak żadnych konkretnych okoliczności i dowodów świadczących o jego trudnym położeniu materialnym, w którym wykonanie zaskarżonego postanowienia będzie stanowić dla niego znaczną szkodę tj. taką, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Należy zauważyć, że nie można utożsamiać zapłaty podatku, nawet w trybie egzekucji administracyjnej, ze szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r., sygn. akt II FZ 530/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaniechanie wykazania przez skarżącego zaistnienia po jego stronie okoliczności z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności zaskarżonego postanowienia może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a.). Tym samym w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, LEX nr 489786). Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.