I SA/Ke 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielnie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. 1. Tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1 Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając z upoważnienia Ministra Finansów, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku J.S. o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej bez rozpoznania. 1.2 W uzasadnieniu powyższego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że w dniu 4 lipca 2012 r. J.S. (dalej jako skarżący, strona, wnioskodawca) złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Uznając, że wniosek nie spełnia wymogów, o których mowa m.in. w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa), organ wezwał wnioskodawcę - na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie doręczono w dniu 17 września 2012 r. W zakreślonym terminie wnioskodawca nie usunął braków wniosku. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] pozostawiono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji bez rozpatrzenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.S. Zarzucił naruszenie: art. 120 w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że wnioskodawca uchybił 7-dniowemu terminowi do uzupełnienia wezwania, podczas gdy termin ten nie rozpoczął swego biegu, gdyż wezwanie nadal nie zostało do momentu złożenia zażalenia na postanowienie doręczone wnioskodawcy; art. 121 § 1 w zw. z art. 12 § 1, art. 144 i art. 145 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne uznanie, że wnioskodawca otrzymał wezwanie w sprawie i nie odpowiedział na nie, w sytuacji gdy tego samego dnia zostało doręczone temu samemu wnioskodawcy jeszcze jedno wezwanie, na które wnioskodawca udzielił odpowiedzi (oba wezwania znajdowały się w kopercie, w której doręczone zostały również kolejne dwa wezwania dla innego podatnika, na które również została udzielona odpowiedź). W zażaleniu wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego albo doręczenie przez organ wezwania zgodnie z przepisami prawa. 1.3 Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że w jego ocenie wezwanie z dnia 14 września 2012 r. zostało doręczone zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej. Według tego przepisu organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Nie można zatem uznać, że wezwanie nie zostało doręczone, jeżeli zwrotne potwierdzenie odbioru wskazuje na doręczenie powyższego pisma. Organ podkreślił przy tym, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują konieczności odrębnego doręczenia stronie każdego z kilku pism. Organ miał zatem prawo doręczyć w jednej kopercie cztery wezwania z dnia 14 września 2012 r. Sygnatury wszystkich czterech pism widniały zarówno na kopercie, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Teza, że na zwrotce pocztowej brak było informacji, ile pism jest przesyłanych, nie znajduje zatem potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. Organ za bezzasadny uznał również zarzut, że organ, wpisując na zwrotce cztery sygnatury, doręczył tylko trzy pisma. Gdyby taka sytuacja rzeczywiście zaistniała, pełnomocnik wnioskodawcy otwierając korespondencję, zauważyłby niezgodność ilości sygnatur na kopercie z ilością dostarczonych pism. Natomiast powyższą kwestię poruszono dopiero w momencie dostarczenia postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutu, że podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu pełnomocnik wnioskodawcy nie uzyskał zgody na przesłanie kopii zwrotki w formie faksu lub w wersji elektronicznej, organ wskazał, że osobą, która prowadziła tę rozmowę nie był umocowany w sprawie pełnomocnik wnioskodawcy. Ponadto pismem z dnia 19 października 2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy wystąpił z wnioskiem o przesłanie kserokopii potwierdzenia odbioru wezwania. W odpowiedzi na to pismo organ wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] ustalające wysokość kosztów postępowania i załączył do niego kserokopię potwierdzenia odbioru wezwania z dnia 14 września 2012 r. Nie jest zatem zasadny zarzut, że organ odmówił wydania takiej kserokopii. Organ uznał również za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 169 § 1, art. 121 § 1 i art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, że w związku z nieuzupełnieniem wniosku w terminie nie miał możliwości merytorycznie go ocenić. Nie narusza to jednak zasady zaufania (art. 121 Ordynacji podatkowej). W ocenie organu, nie doszło również do naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej, gdyż zgodnie z art. 14h tej ustawy przepis ten nie ma zastosowania w sprawach wydawania interpretacji indywidualnej. Na potwierdzenie stanowiska wyrażonego w postanowieniu organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 92/11 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). 