I SA/Ke 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...][...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat M. K.kwotę 73,80 (siedemdziesiąt trzy 80/100) złote, w tym 13,80 (trzynaście 80/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ("SKO", "Kolegium") decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] r. nr [...]w sprawie ustalenia W. D. łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. w wysokości 49 zł. 1.2. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w ewidencji gruntów i budynków W. D. figuruje jako właściciel gruntów położonych w W. Ł. o łącznej powierzchni 0,9029 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako: grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone symbolem Lz-RVI o powierzchni 0,0300 ha, grunty orne oznaczone symbolem RIVb o powierzchni 0,0300 ha, grunty orne oznaczone symbolem RV o powierzchni 0,0400 ha, grunty ome oznaczone symbolem RVI o powierzchni 0,3580 ha, rowy oznaczone symbolem W-RIVb o powierzchni 0,0100 ha, grunty oznaczone symbolem B-PsV o powierzchni 0,1870 ha, rowy oznaczone symbolem W-PsV o powierzchni 0,0138 ha, pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsV o powierzchni 0,1054 ha oraz grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone symbolem Lz-PsV o powierzchni 0,1287 ha. 1.3. Na podstawie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 ze zm. j.t.), dalej jako "prawo geodezyjne i kartograficzne", organy podatkowe są ustawowo zobowiązane do przyjmowania za podstawę do ustalania podatku takich danych, jakie wykazane są w ewidencji gruntów. Kolegium wskazało też na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 ze zm. j.t.) dalej "u.p.o.l" (art. 3 ust. 1 i 4 pkt 1) oraz ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2006.236.969 ze zm. j.t.) dalej "ustawa o podatku rolnym" (art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 5, art. 6c ust. 2) wskazujące na podmiot opodatkowania. 1.4. W ocenie SKO, dowody zgromadzone w aktach sprawy stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia przez organ podatkowy podatnika na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz podatku rolnym, na którym spoczywa obowiązek podatkowy w podatku rolnym i od nieruchomości. Podstawowe znaczenie dla sprawy ma fakt, że strona jest właścicielem ww. gruntów położonych w W. Ł.. Wypis z rejestru gruntów potwierdza prawidłowość przyjętych do wymiaru podatku danych. Kluczowym problemem w niniejszej sprawie jest kwestia treści i aktualności wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Odwołujący się podnosi, że dopisano mu 7,9 ara, podczas gdy on tej powierzchni nie posiada. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 22 ust. 1 i ust. 2 prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele są natomiast zobowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek wynikający z tego przepisu zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że nie jest organem wyższego stopnia nad starostą w kwestiach związanych z ewidencją gruntów i budynków i nie sprawuje nadzoru nad tym organem. Na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego organem takim jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję SKO W. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o sprostowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi zakwestionował przyjętą przez organy powierzchnię gruntów należących do skarżącego. Skarżący wskazał, że w akcie oraz księdze wieczystej wpisana jest powierzchnia 0,8500 ha, a nie jak podał organ 9,029 ha. W ocenie strony starosta ani gmina nie mają prawa podważać tych zapisów. 2.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. j.t.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa, a ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Spór w sprawie dotyczy powierzchni gruntów, należących do skarżącego przyjętych przez organ w zaskarżonej decyzji. Skarżący kwestionuje bowiem dane zawarte w ewidencji gruntów twierdząc, że należy do niego 0,8500 ha, a nie jak podał organ 9,029 ha. Organ natomiast stoi na stanowisku, że w zakresie wymiaru przedmiotowego podatku jest związany wyłącznie danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, a z tej wynika, że do skarżącego należy grunt o powierzchni 9,029 ha. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu. 3.2. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 6c ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami gruntów, posiadaczami samoistnymi gruntów; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami gruntów. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi natomiast dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 ust. 1, art. 4 ust.1 ustawy o podatku rolnym). Podatnikami podatku od nieruchomości są z kolei m.in. osoby fizyczne będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych (...) - art. 4 ust. 1 u.p.o.l. 3.3. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie pomimo powoływania się na takie dokumenty skarżący nie przedłożył ich. Z akt sprawy wynika natomiast, że powierzchnia gruntów ujęta w decyzji została wprowadzona do ewidencji 13 września 2011 r. Z informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w K. wynika z kolei, że aktualizacji tej (dotyczącej powierzchni i użytków w działkach nr 223 i nr 226) dokonano na wniosek zobowiązanego. Aktualizacja spowodowała zmianę powierzchni posiadanego gruntu z 0,85 ha na 0,9029 ha, której skarżący nie sprostował w wydziale ksiąg wieczystych. W aspekcie przedmiotu zaskarżonej decyzji istotne przy tym jest, że wskazana zmiana nie miała wpływu na wymiar zobowiązania podatkowego. Grunt, o który powiększyła się powierzchnia przedmiotowych działek jest bowiem zwolniony od podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym (użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych). 3.4. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego, co do powierzchni gruntów, gdyż ustalenia te dokonane zostały stosowanie do art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ewentualnego kwestionowania prawidłowości wpisu w ewidencji należy dokonywać nie w postępowaniu podatkowym lecz odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany w ewidencji gruntów. Stosownie do § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Lokalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.38.454 ze zm.) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Co istotne odnośnie spornych gruntów taka aktualizacja miała miejsce na wniosek skarżącego, co znalazło odzwierciedlenie w ewidencji, w oparciu o którą organ dokonał ustaleń w sprawie. 3.5. Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie stosowania przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżącego prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. 3.6. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.).