I SA/Ke 506/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 października 2025 r. nr SKO.RD-52/2796/338/2025 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Decyzją z 27 października 2025 r. nr SKO.RD-52/2796/338/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z 9 maja 2025 r. nr OM-II.5430.6.23.2025.AP orzekającą o skierowaniu G. S. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A i B na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ ustalił, że podstawą wydania decyzji przez organ I instancji był wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w K. z 24 marca 2025 r., do którego dołączono opinię sądowo – psychiatryczną z [...] Rozpoznając odwołanie od decyzji starosty kolegium powołało treść art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1226, ze zm.), dalej jako "u.k.p.". Powołując się na orzecznictwo wyjaśniło m.in., że organ podejmując decyzję o skierowaniu konkretnej osoby fizycznej na badanie lekarskie celem ustalenia czy istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdem musi każdorazowo wyważyć dwa sprzeczne interesy, interes prywatny osoby kierowanej na badanie i interes publiczny, którym jest bezpieczeństwo osób poruszających się po drogach oraz ocenić, który z nich w danej sprawie wymaga większej ochrony. Podkreśliło, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie jest jednoznaczna z pozbawieniem uprawnień do kierowania pojazdami, i absolutnie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona wyjaśnieniu istniejących w tym względzie uzasadnionych wątpliwości. Nadto organ kolegialny wskazał, że psychofizyczna kondycja kierowcy, czy też stan wskazujący na uzależnienie kierowcy od alkoholu wymagający leczenia odwykowego jest bez wątpienia ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W opinii psychologiczno-psychiatrycznej stwierdzono charakteropatyczne zmiany osobowości o łagodnym nasileniu. Prokurator wskazał, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że zdolność G. S. do kierowania pojazdami może być ograniczona lub nawet zniesiona co uzasadnia skierowanie na badania lekarskie. W ocenie organu dokumenty te powodują powstanie sytuacji, w której istnieją uzasadnione wątpliwości w zakresie istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co wcale nie przesądza o tym, że takie przeciwskazania istnieją. Kolegium podniosło, że uprawnienie starosty do skierowania na badania osoby, której stan zdrowia nasuwa uzasadnione zastrzeżenia, nie wymaga, aby osoba ta dopuściła się jakiegokolwiek z wykroczeń bądź przestępstw. W rezultacie uprawnienie to przysługuje niezależne od jakichkolwiek innych okoliczności - za wyjątkiem powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, opartych na wiarygodnych źródłach. Uprawnienie to należy do szeroko pojętej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach, a celem przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy jest spowodowanie, by osoba, w stosunku do której zaistniały określone wątpliwości, została przebadana przez uprawnionego lekarza zanim wydarzy się coś co ją, jak też innych użytkowników drogi narazi na utratę zdrowia bądź życia. W skardze na powyższą decyzję kolegium wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach G. S. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej decyzji prezydenta. Zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, jedynie z tej przyczyny, że w opinii sporządzonej na potrzeby postępowania karnego stwierdzono u niego zmiany charakteropatyczne o łagodnym nasileniu, bez odniesienia tej diagnozy do jego zdolności w zakresie kierowania pojazdami w sytuacji, gdy przesłanka istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy powinna być oceniana zgodnie z celem tej ustawy; II. przepisów postępowania: - art. 6, 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej, wnikliwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności opinii sądowo-psychiatrycznej załączonej do wniosku wszczynającego postępowanie, zaniechanie ustalenia czy zmiany charakteropatyczne o łagodnym nasileniu zdiagnozowane u skarżącego w przedmiotowej opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej na potrzeby innego postępowania, w jakimkolwiek stopniu przekładają się na zdolność skarżącego do kierowania pojazdami, pominięcie w ocenie tych fragmentów opinii, z których wnika wprost, że nie stwierdzono u skarżącego choroby psychicznej bądź zaburzeń psychicznych, deficytów funkcji intelektualno-poznawczych, zaś stwierdzone zmiany charakteropatyczne o łagodnym nasileniu nie pozbawiają skarżącego zdolności do właściwej oceny sytuacji wokół niego i kontrolowania własnego zachowania, jego nastrój