I SA/Ke 511/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. M. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 1 października 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 359/18 oddala skargę M. M., M. Y. C., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 1 października 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 359/18. Wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie sprawy poprzez stwierdzenie, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dniu 1 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydał postanowienie (sygn. akt I SA/Ke 359/18), w którym odrzucił skargę M. M. W uzasadnieniu wskazano, że droga sądowa w sprawie zainicjowanej skargą nie jest dopuszczalna. W ocenie Sądu dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć w przedmiocie wniosku o dofinansowanie ograniczona została jedynie do rozstrzygnięć wydanych po dokonaniu merytorycznej oceny wniosku. Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżone pismo nie może być traktowane jako nieuwzględnienie protestu, ani też jako pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania skarżący wskazał, że 30 października 2017 r. został poinformowany, że jego wniosek pod nazwą "(...)", złożony w ramach Działania 7.2. RPOWŚ na lata 2014 - 2020, po pierwszym etapie konkursu nr (...) (Załącznik I), uzyskał pozytywną ocenę merytoryczno- techniczną (Załącznik II) z kwotą dofinansowania w wysokości (...) zł i uchwałą Zarządu Województwa Świętokrzyskiego nr (...) z (...) został wpisany na listę projektów warunkowo wybranych do dofinansowania uzyskując łącznie 69 punktów. W dniu (...) została zawarta pre-umowa pomiędzy Zarządem Województwa Świętokrzyskiego (“Zarząd", “IZ") a skarżącym. Skarżący latem i jesienią 2017 r, napotkał problemy dotyczące realizacji planowanej inwestycji w miejscowości Ś. K. Skarżący informował IZ o tych problemach, a jednocześnie IZ posiadała niezależnie informacje na ten temat. W dniu (...) skarżący zwrócił się do IZ o wyrażenie zgody na zmianę pre-umowy. Wniosek szczegółowo uzasadnił. W dniu (...) skarżący odebrał listy polecone od IZ, w których został poinformowany, m.in. o rozwiązaniu pre-umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia na podstawie § 4 ust. 2 pkt 2 pre-umowy. W związku z korespondencją odebraną (...) skarżący zdecydował się na wniesienie protestu na podstawie art. 53 ustawy. Protest, zgodnie z § 13 ust. 8 Regulaminu złożony został do Departamentu WEFRR oraz Departamentu PR, Urzędu Marszałkowskiego WŚ, ponieważ zawierał argumenty dotyczące oceny formalnej i merytorycznej. W dniu (...) Zarząd podjął uchwałę nr (...), która usuwa skarżącego z listy rankingowej. W dniu (...) skarżący otrzymał pismo od IZ z informacją, że nie przysługuje mu prawo do wniesienia protestu, zaś pre-umowa została rozwiązana w drodze czynności cywilnoprawnej w związku z niedotrzymaniem terminu wniesienia wymaganych dokumentów na II etap konkursu. W dniu (...) M. M. wniósł skargę do WSA w Kielcach i przedstawił argumentację na poparcie dopuszczalności protestu. W dniu 1 października 2018 r. Sąd wydał postanowienie (sygn. akt I SA/Ke 359/18), w którym odrzucił skargę. W dniu (...), na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego opublikowany został raport z kontroli następczej Wojewody Świętokrzyskiego, tj. dokument pod tytułem "Sprawdzenie spełniania kryteriów desygnacji dotyczących działań w dziedzinie zarządzania i kontroli w zakresie: wyboru projektów do dofinansowania, kontroli zarządczych oraz poświadczania wydatków do Komisji Europejskie". Raport z kontroli, w odniesieniu do Konkursu, w którym brał udział skarżący potwierdził trafność zarzutów jego skargi, tj. naruszenie zasady równego traktowania wnioskodawców, uznaniowości w traktowaniu poszczególnych wnioskodawców, a także potwierdził, że ustawa z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (j.t. Dz.U.2018.1431 ze zm.) dalej “ustawa wdrożeniowa", nie przewiduje zawierania pre-umów w toku ubiegania się o dofinansowanie. W szczególności, że ustawa nie przewiduje zaprzestania procedowania z danym projektem w trakcie trwania konkursu na podstawie pre-umowy, albowiem działanie takie prowadzi do braku negatywnej oceny projektu i jest ewidentnym pozbawieniem wnioskodawcy możliwości złożenia skutecznego protestu, a co za tym idzie wypaczeniem i obejściem obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Jednocześnie skarżący przywołał obszerne fragmenty raportu z kontroli uzasadniające jego zdaniem stanowisko o dopuszczalności protestu, a w konsekwencji potwierdzające zasadność skargi o wznowienie postępowania. Mając na uwadze wynikające z raportu kontroli ustalenia wskazujące na przeprowadzenie konkursu z naruszeniem prawa oraz w szczególności ewidentnego pozbawienia wnioskodawcy możliwości złożenia skutecznego protestu, a co za tym idzie wypaczenia i obejścia obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie, skarżący zaprezentował obszerną argumentację w zakresie dopuszczalności protestu. Podniósł m.in., że ukształtowanie konkursu, jak w niniejszej sprawie, w którym pomiędzy pierwszym a drugim etapem konkursu następuje etap pośredni - zawarcie pre-umowy (instytucji nieznanej ustawie) - nie może uniemożliwiać wnioskodawcy dostępu do środka odwoławczego, jakim jest protest, na podstawie arbitralnej decyzji IZ o wypowiedzeniu tej pre-umowy. Jeżeli ustawodawca zdecydował się na ochronę praw i interesów uczestników konkursu w postaci środków odwoławczych i skargi do sądu administracyjnego, to minimalnym warunkiem racjonalności i skuteczności tej ochrony jest poddanie kontroli co najmniej tych ocen, które sytuują projekt poza listą projektów zakwalifikowanych do dofinansowania. Tym samym pojęcie negatywnej oceny należy utożsamiać z oceną wyłączającą zakwalifikowanie projektu do dofinansowania, a zakwalifikowanie do dofinansowania z wytypowaniem projektu do zawarcia umowy o dofinansowanie ze środków podlegających aktualnie rozdysponowaniu w ramach konkursu. Nie ulega również wątpliwości, że rozwiązanie pre-umowy skutkuje odmową podpisania umowy o dofinansowanie, co oznacza, że projekt nie uzyskał pozytywnej oceny. Jeżeli informacja o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie powinna być traktowana jako negatywna ocena projektu z odpowiednim stosowaniem przepisów ustawy, analogicznie należy oceniać arbitralne wypowiedzenia pre-umowy. Dopiero podpisanie umowy o dofinansowanie kończy ocenę projektu, wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo wniesienia środka odwoławczego. Wprowadzenie do procedury konkursowej instytucji pre- umowy nie może uniemożliwiać wnioskodawcy dostępu do środka odwoławczego, jakim jest protest, na podstawie arbitralnej decyzji IZ. W niniejszej sprawie IZ w żaden sposób nie uzasadniła swojej odmowy wprowadzenia zmian do pre-umowy, skutkującej jej rozwiązaniem. Następnie w odpowiedzi na złożony protest otrzymał informację, że prawo do protestu mu nie przysługuje. Przyjęcie takiej argumentacji skutkowałoby pozbawieniem skarżącego prawa do sądu, co naruszałoby art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zaprezentowane stanowisko skarżący potwierdził wyrokami sądów administracyjnych. Skarżący stoi na stanowisku, że nie można mu odmówić prawa do ubiegania się o uzyskanie dofinansowania w konkursie bez przeprowadzenia analizy jego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Skarżący jest przekonany, że jego projekt w dalszym ciągu spełnia wszelkie kryteria wyboru. Wnioskowana przez skarżącego 14 czerwca 2018 r. zmiana pre-umowy nie wpływa w żadnym zakresie na spełnianie tych kryteriów przez projekt, nie wpływa na zmianę istoty projektu oraz nie skutkuje zagrożeniem możliwości realizacji projektu. Skarżący zarzucił, że IZ naruszyła zasadę przejrzystości poprzez niejasne i nieprzejrzyste zasady wyrażania zgody na wydłużenie terminu złożenia dokumentacji na II etap oraz na zmianę lokalizacji. IZ naruszyła zasadę rzetelności nie uzasadniając decyzji o odmowie wyrażenia zgody na wydłużenie terminu złożenia dokumentacji na II etap oraz o wypowiedzeniu pre-umowy, a zatem podjęła te decyzje arbitralnie. Wyrażając zgodę na przedłużenie terminów składania dokumentacji na II etap oraz na zmianę lokalizacji tylko niektórym wnioskodawcom, z pominięciem skarżącego IZ naruszyła również zasadę równego traktowania. W ocenie skarżącego zasada równego traktowania naruszona została również na skutek wprowadzenia zmian zasad konkursu w czasie jego trwania (uchwała nr (...) Zarządu o zmianie uchwały (...) z (...) w sprawie przyjęcia Regulaminu konkursu, podjęta (...)) i zastosowania nowych łagodniejszych zasad składania dokumentacji na II etap konkursu wyłącznie do wybranych wnioskodawców, z pominięciem skarżącego. Zauważył, że przedmiotem pre-umowy jest określenie zasad postępowania stron w celu przygotowania projektu do realizacji. Tym samym pre-umowa jako element procedury konkursowej nakłada obowiązki zarówno na wnioskodawcę, jak i na IZ, w celu osiągnięcia pewnego celu. Nie może być ona traktowana jako swego rodzaju pułapka dla wnioskodawcy, w której obowiązki spoczywają wyłącznie na wnioskodawcy, a IZ w sposób dowolny i arbitralny decyduje, kogo zakwalifikuje do kolejnego etapu konkursu. Nie do zaakceptowania w świetle konstytucyjnej zasady państwa prawnego, w tym w świetle zasady zaufania do organów państwa jest takie działanie IZ, gdzie sama kreuje ona sytuację, w której może zarzucić wnioskodawcy, że nie przygotował on projektu na warunkach określonych w pre-umowie i na tej podstawie umowę tę rozwiązuje powołując się na jej § 4 ust. 2 pkt 2. W ocenie skarżącego prawidłowe działanie IZ w świetle pre-umowy powinno polegać na analizie dopuszczalności zmian do pre-umowy oraz w konsekwencji zmian do wniosku o dofinansowanie proponowanych przez skarżącego, w szczególności w świetle dalszego spełniania kryteriów konkursu, ewentualnego wpływu zmian na istotę projektu oraz terminowości realizacji w okresie programowania. Jednakże ocena projektu nie została przeprowadzona przez IZ. Ze wskazanych powyżej powodów skarżący stoi na stanowisku, że konieczne jest przeprowadzenie oceny jego projektu, która nie została przeprowadzona, albowiem bez tej oceny nie było podstaw do rozwiązania pre-umowy oraz podjęcia uchwały o zmianie listy rankingowej, z której usunięty został projekt skarżącego. W odniesieniu do sposobu rozwiązania pre-umowy, skarżący stoi na stanowisku, że nie została ona rozwiązana skutecznie. Zgodnie z art. 31 ustawy o samorządzie województwa zarząd jest organem kolegialnym liczącym 5 osób, a jego decyzje podejmowane są w sposób kolegialny, co uszczegóławia Statut Województwa Świętokrzyskiego w § 134 i § 136. Tymczasem wypowiedzenie pre-umowy dokonane zostało przez dwóch członków Zarządu. Pre-umowa podpisana została (...) przez dwóch członków zarządu na podstawie uchwały Zarządu nr (...) z (...) Tym samym podpisanie pre-umowy przez dwóch członków zarządu wynikało z uchwały podjętej przez ten zarząd. Skarżący sądzi, że taki sam tryb powinien być zastosowany do rozwiązania pre-umowy lub co najmniej decyzja o rozwiązaniu powinna być podjęta kolegialnie. Uchwała Zarządu nr (...), która usuwa skarżącego z listy rankingowej podjęta została (...), a więc już po rzekomym rozwiązaniu pre-umowy (...). Nie może zatem być podstawą do rozwiązania pre-umowy. Z powyższych względów skarżący stoi na stanowisku, że postępowanie sądowe winno zostać wznowione, a pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione. Skarżący podniósł, że art. 277 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", dla skuteczności formalnej skargi o wznowienie postępowania wymaga zachowania terminu do jej wniesienia. W sprawie przedmiotowy termin rozpoczął swój bieg od (...), tj. od dnia opublikowania wzmiankowanego raportu. Skarżący uzyskał wiedzę o tym dokumencie po tej dacie, zaopatrując swojego pełnomocnika w wiadomość w tym zakresie (...). Raport z kontroli wskazał na wadliwość i sprzeczność z prawem pre-umowy, tym samym wskazał i potwierdził dodatkowe okoliczności faktyczne, które nie były znane skarżącemu w dniu składania skargi w sprawie, w której skarżący żąda wznowienia, ani też nie były znane tutejszemu Sądowi na dzień orzekania o niej (odrzucania tej skargi). Jest to jednocześnie środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., który jest istotny dla sprawy, a jednocześnie z którego skarżący nie mógł skorzystać w zakończonym postępowaniu - na dzień odrzucenia skargi (1 października 2018 r.) dokument Wojewody Świętokrzyskiego datowany (...), a opublikowany (...) bowiem nie istniał. Jakkolwiek okoliczności wymienione w dokumencie były częściowo wskazywane przez skarżącego, to jednak skarżący nie posiadał wszystkich wiadomości zawartych w tym dokumencie - tym samym okoliczności faktyczne w dokumencie wskazane istniały w dacie orzekania, natomiast nie były skarżącemu ani Sądowi znane, co uzasadnia wznowienie postępowania w tym przedmiocie. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, gdyż są one niezbędne do właściwego wyświetlenia zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, dalszych istotnych okoliczności sprawy i jej rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Zarząd wniósł o jej odrzucenie. W ocenie IZ nie zaistaniała bowiem podstawa prawna, na jakiej skarżący oparł swoją skargę o wznowienie postępowania, tj. nie zaistniały przesłanki z art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a. Ewentualnie, gdyby Sąd nie uwzględnił tego wniosku, Zarząd wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu m.in. zaskarżone pismo nie mogło być bowiem traktowane jako nieuwzględnienie protestu, ani też jako pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. Pismo IZ nie zawierało roztrzygnięcia w przedmiocie protestu, lecz jest odpowiedzia na pismo skarżącej nazwane “protestem". Zarząd nadto podniósł, że dotychczas przyjęty system wyboru projektów (konkursy dwuetapowe, w tym zawierania pre-umów) nigdy nie był kwestionowany podczas kontroli desygnacji. Również służby Komisji Europejskiej na żadnym etapie nie zgłaszały zastrzeżeń do takiego systemu wdrażania. Zmiana stanowiska Zespołu Kontrolującego, w tym przedstawicieti reprezentujących Ministerstwo wyrażona w Raporcie z kontroli z 2019r. opublikowanym w dniu (...) po 5 latach od rozpoczęcia wdrażania Programu nie niesie za sobą żadnych skutków prawnych w stosunku do zawartych i rozwiązanych pre-umów. Wobec IZ nie odmówiono udzielenia desygnacji, zawieszono albo wycofano desygnację. Dodatkowo wskazuje się, że raport ten został opublikowany po rozstrzygnięciu konkursu i po tej czynności nie zostały zmienione warunki uczestnictwa w tym konkursie. W związku z powyższym twierdzenia skarżącego, iżby IZ w sposób nierówny traktowała beneficjentów są chybione. Dodatkowo wskazuje się, że postanowieniami tego raportu nie zostały unieważnione zapisy dotyczące funkcjonowania w obrocie prawnym pre-umów z mocą wsteczna, co z pewnością stanowiłoby naruszenie zasad współżycia społecznego w szeroko rozumianym zakresie, byłoby sprzeczne również z ochroną praw nabytych i co najważniejsze godziłoby w interesy tych beneficjentów, którzy wywiązali się z postanowień zawartych z nimi pre-umów. Dodatkowo, w ocenie organu, przedmiotowy raport z punktu widzenia art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a. nie jest środkiem dowodowym, który jest istotny dla sprawy. Na rozprawie13 lutego 2020 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., przeprowadzić dowody z dokumentów dołączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 280 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na podstawie art. 277 ustawy p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przy czym środkiem dowodowym może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Skarżący jako podstawę prawną wznowienia postępowania sądowego wskazał art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a. Uzasadniając podstawę w treści skargi wskazano, że w świetle ustaleń raportu kontrolnego potwierdzającego rozmiar naruszeń prawa dokonanych w stosunku do skarżącego w konkursie oraz przedstawioną powyżej argumentację prawną w zakresie dopuszczalności protestu postępowanie sądowe zakończone prawomocnym postanowieniem z 1 października 2018 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ke 359/18, winno być wznowione, a pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione. Dokument Wojewody Świętokrzyskiego datowany (...), według twierdzeń skarżącego wskazał na wadliwość i sprzeczność z prawem pre-umowy, tym samym potwierdził dodatkowe okoliczności faktyczne, które nie były znane skarżącemu w dniu składania skargi w sprawie, w której żąda wznowienia, ani też nie były znane tutejszemu Sądowi na dzień orzekania o niej (odrzucania tej skargi). W ocenie strony jest to jednocześnie środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., który jest istotny dla sprawy, a jednocześnie z którego skarżący nie mógł skorzystać w zakończonym postępowaniu - na dzień odrzucenia skargi (1 października 2018 r.). Dokument Wojewody Świętokrzyskiego datowany (...), a opublikowany (...). bowiem wówczas nie istniał. Jakkolwiek okoliczności wymienione w dokumencie były częściowo wskazywane przez skarżącego, to jednak skarżący nie posiadał wszystkich wiadomości zawartych w tym dokumencie - tym samym okoliczności faktyczne w dokumencie wskazane istniały w dacie orzekania, natomiast nie były skarżącemu ani Sądowi znane, co uzasadnia wznowienie postępowania w tym przedmiocie. Sąd uznał, że skarga opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, a skoro skargę nadano (...), to oznacza, że zachowano trzymiesięczny termin, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 277 ustawy p.p.s.a. Zatem w powyższych okolicznościach skarga o wznowienie postępowania wymagała rozpoznania na rozprawie. Zgodnie z art. 282 §1 ustawy p.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Podstawy wznowienia decydują zatem o tym, w jakim zakresie wyniki poprzedniego postępowania należy uwzględniać przy wydawaniu orzeczenia we wznowionym postępowaniu. Nie jest dopuszczalne poszerzenie granic ponownego rozpoznania sprawy poza te zakreślone podstawami wznowienia. Dyspozycja art. 282 § 2 ustawy p.p.s.a., określa rodzaje orzeczeń, które mogą zapaść po ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyż wskazuje, że sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Sąd oddala skargę w sytuacji negatywnego wyniku merytorycznego oceny podstawy wznowieniowej, to znaczy wtedy gdy zgłoszona podstawa wznowienia jest bezzasadna. Zdaniem Sądu, wskazana w przedmiotowej sprawie podstawa wznowienia nie może wywołać zamierzonych przez skarżącego skutków, ponieważ nie zaistniała w okolicznościach faktycznych sprawy. Przede wszystkim, jak wskazuje doktryna, ze względu na treść powołanego w skardze przepisu art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Ze sformułowania art. 273 § 2 wynika bowiem, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. K. Wojciechowska w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1200, H. Knysiak-Sudyka w Komentarzu do art. 273 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi red. T.Woś, program LEX). Powyższy pogląd znalazł akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono, że w przepisie art. 273 ustawy p.p.s.a. chodzi o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych. Nowymi okolicznościami (środkami dowodowymi) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią postawy do wznowienia postępowania (por. wyroki NSA: z 25 kwietnia 2013 r. II FSK 1775/11, z 18 grudnia 2015 r. II FSK 1721/15, z 1 lutego 2018 r. II FSK 1918/17). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że środek dowodowy w postaci dokumentu Wojewody Świętokrzyskiego – raport z kontroli powstał (...) natomiast postanowienie WSA w Kielcach zostało wydane 1 października 2018 r. i jest niewątpliwie prawomocne, gdyż strona nie wniosła skargi kasacyjnej. To oznacza, że środek dowodowy w postaci raportu kontroli, przez to że powstał już po uprawomocnieniu się postanowienia WSA w Kielcach, nie stanowi podstawy wznowieniowej zakończonego postępowania przed sądem administracyjnym. Innymi słowy, przedstawiony dokument Wojewody Świętokrzyskiego datowany (...) i przedstawione w nim wnioski o wadliwości przeprowadzenia konkursu w którym uczestniczył skarżący i do których odniósł się w skardze o wznowienie postępowania, nie może być potraktowany jako środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a. Dokument Wojewody Świętokrzyskiego datowany (...) nie może zostać również potraktowany jako nowa okoliczność faktyczna. W skardze strona podniosła, że z uzasadnienia tego dokumentu pod tytułem "Sprawdzenie spełniania kryteriów desygnacji dotyczących działań w dziedzinie zarządzania i kontroli w zakresie: wyboru projektów do dofinansowania, kontroli zarządczych oraz poświadczania wydatków do Komisji Europejskie" dowiedziała się, że konkurs, w którym brał udział skarżący narusza zasady równego traktowania wnioskodawców, uznaniowości w traktowaniu poszczególnych wnioskodawców, a także potwierdził, że ustawa wdrożeniowa, nie przewiduje zawierania pre-umów w toku ubiegania się o dofinansowanie. W szczególności, że ustawa nie przewiduje zaprzestania procedowania z danym projektem w trakcie trwania konkursu na podstawie pre-umowy, albowiem działanie takie prowadzi do braku negatywnej oceny projektu i jest ewidentnym pozbawieniem wnioskodawcy możliwości złożenia skutecznego protestu, a co za tym idzie wypaczeniem i obejściem obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Jednocześnie skarżący przywołał obszerne fragmenty raportu z kontroli uzasadniające jego zdaniem stanowisko o dopuszczalności protestu, a w konsekwencji potwierdzające zasadność skargi o wznowienie postępowania. Należy przypomnieć, że przedmiotem skargi o wznowienie postępowania sądowego jest rozstrzygniecie o charakterze procesowym, WSA w Kielcach postanowił bowiem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej odrzucić skargę jako niedopuszczalną. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że przedmiotem oceny Sądu była kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na pismo Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z 28 sierpnia 2018 r. informującego wnioskodawcę, że w świetle uzyskanej opinii prawnej nie przysługuje mu prawo wniesienia protestu. Sąd, co wynika z uzasadnienia skarżonego postanowienia, badał dopuszczalność drogi sądowej w sprawie zainicjowanej skargą, w kontekście przepisu art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej – regulującego prawo do wniesienia protestu od negatywnej oceny wniosku oraz analizował przesłanki do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w trybie art. 59 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Sąd odwołał się również do okoliczności faktycznych wskazanych wówczas przez skarżącego, a dotyczących jego uczestnictwa w naborze wniosków o przyznanie pomocy (konkurs nr RPSW.07.02.00-IZ.00-26-078/16), rozwiązania pre - umowy z 13 grudnia 2017 r. w drodze czynności cywilnoprawnej dokonanej przez Zarząd Województwa w związku z niedotrzymaniem terminu wniesienia wymaganych dokumentów na II etap konkursu. Sąd jednakże uznał, że powyższe nie wiązało się z dokonaniem merytorycznej oceny wniosku, wobec powyższego skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia protestu. Natomiast pismo z (...), będące odpowiedzią na protest z (...), zawierało szczegółową informacje, z jakich przyczyn skarżący nie mógł wnieść protestu w ramach konkursu. Sąd stanął zatem na stanowisku, że zaskarżone pismo nie może być traktowane jako nieuwzględnienie protestu, ani też jako pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Pismo Instytucji Zarządzającej nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu, lecz jest odpowiedzią na pismo skarżącej nazwane "protestem" złożone w związku z doręczeniem jej informacji o rozstrzygnięciu konkursu z (...). Zostało wobec powyższego przyjęte, że zaskarżone pismo jest czynnością, na którą nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przedstawione powyżej rozważania zawarte w postanowieniu Sądu, prowadzą do wniosku, że powołane w skardze o wznowienie postępowania argumenty nie stanowią o wypełnieniu przesłanek z art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., co samo w sobie implikuje oddalenie tej skargi. Przedstawiona przez skarżącego podstawa żądania oraz jej uzasadnienie nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż ponownie strona wnosząc o wznowienie postępowania sądowego przytoczyła tożsame argumenty prawne odnoszące się do zasadności jej poglądu co do uznania pisma z (...)., jako związanego o oceną negatywną projektu, a tym samym prawem wnioskodawcy do wniesienia protestu od tego pisma. Dodatkowo skarżący uzasadniając argumentację skargi o wznowienie postepowania wskazał na wnioski raportu kontroli. W istocie argumentacja skargi o wznowienie postępowania jest powtórzeniem zarzutów skargi, analizowanych przez Sąd w sprawie sygn. akt I SA/Ke 359/18, mimo jej uzupełnienia wnioskami z raportu kontroli wskazującego, według strony, na dokonanie przez organ negatywnej oceny projektu. Argumentacja skargi o wznowienie postępowania zawiera wyłącznie argumenty o charakterze merytorycznym, które mogłyby być oceniane przy negatywnej ocenie projektu, w toku postępowania konkursowego. Wskazana przez skarżącego przesłanka wznowienia pozostaje bez wpływu na wynik postępowania sądowego zakończonego rozstrzygnięciem o charakterze procesowym i przez to nie skutkuje zmianą treści postanowienia zapadłego w ramach postępowania objętego żądaniem wznowienia. Negatywny wynik oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 282 § 2 ustawy p.p.s.a.