I SA/Ke 551/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r.: - nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. – dalej jako Dyrektor, decyzją z dnia [...] roku, nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z [..] r. Nr [...] w sprawie przyznania T.Z.płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 1 czerwca 2016r. wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w O. wniosek T.Z. o przyznanie płatności na rok 2016. W przedmiotowym wniosku strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 20,24 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębach B., M., S. N. i T., w gminach T. i O.(powiat o., województwo ś.). Ponadto strona ubiegała się o przyznanie płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności do bydła oraz płatności do krów. Wraz z formularzem wniosku strona złożyła załączniki graficzne, oświadczenia o zwierzętach zadeklarowanych do płatności, w których zgłosiła jedenaście sztuk krów oraz dziewięć sztuk bydła a także dwa załączniki stanowiące informację dotyczącą działek deklarowanych do płatności. Na podstawie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznał T.Z. jednolitą płatność obszarową w kwocie 9.156,46 zł (po zastosowaniu współczynnika korygującego), płatność za zazielenienie w kwocie 6.145,26 zł (po zastosowaniu współczynnika korygującego), płatność redystrybucyjną (dodatkową) w kwocie 2.909,53 zł (po zastosowaniu współczynnika korygującego) a także zwrot z tytułu dyscypliny finansowej w wysokości 132,70 zł Jednocześnie odmówił przyznania płatności do bydła i nałożył sankcję w wysokości 2 305,80 zł oraz odmówił przyznania płatności do krów i nałożył sankcję w wysokości 3 548,82 zł. Od powyższej decyzji strona wniosła w terminie odwołanie, kwestionując zapadłe rozstrzygnięcia w zakresie płatności do bydła, płatności do krów oraz nałożenia sankcji. Rozpoznając złożone odwołanie Dyrektor stwierdził, iż jego ocena jest, co do istoty taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancj, tzn. że przyznanie Panu T.Z. jednolitej płatności obszarowej w kwocie 9.156,46 zł, płatności za zazielenienie w kwocie 6.145,26 zł, płatności redystrybucyjnej w wysokości 2.909,53 zł, przyznanie zwrotu z tytułu dyscypliny finansowej w kwocie 132,70 zł oraz odmowa przyznania płatności do bydła i krów jest uzasadnione w świetle ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278) - zwanej dalej ustawą o płatnościach, lub ustawą, wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r. poz. 351, ze. zm.) oraz przepisy unijne, w szczególności: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) Nr 637/2008 i Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 608, z późn, zm.), Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 352/78, (WE) Nr 165/94, (WE) Nr 2799/98, (WE) Nr 814/2000, (WE) Nr 1290/2005 i (WE) Nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, ze zm.), Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 1, z późn. zm.), Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 641/2014 z dnia 16 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 74), Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69) i Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 922/72, (EWG) Nr 234/79, (WE) Nr 1037/2001 i (WE) Nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 671, z późn. zm.). Przywołując następnie brzmienie przepisów art. 3, 5, 7, 8, 16, 19, 21, 36 ustawy o płatnościach oraz art. 70 Rozporządzenia Nr 1306/2013 i art. 6 Rozporządzenia Komisji UE Nr 640/2014 wskazano, że organ odpowiedzialny za przyznawanie płatności winien rozpatrzyć cały wniosek strony oraz przeprowadzić kontrole, w tym kontrole administracyjne w taki sposób, by zweryfikować, czy dane zgłoszone we wniosku oraz obszary zaznaczone na załącznikach graficznych odpowiadają stanowi faktycznemu. Powyższemu obowiązkowi według organu odwoławczego sprostano w niniejszej sprawie. T.Z. wystąpił z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 20,24 ha. Organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie prawidłowo stwierdził, że powierzchnia gruntów zadeklarowanych do płatności JPO kwalifikujących się do jej przyznania wynosi 19,96 ha. Wyliczona różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 1,40 %. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2016 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2016 r. (Dz. U. z 2016 r, poz.1702) i wynosi 462,05 zł. Początkowa kwota płatności z tytułu jednolitej płatności obszarowej wyniosła 9 222,52 zł. Kwota ta została pomniejszona w wyniku zastosowania współczynnika korygującego. W związku z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tego rozporządzenia, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatności z produkcją: do powierzchni upraw oraz płatności do zwierząt, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa), w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą 2 000 euro zmniejsza się, w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 1,353905%. Współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 18 342,64 zł, co przy kursie wymiany euro 4,3192 zł stanowi kwotę 4 246,77 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 2 246,77 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 1,353905%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 30,42 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 66,06 złotych. O kwotę tą została pomniejszona kwota jednolitej płatności obszarowej. Kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 9 156,46 zł. Ustalona powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej w niniejszej sprawie stanowiła podstawę do przyznania płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy płatność za zazielenienie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Zgodnie z art. 43 Rozporządzenia (UE) Nr 1307/2013 płatność za zazielenienie jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych. Zgodnie z art. 23 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014, jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatność obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. Stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 19,96 ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Wyliczona różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 1,40 %. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2016 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2016 r. (Dz. U. z 2016 r, poz. 1707) i wynosi 310,10 zł. Mając powyższe na uwadze należna kwota płatności po zastosowaniu współczynnika korygującego wynosi 6 145,26 zł. Płatność dodatkowa przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy. Według art. 14 ustawy, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Powierzchnia stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 19,96 ha. Taką powierzchnię przyjęto jako zatwierdzoną do płatności dodatkowej. Ze względu na art. 14 ust. 2 ustawy, pomniejszono ją o 3 ha. Wyliczona różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 1,40 %. Stawka płatności dodatkowej w 2016 r, została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2016 r. (Dz. U. z dnia 2016 r. poz. 1708) i wynosi 172,79 zł, w związku z tym przyznana kwota płatności dodatkowej po zastosowaniu pomniejszeń wynosi 2 909,53 zł. Zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE z 20.12.2013, L. 347 str. 549) w drodze odstępstwa od art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE Euratom) Nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w spawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) Nr 1605/2002 (Dz. U. L 298 z 26.10.2012, s. 1), państwa członkowskie zwracają środki przeniesione zgodnie z art. 169 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE Euratom) nr 966/2012 odbiorcom końcowym, w odniesieniu do których w roku budżetowym, na który przeniesiono środki, zastosowano współczynnik korygujący. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz rozporządzenia (UE Euratom) nr 966/2012 zwrot powinien spełniać kryteria równego traktowania i być proporcjonalny do korekty dyscypliny finansowej. Mając na uwadze, że w dniu 1 czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR w O. T.Z. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2016, kwoty przyznanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego objęte zostały zmniejszeniem z tytułu dyscypliny finansowej zgodnie z art 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym, do tego rozporządzenia, stronie przysługuje zwrot dyscypliny finansowej za rok obrotowy 2015 na mocy art, 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Uwzględniając powyższe T.Z. przysługiwała płatność z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 132,70 zł. Następnie organ wskazał, że płatność do zwierząt gatunku bydło domowe przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki z art. 7 ust 1 i 2 ustawy i który złożył wniosek o przyznanie tej płatności. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt. 1 ustawy rolnikowi przysługują płatności związane do zwierząt, jeżeli posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic lub samców tego gatunku, których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy. W myśl art. 16 ust. 2 pkt. 2 ustawy rolnikowi przysługują płatności związane do zwierząt, jeżeli posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic tego gatunku, których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, przekracza 24 miesiące. We wniosku o przyznanie płatności do bydła zostało zadeklarowane 9 sztuk zwierząt, natomiast do płatności do krów 11 sztuk zwierząt, z gatunku bydło domowe (Bos taurus). W toku prowadzonego postępowania, na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej w zakresie kwalifikowalności zwierząt do płatności ustalono, że warunki określone w art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy w całości nie zostały spełnione. Wniosek Pana T.Z. o płatność na rok 2016, został złożony w dniu 01 czerwca 2016 r., natomiast w dniu 30 maja 2016 roku wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR protokół nr 1/2016 z czynności kontrolnych odebrania zwierząt z dnia 08 marca 2016 r. wraz z decyzją Wójta Gminy T. nr 1/2016. Zgodnie z ww. decyzją Wójta zwierzęta przebywające w gospodarstwie zostały Panu T.Z. odebrane ze względu na krytyczne warunki bytowe i do dnia wydania ostatecznej decyzji w sprawie, zgodnie z bazą IRZ nie przebywają w tym gospodarstwie. Zatem wszystkie sztuki bydła oraz krów deklarowane przez stronę do płatności nie były w posiadaniu strony już w dacie złożenia wniosku, a co za tym idzie przez wymagany okres 30 dni od dnia złożenia wniosku. Stronie nie przysługuje w świetle powyższego płatność do zwierząt. W związku z powyższym organ rozpoznający wniosek, w decyzji z dnia 15 maja 2017r. Nr 0240-2017- 007945 odmówił przyznania płatności do bydła i nałożył sankcję w wysokości 2 305,80 zł. (stawka płatności do bydła za rok 2016 wynosi 256,20 zł/szt tj. 256,20 zł x 9 szt.) oraz odmówił przyznania płatności do krów i nałożył w tym zakresie sankcję w wysokości 3 548,82 zł (stawka płatności do krów za rok 2016 wynosi 322,62 zł/szt, tj. 322,62 zł x 11 szt.). Odnosząc się do zarzutów odwołania, że decyzja Wójta Gminy T. Nr 1/2016 z dnia 7 marca 2016 r. została wydana bezprawnie, a strona w wymaganym czasie była w posiadaniu zwierząt do których wnioskowała o płatność, organ odwoławczy wskazał, iż nie jest właściwy dla badania zgodności z prawem decyzji wydanych przez Wójta. Wyjaśnił nadto, że każda prawomocna decyzja administracyjna, która istnieje w obrocie prawnym, dopóki nie zostanie wzruszona lub wycofana za pomocą nadzwyczajnych środków prawnych, nie może być obarczona domniemaniem wadliwości. Podał, iż strona nie dołożyła należytych starań prowadzących do odzyskania zwierząt, tak do dnia złożenia wniosku jak i w terminie późniejszym. Odwołując się do treści art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Dyrektor wskazał, że podstawową przesłanką dla przyznania płatności do bydła i do krów jest spełnienie przez właściciela wymogu posiadania, podanych we wniosku zwierząt przez okres 30 dni od złożenia wniosku. Niezachwiany przez ten okres stan posiadania jest więc warunkiem koniecznym dla uzyskania płatności. Brak jest jakichkolwiek wątpliwości w interpretacji użytego we wspomnianym przepisie słowa "posiadać". Ustawodawca wskazując na posiadanie, jako ustawową przesłankę warunkującą przyznanie płatności do zwierząt, odnosi to pojęcie do posiadania w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Z treści art. 336 k.c. wynika, że posiadanie jest określonym rodzajem władztwa nad rzeczą. W rozumieniu tego przepisu na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) oraz element psychiczny (animus). Posiadanie nie jest przy tym prawem podmiotowym, a jedynie, stanem faktycznym (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. VI ACa 1490/14). Dlatego też stan posiadania należy bezwzględnie odróżnić od prawa własności. Z analizowanej sprawy jasno i bezspornie wynika, że T.Z. nie był posiadaczem, w wymaganym ustawowo czasie, zwierząt do których wnioskował o płatność. Sankcja karna nałożona na stronę decyzją z dnia 15 maja 2017 r. jest nierozerwalnie związana ze złożeniem przez stronę we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 nieprawdziwych danych, czyli wnioskowanie o przyznanie płatności do bydła i do krów, których w rzeczywistości strona w wymaganym czasie nie posiadała. Organ wskazał, że wysokość i sposób naliczania sankcji zostały określone w rozporządzeniu (UE) nr 640/2014. Zgodnie z art. 31 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli stwierdzone niezgodności dotyczą więcej niż trzech zwierząt, i ustalony procent obniżki przekracza 50 %, za dany rok składania wniosków nie przyznaje się pomocy lub wsparcia, do których beneficjent byłby uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 3 w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie odpowiadającej różnicy między liczbą zwierząt zgłoszonych a liczbą zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 30 ust. 3. Jeśli kwota nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 anuluje się saldo pozostałe do spłaty. T.Z. utracił czasowo zwierzęta na skutek decyzji Wójta Gminy T. z dnia 7 marca 2016 r. Nr 1/2016 i do dnia wydania ostatecznej decyzji w sprawie nie podjął skutecznych działań mających na celu ich odzyskanie. Organ odwoławczy jako nie mające znaczenia ocenił argumenty strony, że decyzja Wójta Gminy T. na mocy której zwierzęta zostały odebrane, została wydana bezprawnie. Dyrektor stwierdził, że decyzja Kierownika Biura powiatowego ARiMR w O. z dnia 15 maja 2017 r. została wydana prawidłowo. T.Z. faktycznie zgłosił do płatności do bydła - 9 sztuk bydła oraz do płatności do krów - 11 sztuk krów, z których żadna sztuka nie była w posiadaniu strony od dnia 8 marca 2017 r. Z dokumentów w sprawie jak i z treści odwołania wynika, że wnioskodawca deklarując zwierzęta w łącznej ilości 20 sztuk, nie występował do organów ARiMR o udzielenie informacji, w jakim czasie i przez jaki okres od dnia złożenia wniosku musi być w ich posiadaniu aby uzyskać do nich płatność, co w konsekwencji oznacza, że nie dochował staranności w zakresie deklarowania zwierząt do płatności do bydła. Stwierdzone nieprawidłowości w deklaracji do płatności do bydła i do krów skutkowały odmową przyznania płatności do bydła i krów zgodnie z ww. przepisami prawa, bowiem liczba zwierząt spełniających warunki do przyznania płatności wyniosła 0 sztuk. Producent rolny składający wniosek o płatności zobowiązany jest podać prawidłowe dane. To wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo i posiadanych zwierzętach oraz decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa w ARiMR. W niniejszej sprawie strona podpisem na formularzu wniosku oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, jednocześnie potwierdzając, że została pouczona o skutkach prawnych złożenia fałszywego oświadczenia z art. 233 § 1 i § 6 Kodeksu karnego, w związku z powyższym należy stwierdzić, że odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku ponosi wnioskujący. Organ podniósł, że przepisy prawa krajowego i wspólnotowego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Uznaniowość prowadziłaby do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, ale również z jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności. Płatności stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej i mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Unię Europejską. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa będące przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Na powyższą decyzję T.Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o uchylenie zarówno decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł, że zaskarżona w całości decyzja nie jest zasadna, bowiem jest konsekwencją nierzetelnego, niedokładnego rozpoznania sprawy i błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji. Przejawem tej niedokładności jest ustalenie, że nie posiadał on zwierząt w 2016r. pomimo, że ich czasowe odebranie było konsekwencją nielegalnej decyzji Wójta Gminy T. z dnia 7 marca 2016r. Zdaniem skarżącego wójt objął swoją funkcję na skutek przestępnego działania polegającego na sfałszowaniu wyniku wyborów. T.Z. zauważa, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należy rozróżnić kwestię utraty posiadania przez niego zwierząt od kwestii utraty ich własności. Wskazuje, że równolegle do postępowania administracyjnego dotyczącego przejęcia zwierząt toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne (II K 102/16). Jednym z elementów zapadłego wyroku była kwestia przepadku zwierząt, a wyrok ten uprawomocnił się 2 września 2016r. Zdaniem skarżącego wyrok ten miał prejudycjalny i wiążący wpływ na postępowanie administracyjne i wykluczał regulowanie tych samych kwestii decyzją administracyjną. Oznacza to, że do września 2016r. zwierzęta były własnością skarżącego i tym samym nie było podstaw pozbawienia go w tym zakresie dopłat i nakładania sankcji. T.Z. zwrócił również uwagę, że w treści uzasadnienia decyzji wymieniono dane B.L., co jego zdaniem świadczy o braku rzetelnego, wszechstronnego i dokładnego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.2188) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2017.1369 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę, w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] roku, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie przyznania T.Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Analiza treści złożonej skargi prowadzi do wniosku, iż T.Z. jakkolwiek zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości, to kwestionuje ją w części dotyczącej odmowy przyznania płatności do bydła i krów i nałożenia sankcji. Zdaniem Sądu stan faktyczny został w kontrolowanej sprawie ustalony prawidłowo i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać na wstępie należy, iż zgodnie z art. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, "płatności bezpośrednie" to m.in. jednolita płatność obszarowa, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatność dodatkowa, płatności związane do powierzchni upraw, płatności związane do zwierząt i płatności dla małych gospodarstw. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Art. 7 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy stanowi, iż, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013 wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy płatności związane do zwierząt przysługują do zwierząt następujących gatunków: bydło domowe (Bos taurus), owca domowa (Ovis aries) i koza domowa (Capra hircus). Natomiast w myśl art. 16 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy płatność do bydła domowego jest przyznawana jeżeli rolnik posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic lub samców tego gatunku, których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy a ich liczba nie przekracza 30 sztuk. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy wysokość płatności do zwierząt w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt zatwierdzonych do danej płatności i stawki tej płatności na 1 sztukę - po uwzględnieniu art. 8 ust. 1,3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Wysokość stawki płatności związanej do zwierząt określa Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawek płatności związanych do zwierząt za 2016 r. (Dz. U. z 2016, poz. 1703), zgodnie z którym stawka płatności związanych do zwierząt za 2016 r. wynosi: w przypadku płatności do bydła - 256,20 zł za sztukę zwierzęcia gatunku bydło domowe (Bos taurus); w przypadku płatności do krów - 322,62 zł za sztukę samicy gatunku bydło domowe (Bos taurus); Zgodnie zaś z § 10 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 352) do wniosku, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. f, tj. dotyczącym płatności związanych do zwierząt, rolnik dołącza oświadczenie o zwierzętach zadeklarowanych do płatności, z podaniem numerów identyfikacyjnych tych zwierząt oraz adresu miejsca przetrzymywania tych zwierząt, jeżeli jest inny niż zgłoszony do systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt. We wniosku T.Z. o przyznanie płatności do bydła zostało zadeklarowane 9 sztuk zwierząt, natomiast do płatności do krów 11 sztuk zwierząt, z gatunku bydło domowe (Bos taurus). Zdaniem Sądu, w toku prowadzonego postępowania, w zakresie kwalifikowalności zwierząt do płatności organy prawidłowo ustaliły, że warunki określone w art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy w całości nie zostały spełnione, czego konsekwencją było stwierdzenie, że do płatności kwalifikuje się 0 sztuk zwierząt. Podstawą powyższego było ustalenie, że zwierzęta deklarowane do płatności o wskazanych numerach kolczyka, zarówno na dzień złożenia wniosku jak i w okresie 30 dni od jego złożenia nie przebywały w siedzibę stada wnioskodawcy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek Pana T.Z. o płatność na rok 2016, został złożony w dniu 01 czerwca 2016 r. Natomiast w dniu 30 maja 2016 roku wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR protokół nr 1/2016 z czynności kontrolnych odebrania zwierząt z dnia 08 marca 2016 r. wraz z decyzją Wójta Gminy T. z dnia 7 marca 2016r., nr 1/2016. Zgodnie z ww. decyzją zwierzęta przebywające w gospodarstwie zostały T.Z. odebrane ze względu na krytyczne warunki bytowe, brak opieki, który to stan powodował narażenie zwierząt na cierpienie i mógł doprowadzić do ich śmierci głodowej. Zwierzęta zostały przekazane do Spółdzielni Usług Rolniczych w Tarłowie, ul. Czekarzewska, albowiem Prezes Spółdzielni wyraził zgodę na czasowe przyjęcie bydła (i trzody chlewnej). Zgodnie z art. 7 ust 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (t.j. dz.U. z 2016r., poz. 23), stanowiącej podstawę materialnoprawną wydania decyzji Wójta Gminy T., odebrane zwierzęta podlegają zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 ich przepadku, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Zauważenia wymaga, iż numery identyfikacyjne wskazane w oświadczeniach strony o zwierzętach zadeklarowanych do płatności są zbieżne z numerami zwierząt ujętymi w protokole nr 1/2016 z czynności czasowego odebrania zwierząt. Nie ma zatem wątpliwości co do ich tożsamości. Jak ustaliły organy do dnia wydania ostatecznej decyzji w sprawie, odebrane zwierzęta nie przebywały w gospodarstwie skarżącego. W świetle powyższego uzasadniony był wniosek organów, iż wszystkie sztuki bydła oraz krów deklarowane przez stronę do płatności nie były w posiadaniu strony zarówno w dacie złożenia wniosku, jak i przez wymagany okres 30 dni od dnia złożenia wniosku. Prawidłowe jest tym samym przyjęcie, że T.Z. nie przysługuje płatność do zwierząt. Odnosząc się do zarzutów skargi, że decyzja Wójta Gminy T. Nr 1/2016 z dnia 7 marca 2016 r. jest nielegalna albowiem wójt objął swoją funkcję na skutek przestępnego działania polegającego na sfałszowaniu wyniku wyborów, należy wskazać co następuje. Ostateczna decyzja kończąca zwyczajne postępowanie administracyjne może ulec modyfikacji tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 16 k.p.a. ustanawia bowiem ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, że decyzje te mogą być wzruszone tylko na zasadach i w trybie określonym w k.p.a. Sądowi z urzędu znane jest, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 11 kwietnia 2016r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt T.Z., a wyrokiem z dnia 8 września 2016r., sygn. akt II SA/Ke 448/16 tut. Sąd oddalił skargę T.Z. na decyzję SKO w K.. Wyrok ten jest prawomocny. Ustalenie to dodatkowo wzmacnia prawidłowość argumentacji organu o braku możliwości oceny wskazanej decyzji Wójta Gminy T. jako obarczonej wadą prawną. Próba oceny tej decyzji przez Sąd, wykraczałaby natomiast poza granice kontroli wyznaczone granicami zaskarżonej decyzji Dyrektora w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Nawiązując natomiast do argumentacji skarżącego, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należy rozróżnić kwestię utraty posiadania przez niego zwierząt od kwestii utraty ich własności oraz związania organów wyrokiem karnym (II K 102/16), prawomocnym od dnia 2 września 2016r., orzekającym przepadek zwierząt, podnieść należy, że nie może ona stanowić powodów uwzględnienia skargi. Prawidłowe w tym względzie było powołanie się organów na treść art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, zgodnie z którymi podstawową przesłanką dla przyznania płatności do bydła i do krów jest spełnienie przez właściciela wymogu posiadania, podanych we wniosku zwierząt przez okres 30 dni od złożenia wniosku. Warunkiem koniecznym dla uzyskania płatności jest zatem stan posiadania w określonym przepisami prawa czasie. Odwołując się do treści art. 336 i nast. Kodeksu cywilnego wskazać należy, że posiadanie jest określonym rodzajem władztwa nad rzeczą. W rozumieniu tego przepisu na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) oraz element psychiczny (animus). Posiadanie nie jest przy tym prawem podmiotowym, a jedynie, stanem faktycznym (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. VI ACa 1490/14). Stan posiadania należy zatem odróżnić od prawa własności. Z analizowanej sprawy jasno i bezspornie wynika, że T.Z. nie był posiadaczem, w wymaganym ustawowo czasie, zwierząt do których wnioskował o płatność. Strona nie podjęła również żadnych działań zmierzających do odzyskania zwierząt. W świetle powyższego przyjąć należy, iż w kontrolowanej sprawie organy administracji nie były związane wyrokiem karnym orzekającym wobec skarżącego przepadek zwierząt, albowiem dla oceny prawidłowości podjętej decyzji w zakresie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 (w tym płatności do zwierząt) miarodajny jest stan posiadania zwierząt, nie zaś prawo ich własności. Innymi słowy, bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje okoliczność orzeczenia w wyroku karnym przepadku zwierząt. Jak bowiem wcześniej podkreślono, istotny jest stan posiadania w określonym przepisami prawa okresie, nie zaś prawo własności. Nawiązując dodatkowo do zarzutu strony nierzetelnego, niedokładnego rozpoznania sprawy i błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji, należy wskazać co nastepuje. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przy czym przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że ustawa o płatnościach zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. - nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony, co oznacza, że na organach ARiMR nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ prowadzący postępowanie nie jest więc obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki, ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego - Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1729/14, wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 420/13, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2078/13, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 98/14 - dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl//) - ze względu na tożsamość regulacji - pozostaje aktualny również pod rządami ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. W konsekwencji, więc to na skarżącym, jako beneficjencie pomocy w toku postępowania przez organami ARiMR, spoczywał procesowy obowiązek wykazania, iż posiada uprawnienie do otrzymania wnioskowanej płatności. Tymczasem, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy T.Z. odebrano czasowo zwierzęta na skutek decyzji Wójta Gminy T. z dnia 7 marca 2016 r. Nr 1/2016, która podlegała natychmiastowemu wykonaniu, a do dnia wydania kontrolowanej decyzji organu odwoławczego skarżący nie podjął skutecznych działań mających na celu ich odzyskanie. Dla obrony swych racji strona posługuje się jedynie argumentami o nielegalności, bezprawności decyzji Wójta Gminy Tarów, na mocy której zwierzęta zostały odebrane, oraz związaniu organów wyrokiem karnym orzekającym przepadek zwierząt od daty jego prawomocności, które zdaniem Sądu nie prowadzą do podważenia prawidłowo podjętych aktów administracyjnych. Konsekwencją powyższego jest przyjęcie przez Sąd zasadności nałożenia na T.Z. sankcji w wysokości 2 305,80 zł. (stawka płatności do bydła za rok 2016 wynosi 256,20 zł/szt tj. 256,20 zł x 9 szt.) oraz sankcji w wysokości 3 548,82 zł (stawka płatności do krów za rok 2016 wynosi 322,62 zł/szt, tj. 322,62 zł x 11 szt.). Sankcja karna nałożona na stronę jest nierozerwalnie związana ze złożeniem przez stronę we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 nieprawdziwych danych, czyli wnioskowanie o przyznanie płatności do bydła i do krów, których w rzeczywistości strona w wymaganym czasie nie posiadała. Wysokość i sposób naliczania sankcji zostały określone w rozporządzeniu delegowanym Komisji z dnia 11 marca 2014r. (UE) nr 640/2014. Zgodnie z art. 31 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli stwierdzone niezgodności dotyczą więcej niż trzech zwierząt, i ustalony procent obniżki przekracza 50 %, za dany rok składania wniosków nie przyznaje się pomocy lub wsparcia, do których beneficjent byłby uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 3 w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie odpowiadającej różnicy między liczbą zwierząt zgłoszonych a liczbą zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 30 ust. 3. Końcowo zauważyć należy, iż na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty strony braku rzetelnego, wszechstronnego i dokładnego rozpoznania sprawy w kontekście obecności w treści uzasadnienia decyzji danych B.L.. Jak wynika z akt sprawy (załącznik 16) postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] Dyrektor sprostował oczywistą omyłkę decyzji z dnia [...]. wydanej wobec T.Z. zastępując nieprawidłowo przywołane dane B.L. danymi strony. Dokonując z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie Sąd stwierdza, iż nie jest ona dotknięta wadą uzasadniającą jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stan faktyczny został w sprawie ustalony w sposób pełny, oceniony spójnie i logicznie. Organy zastosowały również prawidłowo przepisy prawa materialnego. Mając powyższe okoliczności na względzie i uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a oddalił skargę.