jest wyrównany, emocje dostosowane, brak objawów depresji psychotycznej, które to uchybienia doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, a jednocześnie stanowią o działaniu organu w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej, jak również o naruszeniu słusznego interesu prawnego skarżącego, który przeszedł już pozytywnie badania lekarskie w momencie uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami bezterminowo przez ponowne kierowanie go na badania lekarskie pomimo braku uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia, a co wynika jednoznacznie z treści opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 24.10.2025 r., a nadto o naruszeniu zasad)' proporcjonalności, jaką winien kierować się organ; - art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. przez, nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, powołanie w uzasadnieniu decyzji nazwiska innej osoby,, brak odniesienia się do tych fragmentów stanowiącej podstawę decyzji opinii sądowo-psychiatrycznej z 24 października 2025 r., z której wynika wprost, że nie stwierdzono u skarżącego choroby psychicznej bądź zaburzeń psychicznych, deficytów funkcji intelektualno- poznawczych, zaś stwierdzone zmiany charakteropatyczne o łagodnym nasileniu nie pozbawiają go zdolności do właściwej oceny sytuacji wokół niego i kontrolowania własnego zachowania w stopniu istotnym, jego nastrój jest wyrównany, emocje dostosowane, brak objawów depresji psychotycznej, co stanowi o braku uzasadnienia do przyjęcia, że zachodzą w sprawie uzasadnione i poważne zastrzeżenia dotyczące takich aspektów zdrowia, które mogą mieć bezpośredni wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu, które to uchybienia doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, godząc w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz w zasadę proporcjonalności, jak również utrudniając kontrolę instancyjną. W uzasadnieniu skargi strona na poparcie zarzutów i zajętego stanowiska powołała się na orzecznictwo. Zdaniem strony organy w procesie orzekania pominęły rodzaj i charakterystykę zaburzeń, stopnień ich nasilenia (łagodny). Pominięto wreszcie te fragmenty opinii biegłych, które wykluczają u strony upośledzenie umysłowe, chorobę psychiczną, zaburzenia psychiczne, depresję psychotyczną, deficyty intelektualne poznawcze, jak również stwierdzenie, że zmiany charakteropatyczne o łagodnym nasileniu nie pozbawiają jej zdolności do właściwej oceny sytuacji wokół niej i kontrolowania własnego zachowania w stopniu istotnym, brak ogniskowych i oponowych objawów centralnego układu nerwowego, wyrównany nastrój, bez objawów depresji psychotycznej, dostosowane reakcje emocjonalne. Skarżący wskazał, że został poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu na potrzeby postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w K., zaś sprawa zakończyła się wydaniem wyroku warunkowo umarzającym postępowanie na okres 1 roku próby za przestępstwo, nienależące do kategorii przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W kontekście opinii biegłych strona wyjaśniła, że zmiany charakteropatyczne wyrażają się w odchyleniach charakterologicznych np. skłonności do kłamstwa, nastawienia socjalne i antysocjalne. Jak wynika z opinii, zmiany te mają nasilenie łagodne. Tego rodzaju zmiany przejawiają się jedynie na płaszczyźnie społecznej w zakresie komunikacji z innymi, prezentowanych poglądów, nie zaś reakcji na odbierane bodźce, zmieniające się sytuację, podejmowane decyzje, co potwierdza opinia, wykluczająca u strony występowanie deficytów funkcji intelektualno-poznawczych, brak zdolności do kierowania własnym postępowaniem, a nadto stwierdzająca u badanego wyrównany nastrój, dostosowane emocje. Natomiast nieprawidłowe cechy osobowości, nie mające źródła w chorobie psychicznej, czy upośledzeniu umysłowym, nie wpływające na zdolność kontrolowania swojego zachowania i prawidłowość reakcji emocjonalnych z całą pewnością samoistnie nie uzasadniają wątpliwości co do zdrowotnych predyspozycji do kierowania pojazdami. Na poparcie i tej tezy skarżący wskazał na orzecznictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając sprawę, organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt 2 tej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Powyższa regulacja pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., w myśl którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Co do sposobu rozumienia powyższego pojęcia wielokrotnie wypowiadało się orzecznictwo sądowe, w którym przyjęto, że "uzasadnione" to tyle, co oparte na konkretnych, wiarygodnych podstawach, zaś "poważne", to dotyczące takich