I SA/Ke 417/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi P.sp. j. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ("Kolegium") decyzją z [...] r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...]nr [...]w sprawie określenia spółce P. A. Spółka Jawna ("Spółka") wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 68 539,12 zł. 1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2009 r. Do opodatkowania wskazała m.in. powierzchnię 1207 m², budynków tzw. pozostałych. Spółka wyjaśniła, że budynek o powierzchni 1207 m², był kompletną ruiną bez przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych. W 2010 r. został wyremontowany i sprzedany firmie leasingowej. 1.3. Kolegium wskazało, że kwestią sporną jest ustalenie czy w 2009 r. stanowiący własność Spółki budynek byłych warsztatów szkolnych o powierzchni 1207,40 m², położony w K., ze względów technicznych nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. 1.4. Kolegium powołało mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. O podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844) dalej określana jako "u.p.o.l.", w tym art. 1a ust. 1 pkt 3 zawierający definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie bezspornym był fakt, że skarżąca spółka jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajdował się sporny co do sposobu kwalifikacji podatkowej budynek. Z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ wyprowadził wniosek, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatnikowi, będącemu przedsiębiorcą, podatku od nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla znajdujących się w jego posiadaniu budynków o charakterze niemieszkalnym jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych w roku podatkowym oraz brak możliwości jego wykorzystywania. Fakt wystąpienia pierwszego warunku nie budził w sprawie wątpliwości. Istotne znaczenie miało zatem ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. 1.5. Organ odwoławczy wskazał na pojęcie względów technicznych utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych i odnosząc je do stanu faktycznego sprawy przyjął, że w sprawie nie nastąpiło zerwanie związku spornego budynku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Stan techniczny spornego budynku w 2009 r. był niewątpliwie zły, jednakże taki stan rzeczy determinowany był wolą właściciela (podatnika), który nie dokonywał remontu, naprawy budynku. Z protokołu sporządzonego przez pracowników Urzędu Miasta w K. wynikało, że budynek był zdewastowany, wymagał dużych nakładów i remontu. Z oświadczenia strony wynikało natomiast, że budynek nie posiadał przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych. Jednocześnie z akt sprawy (m.in. odwołania oraz załączonych faktur) wynikało, że budynek był sukcesywnie remontowany, a następnie w 2010 r. został sprzedany firmie leasingowej. 1.6. W ocenie Kolegium, niewątpliwie przejściowy charakter złego stanu technicznego budynku i przejściowa niemożność wykorzystywania przez skarżącą spółkę nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od tej nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Z KRS Spółki wynika, że m.in. przedmiotem jej działalności jest wynajem i zarządzenie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Po przeprowadzeniu remontu Spółka wykonała działalność w postaci zbycia nieruchomości. Taka działalność gospodarcza mogła być również wykonana w stosunku do budynku bez konieczności wcześniejszego przeprowadzenia remontu. 1.7. Odnosząc się do zarzutów odwołania oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, Kolegium stwierdziło, że z dokumentów tych nie wynika aby oceniana nieruchomość ze względów technicznych nie mogła zostać wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w przyszłości. Nie miało ponadto w sprawie znaczenia zużycie czy też brak w przedmiotowym budynku instalacji wodnokanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej, zniszczenie posadzek, poszycia dachowego, stolarki okiennej, bowiem urządzenia te nie dotyczą konstrukcji budynku. Ustawa podatkowa odróżnia stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto przedmiotowy budynek został wpisany do znajdującej się w aktach sprawy ewidencji środków trwałych celem dokonywania odpisów amortyzacyjnych od podatku, co już samo w sobie potwierdza, że spółka wykorzystywała gospodarczo ten przedmiot opodatkowania. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że Spółka nie udowodniła, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby w sprawie wystąpiły względy techniczne uniemożliwiające trwale prowadzenie na nieruchomości działalności gospodarczej. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na decyzję Kolegium Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie: - art. 229 w związku z art. 187 w związku z art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało poprzedzone wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia przez organ drugiej instancji dodatkowego postępowania dowodowego, pomimo istnienia licznych wątpliwości, co do istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz przerzucenie na skarżącego ciężaru dokładnego wyjaśnienia stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości; - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną interpretację oraz utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, choć oczywistym jest, że przedmiotowa nieruchomość ze względów technicznych nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. 2.2. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium, w świetle którego opisany w protokole Urzędu Miasta w K. stan spornego budynku jest przejściowy. Nie można mówić o stanie przejściowym, kiedy spółka nabyła budynek znajdujący się w stanie, który nie pozwalał na prowadzenie w nim jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Przyjęcie, że brak w zdewastowanym budynku przyłączy wodnych, gazowych, elektrycznych nie ma wpływu na prowadzenie w nim działalności gospodarczej jest nielogiczne i irracjonalne. 2.3. Skarżąca nie zgodziła się także z opinią Kolegium, że z dokumentów sprawy nie wynika aby budynek był zdewastowany czy też posiadał braki przyłączy wodno-kanalizacyjnych, energii elektrycznej i gazowej. Zdaniem skarżącej to na organie podatkowym prowadzącym postępowanie podatkowe ciąży obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi, że nie zachodzi w sprawie przesłanka wyjątkowa względów technicznych. Tymczasem organy podatkowe przyjęły z góry, bez żadnego dowodu pozytywnego, że skoro strona nie przedstawiła dowodów, to przesłanki przepisu nie zostały wykazane, co jest niedopuszczalne. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołała orzeczenia sądów administracyjnych. 2.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium uznało zarzuty skargi za nieuzasadnione, podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. 2.5. W piśmie procesowym z 2 września 2013 r. skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze. Dodatkowo podniosła, że z niezrozumiałych względów Kolegium przyjęło, że sporny budynek mógł i może być wykorzystywany do prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Pomimo tego, że z protokołu oględzin wynikało, że stan budynku był zły, Kolegium przyjęło, że budynek mógł być wykorzystywany przez skarżącą na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej argumentem za przyjęciem takiego stanowiska, nie jest fakt, że w KRS skarżącej widnieje jako przedmiot działalności gospodarczej wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Okoliczność ta nie ma też związku ze sprzedażą nieruchomości w 2010 r. Pojęcie wynajmu i zarządzania nieruchomościami jest pojęciem zupełnie odmiennym od pojęcia kupna i sprzedaży nieruchomości. Zdaniem skarżącej pozbawione racji jest też twierdzenie Kolegium, że Spółka po przeprowadzeniu remontu wykonała działalność w postaci zbycia budynku podczas gdy taka działalność mogła być również wykonana w stosunku do budynku niewyremontowanego. Argument ten nie jest trafiony wobec faktu, że remont budynku został przeprowadzony ponieważ ustały przyczyny, dla których przeprowadzenie tego remontu nie było wcześniej możliwe, a konieczność sprzedaży budynku pojawiła się na etapie po przeprowadzeniu remontu. Zdaniem Spółki ponadto fakt wpisania budynku do ewidencji środków trwałych nie świadczy o wykorzystywaniu go przez Spółkę gospodarczo. Skoro budynek został zakupiony przez spółkę jako prowadzącą działalność gospodarczą, to zgodnie przepisami prawa podatkowego przysługiwało jej prawo dokonywania odpisów amortyzacyjnych budynku. W zakresie zarzutu nieuzasadnionego przerzucenia ciężaru dowodu na podatnika Spółka wskazała, że w sytuacji, w której organ dysponował protokołem oględzin, wskazującym na zły stan faktyczny budynku, protokołem remontowym oraz oświadczeniem podatnika o braku w budynku instalacji, winien był wobec jakichkolwiek wątpliwości co do stanu technicznego budynku wyjaśnić te wątpliwości poprzez dopuszczenie dowodu z zeznań świadków chociażby osób, które wymienione zostały w protokole remontowym jako wykonawcy i podwykonawcy prac, a w sytuacji, kiedy zeznania świadków nie dałyby jednoznacznego wyjaśnienia stanu technicznego budynku, winien był skorzystać z dowodu z opinii biegłego. Tego zaś organ zaniechał. Nie stanowiła również dla organu przeszkody w wydaniu decyzji informacja o złym stanie technicznym budynku, w tym o braku w budynku instalacji wodnej, kanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej, chociaż potwierdzenie tych danych organy obu instancji mogły uzyskać zwracając się do odpowiednich dostawców mediów. Zdaniem skarżącej w tym stanie rzeczy nieuprawnione jest twierdzenie Kolegium, że stan budynku był stanem przejściowym a nadto zależnym od woli podatnika. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała przeczenia sądów administracyjnych oraz komentarz do podatku od nieruchomości. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dotycząca określenia skarżącej podatku od nieruchomości za 2009 r. Spór dotyczy prawidłowości opodatkowania budynku byłych warsztatów szkolnych o powierzchni 1207 m², położonego w K.. Skarżąca w korekcie deklaracji wykazała ten obiekt do opodatkowania według stawki dla budynków pozostałych. W jej ocenie nie jest on związany z działalnością gospodarczą z uwagi na jego zły stan techniczny. Zdaniem organu natomiast w przypadku spornego budynku nie zaistniały względy techniczne uniemożliwiające jego opodatkowanie stawką jak dla budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu. 3.2. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Z powyższego wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że grunt, budynek lub budowla uznawane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje natomiast w sytuacji gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. 3.3. W zakresie interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze względów technicznych istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela. Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że są to przeszkody nie determinowane wolą podatnika. Przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Normatywna treści pojęcia "względy techniczne", jak również sama redakcja powołanego przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany", wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z 19 lipca 2013 r. II FSK 2188/11, z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10, z 10 czerwca 2011 r. II FSK 226/10, z 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), z 14 listopada 2012 r. II FSK 521/11 lex nr 1291570, z 14 października 2009 r. II FSK 747/08 lex nr 571608). Podobnie cecha ta postrzegana jest w doktrynie, gdzie wskazano, że interpretując pojęcie względów technicznych, należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty: "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, że przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne (por. L. Etel, w Komentarz do art.1(a) ustawy o podatku od nieruchomości, publ. baza LEX 2013). 3.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, za organem podatkowym, że tak rozumiane "względy techniczne" w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Organy podatkowe nie kwestionowały złego stanu budynku, jednak prawidłowo wywiodły, że nie ma on charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby skarżącą do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania. Przy czym wbrew twierdzeniom skargi, w zakresie poczynienia tego ustalenia organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi tak rozumiana przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla ustalenia istnienia tej przesłanki wystarczający był zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym m.in. protokół oględzin spornego budynku z 9 lutego 2006 r. sporządzony przez pracowników Urzędu Miasta w K., wyjaśnienia do korekty deklaracji z 12 czerwca 2012 r., faktury dokumentujące remont tego budynku, protokół. Analiza wymienionych dowodów świadczy o tym, że zły stan techniczny budynku miał charakter przejściowy. Wprawdzie nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej w 2009 r. ponieważ był remontowany, to jednak przeprowadzony remont pozwolił na takie jego wykorzystanie w przyszłości. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji strona wskazała wprost: "Remont był wykonany w 2010 r. i od tego czasu służy on do prowadzenia działalności gospodarczej". Faktyczne, okresowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względów technicznych. Te ostatnie nie mogą być bowiem ograniczane wyłącznie do roku podatkowego, za który deklarowany jest podatek od nieruchomości. Zdaniem Sądu koniecznym jest aby dana nieruchomość nie mogła być wykorzystywana w ogóle przez przedsiębiorcę (por. ww. wyrok NSA z 19 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2188/11). Fakt modernizacji budynku dowodzi właśnie, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z trwałą niemożnością wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej ze względów technicznych, a stanem przejściowym. Stan przejściowy to m.in. stan możliwy do przezwyciężenia w drodze modernizacji zniszczonych obiektów. Na uznanie tego stanu jako stanu przejściowego nie wpływa fakt, wbrew twierdzeniom skarżącej, że spółka już nabyła sporne budynki w złym stanie. Zakup tych nieruchomości był przecież determinowany wolą Spółki, a ona sama nie kwestionowała, że nabyła nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej, o czym też świadczy ich wpisanie do ewidencji środków trwałych, co prawidłowo zauważył organ. Istotne jest, że istniała możliwość wykonania modernizacji i takie czynności przeprowadzono. Należy ponadto podzielić stanowisko Kolegium, że brak przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości. Istnienie takiej okoliczności nie ma charakteru trwałego bowiem przeszkoda taka może zostać zlikwidowana w każdym momencie poprzez podjęcie przez skarżącą działań o charakterze faktycznym zmierzających do przyłączenia budynku do sieci. Powyższe potwierdza protokół oględzin spornego budynku, z którego wynika wprost, że w 2006 r. wykonano już linię zasilającą energię elektryczną. Sąd podziela również stanowisko organów, że eksponowany przez skarżącą zły stan budynków, uniemożliwiający wykorzystanie ich do prowadzonej działalności gospodarczej był determinowany wolą skarżącej. Przeprowadzenie koniecznych remontów, to okoliczność na którą tylko skarżąca miała wpływ, a termin względy techniczne nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (wyrok NSA z 22 czerwca 2007 r. II FSK 773/06, lex nr 339937). Z protokołu oględzin budynku wynika natomiast, że zakończenie remontu uzależniano od "koniunktury". 3.5. W związku z powyższym nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organy prowadziły postępowanie zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach Ordynacji podatkowej. W jego trakcie podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 122, 180, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, a następnie prawidłowo zastosowały prawo materialne. Wbrew twierdzeniom skargi nie istniała potrzeba przeprowadzenia dodatkowych dowodów z zeznań świadków, biegłego oraz przeprowadzania przez Kolegium "dodatkowego postępowania dowodowego" (art. 229 Ordynacji podatkowej) na okoliczność stanu technicznego spornego budynku. Organ nie kwestionował bowiem złego stanu technicznego budynku, a także braku instalacji elektrycznej czy wodnokanalizacyjnej. W sprawie istotna natomiast była ocena czy te okoliczności stanowią "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., do dokonania której organ uprawniony był na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dodatkowo wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powołuje biegłego w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W niniejszej sprawie organ dysponował niezbędnymi informacjami na temat stanu spornych budynków, który to stan z resztą nie był objęty sporem. W takiej sytuacji do prawidłowego zastosowania prawa materialnego nie była niezbędna fachowa wiedza jaką posiadać może tylko biegły. Brak zatem było potrzeby jego powoływania. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.