I SA/Ke 606/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1.1 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] odmawiające J. M. wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. 1.2 Organ ustalił, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku J.M. na podstawie tytułu wykonawczego z 24 czerwca 2017 r. obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w wysokości 250.086 zł. W celu realizacji należności objętej ww. tytułem wykonawczym organ egzekucyjny dokonał zajęć rachunków bankowych strony. W związku z wyegzekwowaniem należności z rachunku bankowego, egzekucję administracyjną zakończono 26 czerwca 2017 r. Rozliczenie wyegzekwowanej kwoty nastąpiło 27 czerwca 2017 r. Zawiadomieniami z 27 czerwca 2017 r. organ egzekucyjny poinformował dłużników zajętych wierzytelności o uchyleniu zajęć. Zawiadomienie takie otrzymała także strona 6 lipca 2017 r. 1.3 Pismem z 7 lipca 2017 r. J.M. złożył do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 32c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej: u.p.e.a. Wskazał na fakt wszczęcia 31 lipca 2014 r. postępowania egzekucyjnego w trybie wzajemnego porozumiewania się stron tj. N. i P., który jest organom znany. Zajęcie rachunków bankowych spowodowało całkowitą utratę możliwości finansowania bieżących kosztów i wydatków funkcjonowania firmy, a N.ki organ podatkowy stosuje wobec podatnika drastyczne środki egzekucyjne w postaci zajętych kont bankowych wierzytelności należnych od N. kontrahentów. 1.4 Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne zostało ostatecznie zakończone poprzez wyegzekwowanie należności objętej ww. tytułem wykonawczym z rachunku bankowego w dniu 26 czerwca 2017 r. Rozliczenie uzyskanej kwoty nastąpiło 27 czerwca 2017 r. Wniosek J.M. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wpłynął do Pierwszego Urzędu Skarbowego 10 lipca 2017 r., a zatem po zakończeniu tego postępowania. Skoro w dacie złożenia wniosku obowiązek został wykonany (postępowanie egzekucyjne nie toczyło się), to brak było podstaw do merytorycznego jego rozpoznania. Warunkiem zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji wystąpienia przestanek wskazanych w art. 32c § 1 lub art. 56 § 1 u.p.e.a. jest faktyczne trwanie, toczenie się tego postępowania. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego może zostać dokonane w każdym stadium jego prowadzenia. Zakończenie egzekucji administracyjnej następuje co do zasady z chwilą zrealizowania środka egzekucyjnego. Zazwyczaj zakończenie egzekucji oznacza jednocześnie zakończenie postępowania egzekucyjnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy zrealizowanie środka egzekucyjnego powoduje wykonanie obowiązku objętego egzekucją i jednocześnie nie zachodzi potrzeba podejmowania dalszych czynności procesowych w danym postępowaniu. Zatem zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest możliwe od momentu jego wszczęcia do chwili jego zakończenia, bowiem poza okresem wyznaczonym tymi zdarzeniami nie można mówić o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dopuszczalności jego zawieszenia. 1.5 Organ wyjaśnił, że wskazana przez stronę podstawa zawieszenia nie ma zastosowania do należności stanowiących dochód Skarbu Państwa, wynikających z przepisów prawa krajowego, dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w oparciu o przepisy art. 26 § 1 i § 2 u.p.e.a. Przepis art. 32c § 1 u.p.e.a. dotyczy zawieszenia podstępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu realizacji należności na wniosek państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, przez organ egzekucyjny na terytorium Rzeczypospolitej P.ej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1289 ze zm.). Jak wynika z akt przedmiotowej spawy postępowanie egzekucyjne prowadzone było przez organ egzekucyjny w trybie i na zasadach określonych w u.p.e.a. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. i dotyczyło podatku dochodowego dochodzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w oparciu o przepisy art. 26 § 1 i § 2 u.p.e.a. 1.6 Organ podsumował, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły zarówno przesłanki wynikające ze stanu faktycznego jak i prawnego, dające podstawę i możliwość rozpatrzenia wniosku o zawieszenie na podstawie art. 32c § 1 u.p.e.a postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu realizacji należności z tytułu podatku dochodowego, objętej ww. tytułem wykonawczym. Powołując art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: k.p.a., wyjaśnił, że przez "inne uzasadnione przyczyny" o których mowa w tym przepisie, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczętego postępowania, np. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Skoro w dacie złożenia wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego obowiązek został wykonany (postępowanie egzekucyjne nie toczyło się), to nie było przedmiotu postępowania, które mogłoby ulec zawieszeniu. 1.7 Organ wyjaśnił, że brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a. 2.1 J.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie art. 32c § 1 i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 9 k.p.a., art. 6 i art. 9 k.p.a. Skarżący wyjaśnił, że do końca 2015 r. opłacał podatek dochodowy od osób fizycznych na terenie N.. Prawidłowość właściwości miejscowej została potwierdzona przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. oraz w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W 2012 r. N.ki urząd skarbowy uznał, że miejscem opodatkowania dochodów N. powinny być N., a nie P.. Powstały spór spowodował wszczęcie przez ministra finansów RP postępowania w trybie wzajemnego porozumiewania w dniu 31 lipca 2014 r. Wbrew wszczętej procedurze, N.ki urząd skarbowy opodatkował dochody za lata 2009-2015 według N. przepisów, doprowadzając do podwójnego opodatkowania tych samych dochodów. Urząd ten wszczął egzekucję tych podatków, a jednocześnie skarżący zobowiązany był do naliczania i płacenia podatku dochodowego od tych samych dochodów w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w K.. Następnie skarżący otrzymał pisma od Ministra Rozwoju i Finansów uznające słuszność stanowiska strony N.. Skarżący zamierza wystąpić z korektami zeznań podatkowych za lata 2009-2016 i żądaniem zwrotu powstałej nadpłaty. W związku z powyższym nie uiścił już wyliczonego podatku dochodowego za 2016 r. w kwocie 250.086 zł, mając przekonanie, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wykona dyspozycję art. 32c § 1 u.p.e.a. W ocenie skarżącego, organ z urzędu winien był zawiesić postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z dyspozycją art. 32c § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne w zakresie obejmującym trzy stadia: stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji administracyjnej, stadium stosowania egzekucji i stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji, ulega zawieszeniu do czasu zakończenia procedury wzajemnego porozumiewania. To oznacza, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. nie powinien w ogóle wszcząć postępowania egzekucyjnego. Przy takim obowiązku prawnym bez znaczenia pozostaje więc fakt zbyt późnego złożenie przez skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 4.1 W piśmie procesowym z 16 grudnia 2017 r. skarżący zarzucił organom podatkowym naruszenie zasady unikania podwójnego opodatkowania. Za okres, w którym dokonano opodatkowania w Niemczech, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego i jego zwrotu za lata 2009-2011. Po złożeniu odwołań od tych decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. zawiesił z urzędu postępowania z powodu prowadzonej procedury wzajemnego porozumiewania się. Organ N. kontynuował egzekucję. Natomiast decyzją z 12 maja 2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. odmówił odroczenia terminu określonego w art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) za luty, marzec, kwiecień i maj 2017 r., do 30 czerwca 2017 r. Okoliczności te powinny stanowić wystarczający argument dla organów o wstrzymanie prowadzenia postępowań egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje: 5.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a. 5.2 Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W niniejszej sprawie jest sporne, czy prawidłowo organ zastosował instytucję odmowy wszczęcia postępowania określoną w art. 61a § 1 k.p.a. 5.3 Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którego treścią, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania nie została uregulowana w u.p.e.a., dlatego przepis art. 61a § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. 5.4 Wobec powyższego ustalenia należało przejść do oceny, czy przepis art. 61a § 1 k.p.a. znajdował zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Tę ocenę należy poprzedzić zakreśleniem ram czasowych prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jest ciągiem czynności procesowych, podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną. Momentem rozpoczynającym postępowanie egzekucyjne jest dzień złożenia w organie egzekucyjnym wniosku wraz z tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela, o ile nie jest on organem egzekucyjnym, lub moment wystawienia tytułu wykonawczego, o ile wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Natomiast egzekucja administracyjna, która wchodzi w skład postępowania egzekucyjnego, zostaje wszczęta z chwilą zaistnienia zdarzeń wymienionych w art. 26 § 5 u.p.e.a. (doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego). Zakończenie egzekucji następuje poprzez wykonanie egzekucji. Może ono nastąpić w drodze realizacji tytułu wykonawczego bądź orzeczenia sądowego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2013 r. II FSK 2269/11, treść wyroków dostępna jest na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ egzekucyjny nie wydaje w tym względzie żadnego rozstrzygnięcia. Wyjątkiem od zakończenia postępowania egzekucyjnego w administracji w drodze wyegzekwowania obowiązku poddanego egzekucji jest umorzenie tego postępowania. Jako odstępstwo od podstawowego sposobu może ono nastąpić jedynie w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa, a mianowicie zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Z treści powołanych przepisów wynika, że w wypadku stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w nich okoliczności umorzenie postępowania jest obligatoryjne i nie zależy od uznania organu w tej mierze. 5.5 W przedmiotowej sprawie zakończenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w związku z realizacją należności objętej tytułem wykonawczym, i jak wskazał organ nastąpiło to 26 czerwca 2017 r. Rozliczenie wyegzekwowanej kwoty nastąpiło 27 czerwca 2017 r. Skarżący natomiast w dniu 7 lipca 2017 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 56 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej (pkt 1); w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego (pkt 2); w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego (pkt 3); na żądanie wierzyciela (pkt 4); w innych przypadkach przewidzianych w ustawach (pkt 5). Należy zaznaczyć, że skoro treść przepisu mówi o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, to oznacza to, że zawiesić można tylko toczące się w tej sprawie postępowanie egzekucyjne. Samo brzmienie analizowanego przepisu o treści "postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu" wskazuje, że zawieszenie postępowania jest możliwe od momentu jego wszczęcia do chwili jego zakończenia, bowiem poza okresem wyznaczonym tymi zdarzeniami nie można mówić o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i - co logiczne - o dopuszczalności jego zawieszenia. Data złożenia wniosku przez J.M. wskazuje, że wniosek dotyczył zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które zostało już zakończone. W tej sytuacji jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem była odmowa wszczęcia postępowania z tego wniosku. Gdy zobowiązany wnosi o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a tymczasem zostało już ono zakończone, brak jest podstaw do rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku w oparciu o normę art. 56 u.p.e.a. Hipoteza tej normy prawnej obejmuje swoim zakresem jedynie czas trwania postępowania egzekucyjnego. 5.6 Organ nie mógł zawiesić postępowania także na podstawie powoływanego w skardze art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (błędnie oznaczonego w skardze jako art. 97 § 1 pkt 9). Przepis k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Nawet jeśli za takie zagadnienie uznać prowadzenie procedury wzajemnego porozumiewania, to nie może to prowadzić do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W doktrynie i orzecznictwie wyrażony został pogląd, który Sąd w sprawie niniejszej podziela, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można zastosować przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego. Przewidziane w treści art. 56 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy uregulowań szczególnych, nie zaś uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 18 ustawy egzekucyjnej odsyła do stosowania przepisów k.p.a., to jednak istotny jest zakres i sposób stosowania przepisów tej ustawy –"odpowiednio". Odpowiednie stosowanie oznacza, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja ustawy egzekucyjnej okaże się niekompletna. Tak więc, skoro ustawa egzekucyjna zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56, to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. (por. komentarze do art. 56 ustawy egzekucyjnej: Piotra Marka Przybysza, Piotra Pietrasza, program Lex, wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 376/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Procedura wzajemnego porozumiewania należy natomiast do wspomnianych wyżej uregulowań szczególnych, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Zgodnie z art. 32c § 1 u.p.e.a., jeżeli wszczęto procedurę wzajemnego porozumiewania, a wynik tej procedury może mieć wpływ na egzekwowany obowiązek będący przedmiotem wniosku państwa członkowskiego lub państwa trzeciego o odzyskanie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu do czasu zakończenia procedury wzajemnego porozumiewania, chyba że zachodzi potrzeba natychmiastowego wyegzekwowania tych należności w związku z oszustwem lub niewypłacalnością. Podsumowując, procedura wzajemnego porozumiewania nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Może natomiast stanowić przesłankę zawieszenia tego postępowania na podstawie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w związku z art. 32c § 1 tej ustawy. Jak jednak wskazuje treść art. 32c § 1 u.p.e.a., warunkiem tego jest okoliczność, że egzekwowany obowiązek jest przedmiotem wniosku państwa członkowskiego lub państwa trzeciego. Ubocznie należy wyjaśnić, że taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, ponieważ postępowanie egzekucyjne toczyło się na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.. Niemniej podkreślić należy, że zasadniczą przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zawieszenia postępowania egzekucyjnego był brak przedmiotu wniosku, tj. toczącego się postępowania egzekucyjnego, które można by było zawiesić. 5.7 Odnosząc się do okoliczności podnoszonych we wniosku o zawieszenie postępowania, w skardze oraz w piśmie procesowym związanych z dotkliwościami wynikającymi z prowadzonych postępowań egzekucyjnych, z problemami finansowymi prowadzonej przez skarżącego firmy oraz związanych z prowadzoną procedurą wzajemnego porozumiewania, należy podnieść, że w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może zawrzeć wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2012 r., II GSK 347/11). Postanowienie w tym trybie jest aktem formalnym, a nie merytorycznym, a na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Innymi słowy, wydanie tego postanowienia oznacza, że organ administracji nie będzie prowadził postępowania zmierzającego do wyjaśnienia istoty sprawy. W związku z powyższym, akcentowane przez J.M. okoliczności nie mogły być przedmiotem rozważań organu w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., w efekcie czego nie mógł ich rozpoznać Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie. 5.8 Podsumowując, prawidłowe jest postanowienie organu. Wbrew twierdzeniom skargi zostało ono wydane w zgodzie z zasadami wynikającymi z art. 6 (zasada praworządności) i art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej). 5.9 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.