I SA/Ke 647/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi D.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. I SA/Ke 647/16 Uzasadnienie 1.Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania. 1.1. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia 6 października 2016 roku Nr [....] po rozpatrzeniu odwołania D. A. ( dalej : strona, skarżący) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 05.08.2016r. znak: [...] odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K znak: [...] z dnia 15.02.2013r. 1.2.W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w K decyzją znak: [...] z dnia 13.11.2012r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes Benz nr VIN:[...], rok produkcji 2002, poj.3996cm3 w wysokości 7.981,00 złotych. Dyrektor Izby Celnej w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia 13 listopada 2012 r. decyzją znak [...] z dnia 15 lutego 2013r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K., Strona decyzji tej nie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Pismem z dnia z dnia 03.03.2014r. D. A. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną znak: [...]. Po rozpatrzeniu wniosku strony Dyrektor Izby Celnej w Kielcach decyzją znak: [...] z dnia 16.05.2014r. stwierdził istnienie przesłanki określonej w art. 240§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i odmówił uchylenia decyzji ostatecznej znak [....] ponieważ upłynął termin wynikający z art. 70§1 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe przedawania się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku tj. zobowiązanie podatkowe w przedmiotowej sprawie uległo przedawnieniu z upływem 2013 roku. Strona nie odwołała się od tej decyzji. Pismem z dnia 15.06.2016r. D. A. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w K. znak: [....] z dnia 15.02.2013r. Po rozpatrzeniu w/w pisma Dyrektor Izby Celnej w K odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Kielcach, gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo że decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Pismem z dnia 6 lipca 2016r. D. A. złożył wniosek o uchylenie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach znak: [...] z dnia 15.02.2013r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nigdy nie miał nic wspólnego z zakupem samochodu Mercedes Benz, a pojazd ten zakupił K. R. Wskazał , że po doręczeniu decyzji, której uchylenia się domaga, wyszły na jaw nowe okoliczności w postaci wyroku z dnia 08.04.2014r. w którym Sąd Rejonowy w Starachowicach skazał K.R. za to, że w okresie od 15 lipca do 28 sierpnia 2008 roku w Starachowicach, woj świętokrzyskie, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu użycia za autentyczne, podrobił umowę ( kupna samochodu pojazdu marki Mercedes ML VIN[...] , wniosek o rejestrację pojazdu marki Mercedes ML nr [...], decyzję nr [....] oraz decyzję nr [...] poprzez nakreślenie na niej podpisów D.A. którymi to następnie dokumentami posłużył się w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w S. wprowadzając w błąd pracownika w/wym. wydziału co do oryginalności podpisu składającego w/wym. dokumenty wyłudzając w ten sposób poświadczenie nieprawdy w dokumentach dotyczących rejestracji pojazdu. Decyzją z dnia 05.08.2016r. znak: [...] Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. znak: [...] z dnia 15.02.2013r. Od przedmiotowej decyzji strona pismem z dnia 18.08.2016r. wniosła odwołanie. 1.3.Organ II Instancji rozpoznając przedmiotowe odwołanie wskazał, że zgodnie z art. 253§1 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes podatnika. Art. 253a § 1 stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Natomiast w art. 253b wskazano, iż przepisów art. 253 i art. 253a nie stosuje się do decyzji: 1) ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) o odpowiedzialności podatkowej płatników lub inkasentów; 3) o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich; 4) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; 5) o odpowiedzialności spadkobiercy; 6) określającej wysokość zwrotu podatku. Organ wskazał, że powyższe artykuły nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie bowiem decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. utrzymująca decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach jest decyzją określająca wysokość zobowiązania podatkowego, która jest wymieniona w art. 253b § 1 pkt 1. W związku z powyższym należy wskazać, iż zgodnie z art. 254§1 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Z wyjaśnień strony złożonych w piśmie z dnia 06.07.2016r. wynika, iż jedyną podstawą uchylenia przedmiotowej decyzji jest ustalenie strony postępowania a nie wysokości określonego podatku akcyzowego, a jak wynika z wyżej cytowanego przepisu decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Organ stwierdził, że przesłanka na którą wskazuje strona jest podstawą do rozpatrzenia sprawy w trybie wznowieniowym oraz w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. A jak wynika z dotychczasowej historii