I SA/Ke 256/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata K.B. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym kwotę 138 (sto trzydzieści osiem) złotych tytułem podatku od towarów i usług. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.("SKO", "Kolegium") decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...]nr [...]w sprawie wymiaru H. K.podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2016 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 3523 zł. 1.2. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że w ewidencji gruntów i budynków H. K. figuruje jako władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w Gminie S. obręb K. G. (działka nr 331/3, nr 331/4, nr 334/1) o łącznej powierzchni 2,4661 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IIIa, gruntów położonych w Gminie S. obręb M. (działka nr 527, nr 528, nr 704, nr 767, nr 817, nr 1561) o łącznej powierza 5,11 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa I, II, IIIa, IIIb nieużytki (o powierzchni 0,04 ha), właściciel gruntów położonych w Gminie S., obręb M. (działka nr 572/1, nr 597/4, nr 923, nr 1004/5, nr 1005, nr 1006/1, nr 1006/2, nr 1007/1, nr 1007/2, nr 1010, i 1023/2, nr 1024, nr 1026, nr 1029, nr 1035/2, nr 1036, nr 1037, nr 1038, nr 1067/2 oraz nr 1069) o łącznej powierzchni 12,9508 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa I, II, IIIa, IIIb, właściciel gruntów położonych w Gminie S., obręb S. (działka nr 1/2) o powierzchni 2,96 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IIIa, IIIb oraz IVa oraz władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w Gminie S. obręb S. (działka nr 23/1 oraz nr 101/1) o łącznej powierzchni 0,7360 ha sklasyfikowanych w operach geodezyjnych jako grunty rolne klasa II, IIIa i IIIb. 1.3. Kolegium wskazało na zasadę związania organów podatkowych danymi wynikającą z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U.2015.520 ze zm.) oraz wskazało na przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U.2014.849 ze zm.) dalej "u.p.o.l." oraz z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2013.1381 ze zm.) dalej "ustawa o podatku rolnym", określające podmiot opodatkowania. 1.4. W ocenie Kolegium, dowody zgromadzone w aktach sprawy stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia przez organ podatkowy podatnika na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym, na którym spoczywa obowiązek podatkowy w podatku rolnym i od nieruchomości. Podstawowe znaczenie dla sprawy ma fakt, że odwołujący się jest władającym (na zasadach posiadania samoistnego) i właścicielem ww. gruntów. Prawidłowość przyjętych do wymiaru podatku danych potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. 1.5. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że Burmistrza Miasta i Gminy S. niezgodnie z prawem wprowadził do ewidencji podatnika, Kolegium wskazało, że nie jest władne do dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Stosownie zaś do ust. 2 ww. przepisu, właściciele są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję H. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia, skarżący wskazał na problemy związane z uzyskaniem tytułu prawnego do przedmiotowego gospodarstwa. Burmistrz, pomimo tych problemów, uznaje skarżącego za władającego 24 ha, którymi nie włada. Strona podniosła, że jest osobą chorą na kilka chorób, całkowicie niezdolną do pracy, ma 66 lat. Do skargi załączono kserokopie: wypisu z treści orzeczenia lekarza rzeczoznawcy KRUS oraz decyzji Głównego Geodety Kraju z 25 marca 2016 r. 2.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium dotycząca wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j.t. Dz.U.2013.1381) oraz ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U.2014.849) dalej "u.p.o.l.". Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami gruntów, posiadaczami samoistnymi gruntów; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami gruntów. Posiadacze zależni są podatnikami podatku rolnego tylko wówczas gdy posiadają grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi natomiast dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Podatnikami podatku od nieruchomości są z kolei m.in. osoby fizyczne będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych (...) - art. 4 ust. 1 u.p.o.l. 3.3. W niniejszej sprawie organy wymierzając skarżącemu omawiane zobowiązanie podatkowe ustaliły, że skarżący jest właścicielem i samoistnym posiadaczem gruntów rolnych, podlegających opodatkowaniu, o ogólnej powierzchni 24,2229 ha, szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (pkt 1.2.). Ustalono także, że H. K. jest właścicielem nieruchomości (budynku mieszkalnego o powierzchni 10 m²) zwolnionej z opodatkowania, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Stopnicy z 4 grudnia 2015 r. nr XI/63/2015 w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w tym podatku na 2016 r. oraz nieużytków oznaczonych symbolem o powierzchni 400 m², zwolnionych z opodatkowania ustawowo (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.). Ustaleń w zakresie powierzchni gruntów należących do skarżącego organy prawidłowo dokonały w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajduje się sporządzony przez administratora systemu i potwierdzony przez pracownika urzędu gminy wypis z rejestru gruntów z 15 lipca 2015 r. W kontekście powyższych ustaleń w sprawie istotne znaczenie ma treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył takich dokumentów. Wymaga wyjaśnienia, że ewentualnego kwestionowania prawidłowości wpisu w ewidencji należy dokonywać nie w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany w ewidencji gruntów. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma załączona do skargi decyzja Głównego Geodety Kraju z 25 marca 2016 r. uchylająca decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Ś. z 4 listopada 2015 r. wydaną w przedmiocie wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków. Z jej treści wynika, że skarżący prowadzi starania o uaktualnienie zapisów ewidencji w kwestionowanym przez niego zakresie. Brak jest jednak informacji o zakończeniu postępowania i ewentualnym jego wyniku. Z tych względów okoliczność prowadzenia takiego postępowania nie ma wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3.4. Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżącego prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Dodatkowo wymaga wyjaśnienie, że podniesione okoliczności dotyczące stanu zdrowia, sytuacji materialnej skarżącego nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu wymiarowym. Okoliczności te mogą być ewentualnie przedmiotem oceny w sprawie o udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. 3.5. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę. Wynagrodzenie pełnomocnikowi, ustanowionemu z urzędu, Sąd przyznał na podstawie art. 250 § 1 ustawy p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801).