2. Skarga do Sądu. 2.1 Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z przepisem 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wnioskodawca uchybił 7-dniowemu terminowi do uzupełnienia wniosku, podczas gdy termin ten nie rozpoczął swego biegu, gdyż wezwanie nie zostało - do momentu złożenia skargi na postanowienie - doręczone wnioskodawcy; przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z przepisem art. 12 § 1, art. 144 i 145 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że wnioskodawca otrzymał wezwanie w sprawie i nie odpowiedział na nie, w sytuacji gdy tego samego dnia doręczono wnioskodawcy jeszcze jedno wezwanie, na które wnioskodawca udzielił odpowiedzi (oba wezwania znajdowały się w kopercie, w której doręczone zostały kolejne dwa wezwania dla innego podatnika, na które również została udzielona odpowiedź). 2.2 Uzasadniając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wskazał, że skierował do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wniosek o interpretację określonych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w dniu 15 października 2012 r. otrzymał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie jego braków w terminie wskazanym w wezwaniu z dnia 14 września 2012 r. Pełnomocnik zaznaczył, że pozyskał informację o wezwaniu dopiero w momencie doręczenia postanowienia wydanego w pierwszej instancji. Tymczasem pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero po otrzymaniu przez stronę wezwania, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie nie było jednak podstaw, by uznać, że wnioskodawca uchybił terminowi, gdyż wezwanie nie zostało mu w ogóle doręczone. W konsekwencji termin do uzupełnienia braków nie rozpoczął swojego biegu. Pełnomocnik podkreślił, że wezwania do uzupełnienia wniosku nie otrzymał. W dniu 17 września 2012 r. otrzymał jedynie przesyłkę od organu, w której były trzy inne wezwania, ale nie było wezwania w tej sprawie. Zaznaczył, że na kopercie od organu faktycznie wymienione są cztery sygnatury pism i nie zakwestionował przy tym możliwości wysłania kilku pism jedną przesyłką. Wskazał jednak na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt I FSK 252/11), w którym stwierdzono, że w przypadku wielości pism w jednej przesyłce organ podatkowy powinien zaznaczyć na kopercie i zwrotce pocztowej, że przesyła kilka pism. Pełnomocnik dodał również, że zwrotka zawierająca datę doręczenia, podpis doręczającego i odbiorcy, kreuje swoistą fikcję prawną. Zwrotka poświadcza, że to nie pisma znajdujące się w kopercie są doręczane, tylko koperta. Podatnik otrzymując przesyłkę od organów podatkowych musi więc ufać, że koperta, której doręczenie poświadcza swoim podpisem, nie jest pusta. Co więcej, nawet gdyby personel sekretariatu, chciał sprawdzić zawartość każdej koperty w obecności pracownika Poczty Polskiej, i tak musiałby najpierw pokwitować odbiór przesyłki. Dopiero później mógłby otworzyć kopertę. W razie stwierdzenia braku, nie miałby zatem możliwości odmowy odbioru przesyłki. Pełnomocnik podkreślił również, że w dniu 13 listopada 2012 r. otrzymał postanowienie ustalające wysokość kosztów postępowania w kwocie 6,45 zł oraz załącznik w postaci kserokopii potwierdzenia odbioru wezwania z dnia 14 września 2012 r., na której widniały cztery sygnatury pism. Kserokopia potwierdzenia odbioru została jednak wysłana dopiero po zapoznaniu się przez organ z zarzutami zażalenia na postanowienie wydane w pierwszej instancji. Wcześniej (w trakcie rozmowy telefonicznej) organ nie chciał poinformować o liczbie sygnatur umieszczonych na potwierdzeniu odbioru. Takie zachowanie stanowi rażące naruszenie prawa i wskazuje, że kopia potwierdzenia odbioru mogła być uzupełniona przez organ o brakującą sygnaturę. 2.3 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że zarzut o dopisaniu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru sygnatury wezwania nr [...] dopiero po wpływie zażalenia na postanowienie wydane w pierwszej instancji jest nieuzasadniony z uwagi na fakt, że cztery sygnatury pism widniały zarówno na kopercie jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zarzut ten nosi znamiona oszczerstwa. Jeśli pełnomocnik podejrzewa sfałszowanie potwierdzenia odbioru przez pracownika organu, powinien złożyć stosowne zawiadomienie do właściwych organów ochrony prawnej. Brak takiego zawiadomienia pozwala twierdzić, że powyższy zarzut stanowi jedynie sposób odwrócenia uwagi od niewłaściwej organizacji pracy w kancelarii pełnomocnika i zagubienia wezwania organu. Ponadto organ zauważył, że w petitum skargi pełnomocnik nie sformułował zakresu swojego żądania, poprzestając jedynie na zarzutach naruszenia przepisów prawa podatkowego. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 3.1 Kognicję sądu administracyjnego w niniejszej sprawie wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) określanej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. 3.2 W niniejszej sprawie sporna jest kwestia doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżący podtrzymuje, że organ wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania bez uprzedniego doręczenia wskazanego wezwania, wbrew art. 169 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Strona nie kwestionuje natomiast zasadności wezwania przez organ do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ stoi zaś na stanowisku, że doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nastąpiło, na co wskazuje potwierdzenie odbioru, a wydanie zaskarżonego postanowienia było konsekwencją braku odpowiedzi na to wezwanie. 3.3 W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa. Zostało bowiem wydane w oparciu m.in. o treść przepisu art. 14g § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, który wskazuje, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia poprzez wydanie postanowienia, na które służy zażalenie. Rozstrzygnięcie to – stosowanie do przepisu art. 169 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, który do postępowania w sprawie udzielania interpretacji indywidualnych ma odpowiednie zastosowanie w związku z przepisem art. 14h Ordynacji podatkowej – zostało wydane po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie to, datowane na dzień 14 września 2012 r. nr [...] znajduje się w aktach sprawy wraz ze zwrotnym poświadczeniem odbioru, które potwierdza odbiór wezwania przez pracownika sekretariatu pełnomocnika wnioskodawcy (M.M.) w dniu 17 września 2012 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru (potocznie zwane zwrotką) jest dokumentem wystawianym przez doręczającego i odbiorcę. Jego otrzymanie przez organ powoduje powstanie domniemania, że skierowana do adresata przesyłka została mu przekazana w określonym terminie. Obowiązek posiadania przez organ tego dokumentu wyznacza treść art. 144 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h tej ustawy. W powołanym przepisie ustawodawca wskazał bowiem, że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Posiadanie przez organ takiego załączonego do akt danej sprawy pokwitowania służy zatem kwestiom dowodowym, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona podważa fakt doręczenia określonego pisma. Wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru domniemanie doręczenia pisma może oczywiście zostać obalone. Jednakże jeśli strona chce wzruszyć takie domniemanie, to ciężar wykazania, że wbrew treści dokumentu przesyłka nie została do niej doręczona, obciąża stronę. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo można tu wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 1999 r. (sygn. akt III SA 1594/98, LEX nr 4483), który co prawda dotyczy postępowania administracyjnego, lecz wynikające z niego stwierdzenia mają ogólniejszy wymiar, mający przełożenie również na postępowanie podatkowe. Sąd stwierdził w nim, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Sąd podkreślił, że jest możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych (art. 76 § 3 kpa), ale należy mieć na uwadze, że ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Podobne stanowisko – już ściśle odnoszące się do ustawy Ordynacja podatkowa – znalazło swój wyraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 71/08 (Lex nr 385301), w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 637/08, LEX nr 478705) i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4015/06 (LEX nr 345902). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona nie przedstawiła wiarygodnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń o braku doręczenia jej wezwania z dnia 14 września 2012 r. Stanowisko strony, że może przydarzyć się sytuacja, w której organ nie włoży do koperty odpowiedniej ilości pism wysyłanych zbiorczo – co do zasady słuszne – nie znajduje swojego potwierdzenia w aktach sprawy. Zarówno na kopercie (co przyznał sam skarżący) jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieją bowiem cztery sygnatury spraw, w których zostały wysłane odpowiednie pisma. Już sama ta okoliczność daje podstawy do twierdzenia, że w kopercie faktycznie znajdowały się cztery wezwania o uzupełnienie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych. Twierdzenie powyższe potwierdza również – jak słusznie zauważył organ – moment zakwestionowania doręczenia wezwania o uzupełnienie braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Okoliczność tę podniesiono dopiero w zażaleniu na wydane postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, co w połączeniu z faktem otrzymania przez organ potwierdzenia odbioru z wypisaną sygnaturą pisma wzywającego o uzupełnienie wniosku daje podstawy do przyjęcia, że doręczenie było prawidłowe. Należy bowiem zwrócić uwagę, że gdyby faktem było, że w kopercie znajdowało się mniej pism niż wskazywało na to podane na kopercie i potwierdzeniu odbioru wyszczególnienie, to pracownik odbierający pocztę uwzględniłby tę sytuację i zawiadomił pełnomocnika o rozbieżności zaistniałej między stanem faktycznym a stanem wykazanym na kopercie. Jak sam bowiem podkreślił