aspektów zdrowia, które mogą mieć bezpośredni wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Podkreślano, że te uzasadnione i poważne zastrzeżenia winny mieć swoje źródło w tego rodzaju informacjach o stanie zdrowia, z których z dużym prawdopodobieństwem wynika, że u posiadacza prawa jazdy mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości jego dalszego bezpiecznego udziału w ruchu drogowym. Wskazywano więc, że mogą one wynikać z orzeczeń lekarskich, z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, opinii o stanie zdrowia sporządzonej przez lekarzy specjalistów. Przy czym podkreślano też, że do skierowania na badanie lekarskie nie jest konieczna pewność co do istnienia takich zastrzeżeń, a wystarczy duże prawdopodobieństwo. To bowiem uprawnieni lekarze, w toku specjalistycznego badania, zweryfikują, czy obawa co do tego, że dyspozycja psychofizyczna kierowcy jest na tyle zła, że może on zagrozić bezpieczeństwu w ruchu jest rzeczywista czy nie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 46/24). Przypomnieć należy, że zakres obowiązków dowodowych organu administracji publicznej jest każdorazowo determinowany przedmiotem i charakterem prowadzonego postępowania. W sprawach dotyczących skierowania na badania lekarskie, prowadzonych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., postępowanie to nie służy ustaleniu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, lecz jedynie rozstrzygnięciu, czy zachodzą uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania, które uzasadniają wszczęcie procedury weryfikacyjnej w postaci badań lekarskich. Organ administracji nie prowadzi w tym postępowaniu pełnego postępowania diagnostycznego, a jego rola nie polega na samodzielnej ocenie stanu zdrowia kierowcy ani na ustalaniu, czy konkretne schorzenie rzeczywiście uniemożliwia bezpieczne prowadzenie pojazdów. Kompetencja ta została zastrzeżona dla lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 75 u.k.p. W orzecznictwie NSA jednoznacznie przyjmuje się, że opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona przez biegłych lekarzy psychiatrów, nawet jeżeli została wydana na potrzeby innego postępowania, może stanowić samodzielną i wystarczającą podstawę do powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Stanowisko to zostało wyraźnie potwierdzone m.in. w wyroku NSA z 9 września 2025 r., sygn. akt II GSK 228/22, w którym wskazano, że dla zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. bez znaczenia pozostaje okoliczność, że opinia została sporządzona w innym postępowaniu i nie dotyczyła bezpośrednio bezpieczeństwa ruchu drogowego, jeżeli jej treść wskazuje na zaburzenia mogące rodzić wątpliwości co do zdolności bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym. Analogiczne stanowisko wyrażono w wyroku NSA z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 343/21, gdzie podkreślono, że ustawodawca nie wymaga, aby zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy były uprzednio skonkretyzowane w postaci zdarzenia drogowego lub naruszenia przepisów ruchu drogowego, a źródłem tych zastrzeżeń mogą być także ustalenia poczynione w innych postępowaniach, o ile pochodzą one z wiarygodnego źródła i mają charakter obiektywny. W związku z powyższym wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma, jak tego chce skarżący, okoliczność że sprawa, na potrzeby której została wydana opinia sądowo – psychiatryczna z [...] r., zakończyła się wydaniem wyroku warunkowo umarzającym postępowanie za przestępstwo, nienależące do kategorii przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Organy administracji publicznej nie dokonują zatem samodzielnej oceny zdrowia kierujących pojazdami i nie przeprowadzają dodatkowych dowodów na tę okoliczność, w szczególności nie analizują wyników badań lekarskich. Ich zadaniem jest jedynie ocena czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia przesłanki wystąpienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Co więcej, skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami, gdyż celem badania jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Powyższe może prowadzić do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, które powinny mieć zobiektywizowane uzasadnienie. W kontekście art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. podkreśla się także, że jego wykładnia powinna mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, stąd zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winny dotyczyć aspektów zdrowia mogących mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza, że winny opierać się na wiarygodnych podstawach. Chodzi więc