I SA/Ke 231/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi G.N. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy w trybie licytacji komorniczej zabudowanej nieruchomości oznaczonej nr (...) oddala skargę. Postanowieniem z [...]. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie własne z [...]. nr [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek G. N. z 1 września 2020 r., uzupełniony pismem z 10 listopada 2020 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku zwolnienia z opodatkowania VAT dostawy w trybie licytacji komorniczej zabudowanej nieruchomości oznaczonej nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że 8 września 2020 r. do organu wpłynął wniosek G. N. o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku przedstawiono stan faktyczny według, którego wnioskodawca jest Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym w S.. Komornik realizował egzekucję przeciwko spółce akcyjnej E. . Przedmiotem postępowania była położona w S. nieruchomość, dla której Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w tym mieście prowadził księgę wieczystą. Nieruchomość ta miała zostać zlicytowana, wobec czego wnioskodawca zobligowany był rozpoznać skutki podatkowe sprzedaży następującej po udzieleniu przybicia, w oparciu o informacje od dłużnika. W szczególności dążył do uzyskania oświadczenia spółki w sprawie tego, czy transakcja zbycia przedmiotowych nieruchomości będzie podlegać VAT, czy też będzie z niego zwolniona. W tym celu, na podstawie art. 761 k.p.c., Komornik wezwał spółkę do określenia, czy przedmiotowa nieruchomość podlega regulacjom ustawy o VAT, a jeżeli tak, to w jakim zakresie. Spółka przesłała oświadczenie, które wskazywało na podstawę nabycia własności nieruchomości, fakt opodatkowania VAT tego nabycia oraz datę oraz podstawę oddania do użytkowania nieruchomości. Dłużnik pominął jednak informację odnośnie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. Po przeprowadzeniu licytacji, udzielono przybicia (a następnie przysądzono) prawa własności przedmiotowej nieruchomości za cenę nabycia [...] zł brutto, w tym VAT [...] zł, zaoferowaną w czasie przetargu, zapłaconą w całości. Powyższe prawo zostało przyznane spółce "C." sp z o.o. w S.. Zgodnie z jedyną informacją otrzymaną od dłużnika, Spółka nabyła nieruchomość 30 czerwca 2015 r. Sprzedaż przedmiotowej nieruchomości była opodatkowana VAT. Nieruchomość została oddana do użytkowania w październiku 2015 r. Nabycie tej nieruchomości przez spółkę C. miało miejsce 22 stycznia 2019 r. Po uprawomocnieniu się tytułu nabycia 12 kwietnia 2019 r. wnioskodawca wystawił nabywcy, w imieniu spółki fakturę (nr [...]) zawierającą VAT w cenie nabycia. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że nie posiada pełnej wiedzy na temat działalności dłużnika. Na dzień 22 stycznia 2019 r. w systemie Ministerstwa Finansów widnieje informacja, że dłużnik był czynnym podatnikiem VAT. Nie posiada informacji, czy nabycie przez dłużnika nieruchomości było udokumentowane fakturą oraz czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. nieruchomości. Nie posiada również precyzyjnej wiedzy w jaki sposób, do jakich celów, dłużnik wykorzystywał przedmiotową nieruchomość od dnia nabycia do dnia sprzedaży oraz czy była przez dłużnika wykorzystywana wyłącznie do celów działalności zwolnionej od VAT. Wnioskodawca odpowiedział natomiast jakie obiekty (budynki i budowle) są posadowione na nieruchomości. Budynki są budynkami w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Na nieruchomości znajdowały się budowle oraz urządzenia budowlane. Powiązane są z całością nieruchomości. Na nieruchomości znajdują się budynki przemysłowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Budynki budynki/budowle są trwale związane z gruntem. Wnioskodawca odpowiedział ponadto, że dłużnik nabył nieruchomość 30 czerwca 2015 r., ale nie posiada wiedzy n/t prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Komornik na moment zbycia nie miał wiedzy, czy doszło do pierwszego zasiedlenia, a tym samym przyjął, że transakcja powinna być opodatkowana VAT. Nie wie też kiedy nastąpiło zajęcie do używania poszczególnych budynków/budowli. W zakresie pytania dotyczącego sposobu wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości wnioskodawca odpowiedział: Nieruchomość oddana w dzierżawę lub najem późniejszemu nabywcy nieruchomości. Nie ma wiedzy o dacie oddania w dzierżawę lub najem oraz opodatkowania VAT. W związku z powyższym zadano pytanie czy opisywana nieruchomość powinna być zwolniona z opodatkowania VAT, w oparciu o zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT? Zdaniem wnioskodawcy, opisywana transakcja dostawy nieruchomości nie powinna być zwolniona z opodatkowania VAT, ponieważ w stanie faktycznym nie znalazły się przesłanki zastosowania zwolnienia. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wezwanie dotyczyło uzupełnienia wniosku o: jednoznaczne wskazanie: 1. czy wnioskodawca oczekuje wydania dwóch interpretacji w zakresie dwóch pytań wynikających z wniosków; czy oczekuje wydania jednej interpretacji, a jeśli tak, to należało wskazać wniosek (pytanie), który ma być przedmiotem merytorycznego rozpatrzenia; 2. doprecyzowanie opisu sprawy; 3. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisu sprawy odnośnie sformułowanego/sformułowanych we wniosku pytania/pytań, jeśli: uległoby/uległyby ono/one zmianie w związku z uzupełnieniem wniosku o wskazane okoliczności zawarte w wezwaniu lub w świetle przedstawionych okoliczności w uzupełnieniu wniosku nie korespondowałoby/korespondowałyby ono/one z opisem sprawy i zakresem zadanego/zadanych pytania/pytań. W odpowiedzi wnioskodawca uzupełnił opis sprawy. Jednakże, w wyniku analizy elementów sprawy wskazanych w ww. uzupełnieniu wniosku organ pierwszej instancji uznał, że opis sprawy, który miał być przedmiotem interpretacji, mimo podjęcia przez organ próby jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, nadal nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji 26 listopada 2020 r. wydał postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku. Na ww. postanowienie strona złożyła zażalenie. Wniosła o uchylenie postanowienia będącego przedmiotem zażalenia oraz o wydanie interpretacji indywidualnej. Zarzuciła naruszenie: - art. 14b ust. 1 w zw. z art. 169 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe uznanie, że istnieją przesłanki do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy w odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braków wniosku płatnik złożył uzupełnienie i zastosował się do wezwania organu, - art. 14b ust. 1 w zw. z art. 14b ust. 2 i 3 Ordynacji podatkowej, spowodowane niewydaniem interpretacji indywidualnej, w sytuacji, gdy wnioskodawca przedstawił spełniający wymogi ustawy wniosek, zawierający wyczerpujący opis stanu faktycznego oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu, - art. 169 ust. 1 w zw. z art. 169 ust. 4 Ordynacji podatkowej, dokonane na skutek pozostawienia podania bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy wniosek płatnika spełnia wymogi prawa i do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie objętym wnioskiem, nie było konieczne dokonanie uzupełnień, do jakich wzywał organ. W ocenie strony zakres pytań zawartych we wniosku o uzupełnienie braków formalnych nie dotyczy okoliczności, które mają wpływ na wnioskowaną do organu odpowiedź, ponieważ ocena przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego jest kompletna i wiążąca dla organu. W świetle przedstawionych okoliczności możliwe jest dokonanie właściwej klasyfikacji prawnej transakcji oraz orzeczenia o jej podleganiu opodatkowaniu. Dowodem takiej możliwości jest przedstawiona we wniosku pierwotnym ocena prawna zaistniałych zdarzeń, określona w argumentacji stanowiska wnioskodawcy. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor wskazał na przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego, w tym art. 14b § 1, 14b § 2, 14b § 3, art. 14c § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h, art. 169 § 4. Podniósł, że treść wniosku o interpretację indywidualną nie może budzić wątpliwości organu interpretującego. Brak tej jednoznaczności stanowi bowiem brak spełnienia wymogów formalnych wniosku, określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, uniemożliwiający w istocie udzielenie interpretacji. Organ ma jednak możliwość wezwania do usunięcia takich braków wniosku w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 14g tej ustawy, co słusznie uczynił organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Zaniechanie zatem przedstawienia jasnego i niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego uzasadnia ocenę, że wniosek nie spełnia formalnych przesłanek i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora mając na uwadze opis sprawy wynikający z wniosku i jego uzupełnienia oraz treść zadanego pytania organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że przedstawiony w ww. wniosku i jego uzupełnieniu opis zaistniałego stanu faktycznego nie zawierał istotnych dla zakresu zadanego pytania okoliczności, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej jednoznacznie rozstrzygającej kwestię będącą przedmiotem wniosku w zakresie braku zwolnienia z opodatkowania VAT dostawy w trybie licytacji komorniczej zabudowanej nieruchomości. Wnioskodawca został wezwany o udzielenie odpowiedzi na pytania nr 10-18 osobno w odniesieniu do każdego budynku/budowli posadowionych na nieruchomości. Na pytanie organu nr 6 wnioskodawca wskazał, że na działce znajdowały się następujące budynki i budowle: budynek jednokondygnacyjny/sterownia/o powierzchni użytkowej - 125,72 m2, budynek socjalno-warsztatowy o powierzchni użytkowej - 508,16 m2, budynek jednokondygnacyjny/sprężarkownia powietrza i wymiennikownia ciepła o powierzchni użytkowej 86,88 m2, budynek jednokondygnacyjny/stacja transformatorowa o powierzchni użytkowej 83,91 m2, wiata/magazynownia surowca /o powierzchni użytkowej 134,64 m2, wiata/depolimeryzaja /o powierzchni użytkowej 909,44m2, wiata o powierzchni zabudowy około 76 m2, hala/przygotowanie surowca o powierzchni zabudowy około 1800 m2. Na pytanie nr 8 i 9 wnioskodawca odpowiedział, na nieruchomości znajdowały się budowle, np. droga na terenie nieruchomości, ekran akustyczny, stacja zbiorników podziemnych gazu płynnego propan - butan, stacja zbiorników technologicznych z wiatą nad stanowiskami dystrybucji, stacja agregatów prądotwórczych, kontenerowa pompownia przeciwpożarowa oraz urządzenia budowalne, np. ogrodzenie nieruchomości, przejazdy pomiędzy obiektami, przyłącze elektroenergetyczne. Powiązane są z całością nieruchomości. Wnioskodawca nie udzielił natomiast odpowiedzi na pytania osobno w odniesieniu do każdego budynku/budowli/urządzeń budowlanych położonych na działce nr [...], zgodnie ze wskazanymi nazwami tych budynków/budowli/urządzeń budowlanych. Z kolei odpowiadając na pytanie nr 13 wskazał, że 16 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję udzielającą inwestorowi E. S. pozwolenia na użytkowanie następujących obiektów zakładu recyklingu odpadów opakowaniowych: budynku hali przygotowania surowca z witą magazynową - rozładunkowa surowca, wiatą magazynowania surowca, zapleczem socjalno - magazynowym, sterownią transformatorową, sprężarkownia powietrza, zapleczem socjalno - warsztatowym, sterownią, stacją transformatorową, spręźarkownią powietrza i wymiennikownią ciepła, budynku wiaty depolimeryzacji, kontenera magazynowego, stacji agregatów prądotwórczych, stacji zbiorników technologicznych z wiatą nad stanowiskami dystrybucji, ekranu akutystycznego, kontenerowej przepompowni p.poż. Z podzielnym zbiornikiem na wodę, stacji zbiorników podziemnych gazu płynnego propan-butan(LPG) z parownicą elektryczną, zjazdu z drogi wewnętrznej SSE "S." S.A., utwardzonych placów z miejscami postojowymi i droga wewnętrzną oraz oświetlenia zewnętrznego. Zgodnie z oświadczeniem dłużnika Spółka jako dłużnik nie dokonywała modyfikacji ani ulepszeń nieruchomości po jej nabyciu. Nie udzieliła jednak informacji, czy doszło do pierwszego zasiedlenia. Nie zostały Komornikowi przedstawione żadne dokumenty potwierdzające, że nie dochodziło do ulepszeń. Komornik na moment zbycia nie miał więc wiedzy, czy doszło do pierwszego zasiedlenia, a tym samym przyjął że transakcja powinna być opodatkowana VAT. Zdaniem Dyrektora słusznie podkreślił organ pierwszej instancji, że fakt wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielającej pozwolenia na użytkowanie poszczególnych obiektów zakładu recyklingu odpadów opakowaniowych, nie przesądza o tym, że w dacie jej wydania doszło do pierwszego zasiedlania poszczególnych budynków/budowli. Ponadto, nazwy budynków/budowli/urządzeń budowalnych wymienionych w odpowiedzi na pytanie nr 6, 8 i 9 nie pokrywają się w pełni z nazwami obiektów, dla których Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie tych obiektów. Na pytanie nr 14, 15, 16 i 17 wnioskodawca wskazał, że nie ma wiedzy w tym zakresie, a na pytanie nr 18 odpowiedział, że nieruchomość oddana w dzierżawę lub najem późniejszemu nabywcy nieruchomości. Komornik nie ma wiedzy o dacie oddania w dzierżawę lub najem oraz opodatkowania VAT. Dyrektor wskazał na art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, w świetle którego kluczowe dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części jest ustalenie, czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki okres upłynął od tego momentu. Jednocześnie wskazał na definicję pierwszego zasiedlenia art. 2 pkt 14 tej ustawy. Stosownie zaś do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Mając powyższe na uwadze Dyrektor wskazał, że aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule. Podkreślić również należy, że art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a odnoszą się bezpośrednio do budynków, budowli lub ich części, a nie do ogólnego pojęcia "nieruchomość". W świetle powyższego bezzasadne jest twierdzenie strony, że organ w chwili otrzymania wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej posiadał wyczerpujący opis stanu faktycznego, tj. taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Okoliczności wskazane w treści