I SA/Ke 477/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 4 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008r., II OZ 714/08, LEX nr 493646). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczył wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008r. sygn. akt II GZ 136/08 (Lex nr 493692), podnosząc, iż decyzja odmawiająca umorzenia należności nie nadaje się i nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Podobny pogląd wyrażono również w postanowieniu NSA z dnia 28 lutego 2008r. sygn. akt I FSK 431/07 (Lex nr 471074), wyjaśniając, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2008r. sygn. akt II OZ 325/08, Lex nr 493905). Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczy decyzji, która nie podlega wykonaniu, należało odmówić wstrzymania jej wykonania. Ponadto należy zauważyć, że nawet jeśli decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia nosiłaby znamiona wykonalności, to i tak należałoby odmówić wstrzymania jej wykonania, z uwagi na brak uzasadnienia wniosku. Skarżący nie wskazał bowiem, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym nie wykazał, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.