pełnomocnik w złożonej skardze, prowadzony w jego kancelarii sekretariat pracuje w sposób profesjonalny. Zauważone w ten sposób błędy w doręczeniu powinny być natychmiast wyjaśniane z organem, od którego pochodziła przesyłka. Twierdzenie to jest uzasadnione zwłaszcza w sytuacji, gdy w sprawie występuje zawodowy pełnomocnik. Ma on świadomość, że od potwierdzenia otrzymania pisma zależą ważkie skutki procesowe (m.in. powstanie domniemania doręczenia pisma). Zastępując inne osoby i działając z należytą starannością, powinien weryfikować odbiór ilości pism faktycznie znajdujących się wewnątrz koperty z ilością wskazaną na kopercie i pocztowym potwierdzeniu odbioru. Pojawienie się jakiejkolwiek rozbieżności w tym zakresie powinien niezwłocznie wyjaśnić z organem, od którego pismo pochodzi. Takiej reakcji nie było, co prowadzi do wniosku, że pismo faktycznie do odbiorcy dotarło. Powyższe argumenty wskazują na to, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z przepisem 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy bowiem zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie siedmiodniowy termin prawidłowo rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia wezwania o uzupełnienie braków wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego, wynikającym ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Bezzasadny okazał się również zarzut skargi wskazujący na naruszenie przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z przepisem art. 12 § 1, art. 144 i 145 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że pełnomocnik wnioskodawcy otrzymał wezwanie w sprawie i nie odpowiedział na nie, mimo że otrzymał w jednej przesyłce wiele pism i na pozostałe odpowiedział. Należy bowiem wskazać, że powszechną praktyką organów, stosowaną ze względów oszczędnościowych, jest wysyłanie do danej osoby większej ilości pism w jednej przesyłce. Istotne jest w takim przypadku, aby ta czynność została odnotowana (dla celów dowodowych). Warunek ten został w niniejszej sprawie dochowany, co wskazuje, że doręczenie w niniejszej sprawie przebiegło w sposób prawidłowy (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2007 r. III SA/Wa 570/07, Lex nr 446837). Fakt, że pełnomocnik odpowiedział jedynie na część wezwań skierowanych do niego w jednej kopercie nie zmienia tej oceny. To bowiem od strony zależało, na które wezwania odpowie. Przepisy nie nakładają na organ obowiązku badania przyczyn nieuzyskania od strony odpowiedzi. Nawet więc jeśli do tego samego podatnika skierowano wiele podobnych pism w różnych sprawach, a podatnik odpowiedział jedynie na kilka z wszystkich wysłanych do niego wezwań, organ nie powinien z tej okoliczności wyciągać żadnych pozaprawnych wniosków. Powinien jedynie sprawdzić fakt doręczenia wezwania (co zostało w niniejszej sprawie uczynione) i – w przypadku stwierdzenia prawidłowości doręczenia – dokonać odpowiednich czynności procesowych wynikających z braku uzyskania odpowiedzi od adresata pisma. Zaznaczyć przy tym należy, że w piśmie z dnia 14 września 2012 r. pouczono stronę o konsekwencji nieuzupełnienia wniosku w odpowiednim terminie. Zatem w sytuacji niezastosowania się do wezwania, należało wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przepis art. 14g § 1 i 3 Ordynacji podatkowej – będący podstawą prawną tego postanowienia – jasno formułuje obowiązek pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania w sytuacji nieuzupełnienia jego braków formalnych. Nie pozostawia on uznaniu organów sposobu postępowania w takich przypadkach. Zarzut strony o sfałszowaniu przez organ potwierdzenia odbioru również nie miał uzasadnionych podstaw. W istocie był to – niepoparty żadnymi dowodami i nieskierowany do właściwego postępowania – zarzut popełnienia przez pracownika organu przestępstwa. Zarzut taki nie mógł zostać uwzględniony, gdyż sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania tego typu okoliczności. Sąd administracyjny wiążą jedynie ustalenia wynikające z wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa, na co wskazuje art. 11 ustawy p.p.s.a. W niniejszej sprawie zaś takiego wyroku nie było. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że układ sygnatur wypisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie potwierdza tezy pełnomocnika wnioskodawcy o dopisaniu jedynie sygnatury pisma nr [...]. Podsumowując, należy podkreślić, że kwestia doręczenia pism, z którymi ustawa wiąże skutki procesowe, jest zagadnieniem szczególnie newralgicznym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie mogą wywołać dla strony daleko idące konsekwencje prawne. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie zauważył jednak takich wątpliwości, zwłaszcza ze względu na istnienie potwierdzenia odbioru wskazującego na prawidłowo dokonane doręczenie. 3.5 Biorąc zatem pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów. W związku z tym – na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji.