I SA/Ke 533/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...][...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 347 005 zł. Wniosek uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody i trudnymi do odwrócenia skutkami, ponieważ egzekwowane należności w tak wysokiej kwocie 296 194 zł wraz z odsetkami z nieruchomości skarżącej spowoduje, że w rezultacie nigdy jej nie odzyska, a jednocześnie zostanie pozbawiona możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb bytowych, tj. mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Uzasadniając wniosek przesłanką wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, strona wskazała jedynie, że egzekwowanie z jej nieruchomości kwoty 296 194 zł z odsetkami spowoduje , że nigdy jej nie odzyska i zostanie pozbawiona mieszkania. Z wniosku skarżącej nie wynika natomiast, że zajęta nieruchomość zostanie wkrótce zlicytowana. Samo zajęcie nieruchomości nie prowadzi bowiem do natychmiastowej jej licytacji. Z akt sprawy wynika natomiast, że wobec skarżącej zastosowano równocześnie inne środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego oraz ruchomości (samochód Toyota Verso z 2010 r. oraz Toyota Aulis z 2007 r.) oraz że skarżąca uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1680 zł brutto. Ponadto jej majątek stanowi nie jedna nieruchomość lecz również udziały w dwóch innych nieruchomościach. Z powyższego wynika, że skarżąca dysponuje pewnymi zasobami, które w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji będą podlegały egzekucji w pierwszej kolejności, licytacja zajętej nieruchomości stanowi natomiast ostateczny sposób wyegzekwowania należności. W sprawie zatem, strona aby powoływać się na niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków z powodu egzekucji z nieruchomości powinna była uprawdopodobnić, że może dojść do licytacji nieruchomości w związku nieskutecznością innych zastosowanych wobec wnioskodawczyni środków egzekucyjnych. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku w powiązaniu z informacjami wynikającymi z wniosku o przyznanie prawa pomocy nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.