I SA/Ke 431/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.N o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.N na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K z dnia 17 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od fizycznych za 2011 r., P. N zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ustalone Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. zobowiązanie w znacznej wysokości może spowodować skutki finansowe niemożliwe do przewidzenia, które doprowadzą do załamania się możliwości majątkowych i życiowych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. Akt II FZ 456/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Strona ogólnie wskazała, że ustalone zobowiązanie podatkowe może spowodować nieprzewidziane skutki finansowe które doprowadzą do załamania się jej możliwości majątkowych i życiowych. Skarżący nie powołał jednak żadnych konkretnych okoliczności i dowodów, przesądzających o takiej sytuacji, w której wykonanie zaskarżonej decyzji przyczyni się do powstania skutków opisanych we wniosku. Ponadto strona nie sprecyzowała dokładnie jakiego rodzaju skutki finansowe może wywołać wykonanie decyzji ograniczając się jedynie do określenia ich jako "nie możliwe do przewidzenia". W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Również analiza akt sprawy nie przekonała Sądu o istnieniu w sprawie przesłanek czyniących wniosek zasadnym. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Zapłaty podatku, nawet w trybie egzekucji administracyjnej, nie można jednak utożsamiać ze szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż skutki zapłaty tego zobowiązania są "odwracalne" poprzez zwrot ewentualnej nadpłaty podatku wraz z odsetkami(por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2004 r., FZ 324/04, niepubl; postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II FZ 530/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia