I SA/Ke 61/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Postanowieniem z 26 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. do czasu podjęcia rozstrzygnięcia w kwestii zagadnienia prawnego przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 marca 2018 r. sygn. akt I FSK 657/16 do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskiem z 24 maja 2018 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. We wniosku skarżąca podkreśliła fakt zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, tym samym wydłużenia terminu załatwienia sprawy, co w jej ocenie może mieć konkretne i poważne skutki oraz spowoduje poważne konsekwencje finansowe. Skarżąca wskazała na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Uzasadniając wniosek podkreśliła też, że przeciwko niej prowadzona jest egzekucja administracyjna oparta na zaskarżonych decyzjach. Egzekucja obejmuje zasadniczo wynagrodzenie za pracę, co powoduje, iż skarżąca pozbawiona jest części niezbędnych do utrzymania przychodów bieżących. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności, z których mogłaby się utrzymywać i zajęcie wynagrodzenia powoduje zagrożenie dla jej egzystencji. Ponadto niewiadomy terminu zakończenia sprawy przed pierwszą instancją sądu administracyjnego może spowodować nieodwracalne skutki w jej psychice związane z poczuciem niesprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. II FZ 456/12 – powołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r., I FZ 197/14). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania decyzji działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Jednocześnie okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności przedstwione przez stronę muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek A. K. nie spełnia wyżej wskazanych wymagań, bowiem uzasadnienie wniosku nie pozwala dokonać oceny, czy wykonanie decyzji, spowoduje wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji w zakresie swojej sytuacji majątkowej: osiąganych dochodów, ponoszonych wydatków, majątku ruchomego, nieruchomości, wysokości obciążeń majątkowych, osób pozostających na utrzymaniu, itd. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podsumowując należy wskazać, że strony składające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winny przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego rozstrzygnięcia zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie jedynie przypuszczenia skarżącej oraz ogólna argumentacja sprowadzająca się do lakonicznego wskazania na ryzyko wystąpienia poważnych konsekwencji finansowych, wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej oraz powołanie się na fakt zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie dają podstawy do pozytywnego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.