wniosku i jego uzupełnienia nie pozwalały na dokonanie oceny wypełnienia bądź niewypełnienia przesłanek wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy. Brak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie nr 10 oraz 11- 18, które to informacje stanowiły istotne i niezbędne elementy dotyczące przedmiotu dostawy, uniemożliwiły organowi ocenę wypełnienia przesłanek wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, a w konsekwencji również ocenę możliwości skorzystania ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. Ponadto odpowiadając na pytanie nr 4 i nr 18 wnioskodawca użył stwierdzenia "nieruchomość mogła być", "wydzierżawiona lub oddana", co nie daje jednoznacznego obrazu okoliczności sprawy. Podanie ww. informacji w taki otwarty/niedomknięty sposób, w konsekwencji wymagałoby od organu wydania interpretacji warunkowej, wielowariantowej, a ponadto, udzielenie odpowiedzi przez zastosowanie trybu przypuszczającego, nie wypełnia warunków określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora organ nie miał możliwości dokonania oceny prawnej i zajęcia stanowiska w sprawie będącej przedmiotem ww. wniosku w zakresie dotyczącym braku zwolnienia VAT dostawy nieruchomości. Wniosek nie został uzupełniony należycie, w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej we wnioskowanym zakresie. Na powyższe postanowienie G. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, tj.: - art. 14g § 1 polegające na nieuzasadnionej odmowie wydania interpretacji indywidualnej przez organ z jednoczesnym wskazaniem braku wypełnienia przez skarżącego wymogu wynikającego z art. 14b § 3 (tj. nieprzedstawienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego), pomimo że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie, tj. przedstawiono wszystkie informacje pozwalające organowi na wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie, - art. 14b ust. 1 w zw. z art. 169 poprzez nieprawidłowe uznanie, że istnieją przesłanki do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy w odpowiedzi na wezwanie płatnik złożył uzupełnienie i zastosował się do wezwania, a także w sytuacji, gdy wniosek o interpretację składa płatnik - organ egzekucyjny, który dysponuje określoną wiedzą na temat okoliczności transakcji realizowanej przez jego klienta, a informacje pozyskane z wniosku o interpretację są płatnikowi niezbędne do prawidłowego rozliczenia podatkowego danej czynności prawnej wykonywanej na rzecz swojego klienta, - art. 14b ust. 1 w zw. z art. 14b ust. 2 i 3 spowodowane niewydaniem przez organ interpretacji, w sytuacji, gdy wnioskodawca przedstawił spełniający wymogi ustawy wniosek, zawierający wyczerpujący opis zaistniałego stanu faktycznego oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego, - art. 169 ust. 1 w zw. z art. 169 ust. 4 dokonane na skutek pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy wniosek płatnika spełnia wymogi prawa i do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie objętym wnioskiem, nie było konieczne dokonanie uzupełnień, do jakich wzywał organ, - zasad ogólnych, a to zasady praworządności, zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, tj. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h poprzez uchybienie przepisom prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przy wydawaniu skarżonego postanowienia. W uzasadnienie skarżący zarzucił m.in., że pytania organu zawarte w wezwaniu wielokrotnie dotyczyły okoliczności, które nie mają bezpośredniego znaczenia dla przedmiotu sprawy (tj. nie stanowią istotnych elementów stanu faktycznego, których brak przesadza o jego kompletności) lub kwestii będących poza zakresem posiadanej lub możliwej do uzyskania przez wnioskodawcę (jako płatnika) wiedzy o okolicznościach przedmiotowej transakcji. Z tego względu, według strony uzupełnienie, o jakie wnosi organ, nie jest konieczne do wydania interpretacji dotyczącej realizacji obowiązków płatnika, ponieważ w pierwotnej treści wniosku zawarto wyczerpujący opis stanu faktycznego, a co za tym idzie - wniosek ten spełnia wszystkie wymogi ustawowe i obliguje organ do wydania w tym zakresie interpretacji. Według strony, wezwanie do usunięcia braków formalnych podania pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia powinno być wystosowane do wnioskodawcy tylko wówczas, gdy takie braki rzeczywiście istnieją. Brak formalny, polegający na nieprzedstawieniu wyczerpującego opisu stanu faktycznego nie zachodzi w szczególności we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie obowiązków płatnika VAT w toku licytacyjnej sprzedaży nieruchomości. Wniosek ten w części dotyczącej stanu faktycznego jest kompletny i zawiera wszystkie elementy niezbędne do całościowej oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy. Strona podkreśliła, że posiadała uzasadnione wątpliwości w stosunku do konieczności wezwania jej do uzupełnienia braków przez organ. Organ interpretacyjny może w oparciu o regulacje art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej zażądać uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, jednak tylko o takie okoliczności, które są istotne dla zastosowania norm prawa podatkowego, co powinno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca wskazała na wyroki sądów administracyjnych. Na tle przedmiotowej sprawy, zwłaszcza do zastosowania norm prawa podatkowego, związanych z realizacją obowiązków płatnika, tj. powinnością poboru podatku VAT oraz jego odprowadzenia, nie są niezbędne okoliczności i elementy, o jakich przedstawienie lub doprecyzowanie wnosi organ. W opinii strony pytania, jakie zostały skierowane do niej w ramach uzupełnienia wniosku, nie stanowią o niewyczerpującym opisie stanu faktycznego, a przez to nie są także błędem formalnym. Zakres pytań skierowanych do płatnika jest niekiedy rozbieżny z tym, na jakie pytania zainteresowany w ogóle może uzyskać odpowiedź, uwzględniając jego obiektywną sytuację w stanie faktycznym. Wymaganie od wnioskodawcy informacji, do jakich dostępu nie ma i z perspektywy posiadanych przez niego środków prawnych, posiadać nic może, nie powinno być podstawą do pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. Zdaniem strony organ nie mógł domagać się od wnioskodawcy odpowiedzi na pytania, która wymagałaby dokonania kwalifikacji prawnej. Podobnie za niezasadnie niespełniające kryterium braku formalnego należy uznać te pytania, które nie mają znaczenia dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego. Przykładem pytania, które pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zachowania wnioskodawcy jako płatnika VAT, jest pytanie nr 10 o symbol PKOB. Mając na uwadze szeroki zakres pytań organu, skarżący wskazał, że udzielenie na nie odpowiedzi odpowiadałoby ustalaniu okoliczności sprawy, jakie dokonywane może być wyłącznie w postępowaniu dowodowym. Postępowanie interpretacyjne jest procedurą szczególną, w ramach której nie jest możliwe prowadzenia postępowania dowodowego i weryfikowanie prawdziwości przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze skarżąca wskazała, że organ w chwili otrzymania wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej posiadał wyczerpujący opis stanu faktycznego, organowi nie są niezbędne odpowiedzi inne, niż zawarte zostały w treści wniosku oraz jego uzupełnienia. Niewskazanie we wniosku (i odpowiednio uzupełnieniu) elementów stanu faktycznego, które nie składają się na wyczerpujący opis stanu faktycznego (tj. zakres informacji istotnych) nie stanowi braku formalnego, którego naprawienie wymagane jest do wydania interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony skarżącej, w sytuacji istnienia wątpliwości, co do treści wezwania do uzupełnienia braków lub gdy nie precyzuje ono dostatecznie oczekiwań wzywającego organu, to z wykonania takiego wezwania - choć w sposób niezgodny z niesprecyzowanymi w wezwaniu oczekiwaniami organu lub w sposób niepełny - nie można wyprowadzać niekorzystnych dla strony skutków. W przedmiotowej sprawie obciążanie wnioskodawcy obowiązkiem przedstawienia elementów stanu faktycznego niemających bezpośredniego wpływu na udzielenie odpowiedzi na zadane przez niego pytania lub takich, w stosunku do których nie ma on możliwości ich pozyskania, stanowi niedopuszczalne prawem wyprowadzenie negatywnych skutków z metody wiązania się z obowiązku przedstawienia uzupełnienia wniosku. W sprawie treść wezwania nie wskazuje przywołanego powyżej nierozerwalnego związku unormowań prawa podatkowego oraz teoretycznej luki w opisie stanu faktycznego w zakresie objętym pytaniem wnioskodawcy. Tym samym, jego uzupełnienie w sposób inny niż domaga się organ, nie może być podstawą do pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.202.137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Do wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zważywszy na powyższe kryteria należy stwierdzić, że skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora z [...]. utrzymujące w mocy postanowienie z 26 listopada 2020 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek G. N. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku zwolnienia z opodatkowania VAT dostawy w trybie licytacji komorniczej zabudowanej nieruchomości oznaczonej nr [...]. Utrzymując w mocy postanowienie z 4 listopada 2020 r. Dyrektor wskazał na przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego, w tym art. 14b § 1, 14b § 2, 14b § 3, art. 14c § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h, art. 169 § 4 i podniósł, że przedstawiony we wniosku i jego uzupełnieniu opis zaistniałego stanu faktycznego nie zawierał istotnych dla zakresu zadanego pytania okoliczności, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej jednoznacznie rozstrzygającej kwestię braku zwolnienia z opodatkowania VAT dostawy w trybie licytacji komorniczej zabudowanej nieruchomości. Skarżący poprzez zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 14g § 1, art. 14b § 2 i 3 w zw. z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej kwestionuje zasadność pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji gdy organ w chwili otrzymania wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej posiadał wyczerpujący opis stanu faktycznego. W jego ocenie, organowi nie są niezbędne odpowiedzi inne, niż zawarte zostały w treści wniosku oraz jego uzupełnienia i nie stanowią braku formalnego, którego naprawienie wymagane jest do wydania interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b Ordynacji podatkowej. Zasadniczym problemem w sprawie, determinującym rozstrzygnięcie, była zatem kwestia, czy zakres, żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez stronę, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje, na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), przy czym wniosek o taką interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (w niniejszej sprawie wniosek dotyczy stanu faktycznego). Stosownie zaś do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Przepis ten określa zatem konieczne elementy, jakie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej winien zawierać, są nimi wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), z którą wiąże się wskazanie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Przedmiotem oceny przez organ interpretacyjny w granicach wyznaczonych treścią art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie może być zatem wniosek, który nie zawiera elementów wskazanych w art. 14b § 3 tej ustawy. Podkreśla to przepis art. 14g § 1 tej samej ustawy, który stanowi, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Jedynym możliwym działaniem organu jest, w sytuacji uznania podanych danych za niewystarczające do zajęcia stanowiska, wezwanie do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z regulacją art. 14h tej ustawy. Przy czym wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Organ nie może zmieniać stanu faktycznego podanego we wniosku, dlatego też jego rzetelne przedstawienie przez wnioskującego leży w jego interesie (por. wyrok NSA z 20 października 2020 r. II FSK 1655/18). Pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może jednak nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni wniosku, w wyznaczonym terminie, według wskazań organu wydającego interpretację. Dotyczy to braków, których uzupełnienie jest możliwe, w szczególności polegających na tym, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w kontekście interpretowanych przepisów, nie pozwala jeszcze na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. W przypadku nieuzupełnienia w pełnym zakresie braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny, zgodnie z art. 14g § 1 i art. 169 § 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej pozostawia ten wniosek bez rozpatrzenia. Obowiązujące w tym zakresie przepisy są jednoznaczne. Skarżący, jak wynika z informacji zawartych w formularzu wniosku przedstawił stan faktyczny oraz przyporządkował do tego stanu faktycznego pytanie. Oznacza to, że dążył do uzyskania informacji: czy opisywana dostawa nieruchomości powinna być zwolniona z opodatkowania VAT, w oparciu o zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT? Zgodnie z art. 43 ust. 1 zwalnia się od podatku: 10) dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata; 10a) dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. W przekonaniu Sądu, po to, aby organ interpretacyjny mógł odnieść się do zasygnalizowanej w treści wniosku i pytaniu kwestii konieczne było wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego obejmującego okoliczności na które wskazuje treść powyższego przepisu ustawy o VAT. Konieczne było uzyskanie danych, których skarżący jednak nie przedstawił organowi. W świetle art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, kluczowa dla opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części jest informacja, czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki okres upłynął od tego momentu. Przy czym pojęcie "pierwszego zasiedlenia" zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, w myśl którego ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez to oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu (lit. a) lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej (lit. b). Mając na uwadze brzmienie powyższych przepisów, na gruncie rozpoznawanej sprawy organ obowiązany był w sposób niewątpliwy i jednoznaczny ocenić, czy nabycie przez Spółkę nieruchomości 30 czerwca 2015 r. nastąpiło w ramach pierwszego zasiedlenia (w tym w ciągu dwóch lat od pierwszego zasiedlenia), czy też do pierwszego zasiedlenia całości bądź części budynków/budowli doszło wcześniej. W powyższym zakresie brak we wniosku informacji, stąd zasadne wezwanie organu o uzupełnienie wniosku poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 13 z wezwania organu: Czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie poszczególnych budynków/budowli w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Analiza odpowiedzi skarżącego na powyższe pytanie potwierdza stanowisko organu, że skarżący jedynie wskazał, że 16 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję udzielającą inwestorowi E. S. pozwolenia na użytkowanie następujących obiektów zakładu recyklingu odpadów opakowaniowych: budynku hali przygotowania surowca z witą magazynową - rozładunkowa surowca, wiatą magazynowania surowca, zapleczem socjalno - magazynowym, sterownią transformatorową, sprężarkownia powietrza, zapleczem socjalno - warsztatowym, sterownią, stacją transformatorową, spręźarkownią powietrza i wymiennikownią ciepła, budynku wiaty depolimeryzacji, kontenera magazynowego, stacji agregatów prądotwórczych, stacji zbiorników technologicznych z wiatą nad stanowiskami dystrybucji, ekranu akutystycznego, kontenerowej przepompowni p.poż. z podzielnym zbiornikiem na wodę, stacji zbiorników podziemnych gazu płynnego propan-butan(LPG) z parownicą elektryczną, zjazdu z drogi wewnętrznej SSE "S." S.A., utwardzonych placów z miejscami postojowymi i droga wewnętrzną oraz oświetlenia zewnętrznego. Co istotne dla zinterpretowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w kontekście żadnego pytania, skarżący nie udzielił jednak informacji, czy doszło do pierwszego zasiedlenia. Nie zostały Komornikowi przedstawione żadne dokumenty potwierdzające, że nie dochodziło do ulepszeń. Komornik na moment zbycia nie miał więc wiedzy, czy doszło do pierwszego zasiedlenia, a tym samym przyjął że transakcja powinna być opodatkowana VAT. W ocenie Sądu, przede wszystkim podzielić należy argumentację organu, że skarżący nie wskazał konkretnie w związku z jakimi okolicznościami i w jakiej dacie, w jego ocenie, doszło do pierwszego zasiedlenia spornej nieruchomości. Wskazanie, że 16 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję udzielającą inwestorowi E. S. pozwolenia na użytkowanie wyszczególnionych wyżej obiektów nie stanowi uzupełnienia braków formalnych wniosku w kontekście wymogów z art. 43 ust. 1 pkt 10 i art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Oceniając kompletność przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w kontekście art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, należy uznać za zasadne wezwanie skarżącego do podania informacji ,,Czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości ? Jeżeli nie to należy wskazać przyczyny". Na tak postawione pytanie skarżący również nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że nie posiada takiej informacji. Skarżący, jak trafnie argumentuje organ, nie posiada również precyzyjnej wiedzy w jaki sposób, do jakich celów, dłużnik wykorzystywał przedmiotową nieruchomość od dnia nabycia do dnia sprzedaży oraz czy była przez dłużnika wykorzystywana wyłącznie do celów działalności zwolnionej od VAT. W odpowiedzi na wezwanie organu, stwierdzono jedynie ogólnie, że ,,nieruchomość mogła być" ,,wydzierżawiona lub oddana", co świadczy o nie wypełnieniu warunków określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, wbrew zarzutom skargi, okoliczności wskazane w treści wniosku i jego uzupełnieniu nie pozwalały organowi na dokonanie oceny wypełnienia bądź niewypełnienia przesłanek wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT. Żądane przez organ wyżej omówione informacje, stanowiły jak trafnie ocenił organ, istotne i niezbędne elementy dotyczące przedmiotu dostawy, a ich brak uniemożliwił organowi ocenę możliwości skorzystania bądź nie skorzystania ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a ww. przepisu. Pomimo próby odpowiedzi przez skarżącego, na pytania z wezwania, organ w dalszym ciągu nie dysponował wystarczającymi informacjami niezbędnymi do zinterpretowania stanu faktycznego w zakresie pytania i w kontekście przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT. Organ interpretacyjny, występując o uzupełnienie braków formalnych wniosku odwoływał się do pojęć funkcjonujących w polskiej ustawie o VAT. W związku z tym, powołując się na procesową podstawę swojego działania, ukształtowaną w art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej dążył on do doprecyzowania stanu faktycznego co do tego, czy w przekonaniu tego podmiotu dostawa w trybie licytacji komorniczej zabudowanej nieruchomości oznaczonej nr [...] podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT, bądź nie ma takiej możliwości. Ta regulacja prawna wyznacza bowiem podatkowy stan faktyczny, warunkujący zastosowanie zwolnienia z opodatkowania VAT, określony w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Sąd podziela zarzut skargi odnoszący się do wezwania skarżącego o podanie symbolu PKOB, nazwy ugrupowania oraz wyszczególnienie budynków/budowli posadowionych na nieruchomości oznaczonej nr [...] wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316, z zm.). Należy bowiem wskazać, że stanem faktycznym są opisane zdarzenia rzeczywiste sprawy, a nie ich ocena prawna. Skarżący opisał czynność jaką podjął w charakterze płatnika, na czym ona polegała i czym się charakteryzowała. Wskazanie symbolu PKOB dla opisanej czynności prawnej we wniosku nie było elementem stanu faktycznego, wymaganym w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r. II FSK 2986/20). W świetle powoływanego już art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej nie ma zaś wątpliwości co do tego, że zarówno wyczerpujące przedstawienie zaistniałego już albo przyszłego stanu faktycznego są wymogami formalnymi wniosku interpretacyjnego. Do takiego wniosku mimo szeregu wewnętrznych sprzeczności w tej kwestii, ostatecznie dochodzi również skarżący w skardze. Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej określenie "wyczerpująco" należy, zatem rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle szczegółowo, wszechstronnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r. I FSK 745/15 i z 5 lutego 2020 r. II FSK 1780/19 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z 15 września 2020 r. I SA/Bd 334/20). Podobnie także w piśmiennictwie wskazuje się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik (w:) Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, str. 125). Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki na podstawie, którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, że u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w przywołanych powyżej przepisach. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (zob. art. 14k § 1 i § 3, art. 14m oraz art. 14n Ordynacji podatkowej). Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna, i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2019 r. III SA/Wa 1502/19). Prawidłowo zatem przyjął Dyrektor, że złożony przez stronę wniosek o wydanie interpretacji zawierał braki w zakresie opisanego stanu faktycznego, których wnioskodawca nie uzupełnił na wezwanie organu interpretacyjnego. Istniały zatem postawy do zastosowania art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej i pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Nie wystąpiły też w niniejszej sprawie podstawy do ponownego wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku. W piśmie uzupełniającym wniosek skarżący, nie przedstawił informacji o jakie wystąpił organ, ani żadnych innych informacji, które uzasadniały formułowanie nowych pytań. Stąd jako niezasadne należy ocenić zrzuty skargi o naruszeniu art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14b § 1, 2 i 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Z obowiązku udzielenia wyczerpujących informacji dotyczących sytuacji podatkowej dłużnika skarżący – komornik nie mógł być zwolniony, ponieważ organ wskazał cel i powód zadawanych pytań dotyczących istotnych informacji dla oczekiwanej interpretacji. Niezbędnych informacji komornik jako organ egzekucyjny mógł uzyskać w trybie art. 761 § 1 i 11 kodeksu postepowania cywilnego od uczestników postępowania jak i od różnych podmiotów. W tym miejscu należy wskazać, że z dniem 1 września 2019 r. do ustawy został dodany art. 43 ust. 21, zgodnie z którym ,,Jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych, o których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków dostawy, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione." Z kolei stosownie do art. 13 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1520), ,,Przepisów art. 43 ust. 21, art. 82a i art. 113 ust. 10a ustawy zmienianej w art. 1, nie stosuje się do dostaw, o których mowa w art. 18 tej ustawy, dokonanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". W niniejszej sprawie, stanowiąca przedmiot dostawy nieruchomość została zbyta 22 stycznia 2019 r., a zatem organ nie mógł zastosować powyższej normy. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.