o sytuację, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Stąd też - pomimo tego, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy - dopuszczalna jest w tym zakresie ingerencja prawna organów polegająca na doprowadzeniu do sprawdzenia stanu zdrowia kierowcy. W interesie społecznym pozostaje bowiem, by wszyscy kierujący pojazdami silnikowymi posiadali predyspozycje zdrowotne do ich prowadzenia w sposób, który nie tylko nie będzie zagrażał ich życiu i zdrowiu, ale także zdrowiu i życiu wszystkich innych użytkowników dróg (por. np. wyroki WSA: w Olsztynie z 16 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 397/22; w Gliwicach z 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1693/22; w Łodzi z 26 października 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 411/22; w Szczecinie z 23 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 513/23 oraz wyrok NSA z 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1051/16). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem sądu, organy prawidłowo oceniły wystąpienie przesłanki do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie z uwagi na istnienie uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Postępowanie w sprawie skierowanie skarżącego na badania lekarskie zostało wszczęte na wniosek prokuratora. Do akt dołączona została opinia sądowo – psychiatryczna z [...] r. sporządzona przez biegłych lekarzy. W opinii tej stwierdzono u skarżącego charakteropatyczne zmiany osobowości o łagodnym nasileniu oraz że od kilku lat jest leczony ambulatoryjnie z powodu niepsychotycznych zaburzeń nastroju i zachowania. Leczenie kontynuuje, leki bierze (Miravil). Zdaniem sądu, okoliczności te – oceniane przez pryzmat celu ustawy o kierujących pojazdami, jakim jest ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego – niewątpliwie mogły stanowić podstawę do powzięcia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo w ruchu drogowym jest bowiem psychofizyczna kondycja kierowcy. Z kolei psychofizyczna kondycja kierowcy obejmuje m.in. cechy osobowości i temperament. Charakteropatia natomiast to organiczne zaburzenia osobowości oraz trwałe zmiany w psychice i zachowaniu. O tym czy zmiany te (nawet łagodne), a także zdiagnozowane zaburzenia nastroju i zachowania skarżącego oraz przyjmowane w związku z nimi leki (Miravil), przekładają się na zdolność kierowania pojazdami decyduje lekarz. Wpływu na stanowisko organu nie może mieć okoliczność, że skarżący przeszedł pozytywne badania lekarskie w momencie uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami bezterminowo. W tym zakresie sąd podziela stanowisko organu, że dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. Odnosząc się o zarzutu pominięcia przez organ fragmentu opinii, z którego wynika, że nie stwierdzono u skarżącego choroby psychicznej bądź zaburzeń psychicznych, deficytów funkcji intelektualno-poznawczych, zaś stwierdzone zmiany charakteropatyczne o łagodnym nasileniu nie pozbawiają skarżącego zdolności do właściwej oceny sytuacji wokół niego i kontrolowania własnego zachowania, jego nastrój jest wyrównany, emocje dostosowane, brak objawów depresji psychotycznej, należy wskazać, że okoliczność ta, wbrew zarzutowi skargi nie świadczy o nieprawidłowym zastosowaniu w sprawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Wymaga bowiem przypomnienia, że opinia ta została sporządzona na okoliczność konkretnego postępowania karnego i co podkreśla skarżący nie związanego ze spowodowaniem przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Oznacza to, że wnioski lekarzy biegłych dotyczą zachowania skarżącego w związku z konkretnie popełnionym przez skarżącego czynem zabronionym w kontekście zdolności do rozpoznania znaczenia popełnionego czynu karalnego oraz zdolności do pokierowania swoim postępowaniem. Wnioski te nie dotyczą natomiast wpływu stwierdzonych zaburzeń skarżącego i przyjmowanych leków na jego zdolność do kierowania pojazdami, co powinien ocenić lekarz w odrębnym badaniu. Ponadto, wbrew temu też co sugeruje skarżący brak stwierdzenia przez biegłych lekarzy upośledzenia umysłowego skarżącego, choroby psychicznej i zaburzeń psychicznych nie oznacza, że inne, wskazane przez organ zaburzenia nie mogą budzić uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. W konsekwencji za niezasadny należy uznać podniesione przez skarżącego zarzuty o niezasadności skierowania go na przedmiotowe badania. Skoro pojawiły się wątpliwości co do zdolności skarżącego do prowadzenia pojazdów, to dla wyjaśnienia tych wątpliwości niezbędnym było skierowanie go na badanie lekarskie. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.