przebiegu sprawy dotyczącej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach nr [...] z dnia 15.02.2013r. oraz nr [....] z dnia 07.07.2016r. strona składała już wnioski o rozpatrzenie sprawy w powyższych trybach a Dyrektor Izby Celnej w K. w podejmowanych rozstrzygnięcia odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji oraz odmówił jej uchylenia z uwagi na upływ terminu wynikającego z art. 70§ 1 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe przedawania się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organ uznał również, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie art. 255 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym organ podatkowy pierwszej instancji uchyla decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonych czynności, a strona nie dopełniła ich w wyznaczonym terminie, bowiem przedmiotowa decyzja nie nakłada na stronę żadnych czynności. 2.Skarga do Sądu. 2.1. Na powyższą decyzję D.A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. 2.2. Zaskarżając decyzję w całości zarzucił jej decyzję w całości i zarzucam jej rażące naruszenie prawa, a to: przepisów ustawy podatkowej, mające istotny wpływ na treść wydanych orzeczeń, tj. - art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe stosowanie: - art. 72 § 1 pkt 1 i art. 73 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie do stanu faktycznego w niniejszej sprawie; - art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe stosowanie; - art 121 § 1, art. 122, art. 128, art 187 § 1, art 191 Ordynacji podatkowej będące następstwem naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, a to zasady zaufania, zasady prawdy obiektywnej, zasady trwałości decyzji podatkowych, nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie dowolnej jego oceny. 2.3. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I Instancji - w całości, co skutkować winno uchyleniem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 15 lutego 2013 roku w sprawie [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mercedes Benz oraz poprzedzającej ja decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. w sprawie albowiem przemawia za tym ważny interes publiczny, a także jego jako podatnika. 2.4.W uzasadnieniu skargi stwierdził, że we wniosku wskazywał, że nie był nabywcą pojazdu będącego przedmiotem postępowania. Gdy powziął taką wiedzę zawiadomiłem organy ścigania. Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 roku przesłał odpis prawomocnego wyroku z dnia 8 kwietnia 2014 roku skazującego K. R., który podrobił umowę kupna samochodu marki Mercedes ML, wniosek o rejestrację tego pojazdu, decyzję nr [...] oraz nr [...] poprzez nakreślenie na niej jego podpisów. Następnie dokumentami K.R. posłużył się następnie w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w S. wprowadzając w błąd pracownika w/wym. wydziału co do oryginalności podpisu składającego w/wym. dokumenty, wyłudzając w ten sposób poświadczenie nieprawdy w dokumentach dotyczących rejestracji pojazdu. Stwierdził, że nie sposób zgodzić się z zaskarżoną decyzją, bowiem w dalszym ciągu to on pozostaje osobą pokrzywdzoną albowiem, pomimo istnienia wyroku skazującego p-ko K.R. organ uznał, iż podatek obciąża jego. Wskazywał ponadto, że z ogólnych zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego jak z przywołanych orzeczeń jednoznacznie wynika, że organ administracyjny winien dążyć do ustalenia prawdy materialnej, tak aby podstawą wydawanych decyzji były rzeczywiste zdarzenia. Co więcej - dążenie do oparcia decyzji na podstawie prawdziwych zdarzeń jest na tyle istotne, że stwierdzenie, iż rozstrzygnięcie oparto (na sfałszowanych dowodach musi prowadzić do uchylenia bądź zmiany wcześniejszej decyzji - tak, aby znajdowała swoje umocowanie w rzeczywistych przesłankach. W jego przypadku prawomocny wyrok Sądu w sposób jednoznaczny pozwala stwierdzić, że nie miał nic wspólnego ze sprowadzeniem samochodu, nie sporządzał żadnych dokumentów z tym związanych, nie miałem nawet świadomości, że ktoś posługuje się moim nazwiskiem przy załatwianiu formalności związanych ze sprowadzeniem samochodu. Pomimo jednak tak oczywistego dowodu na brak jakiegokolwiek związku pomiędzy nim a sprowadzonym samochodem Mercedes, organy podatkowe podtrzymywały decyzje o tym, iż to on jest zobowiązany do zapłaty podatku. W sposób oczywisty jest to sprzeczne z podstawowymi standardami państwa demokratycznego jak i z podstawowymi zasadami logiki. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że wyrok Sądu wskazuje, iż to K.R. był osobą, która sprowadziła samochód i to on winien być obciążony obowiązkiem podatkowym. Uzasadnienia decyzji organów podatkowych nie zawierają jakichkolwiek racjonalnych argumentów pokazujących dlaczego to on miałbym ponosić odpowiedzialność podatkową za K. R. 2.5.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ( po uzupełnieniu braków formalnych skargi) i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 3.2. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy okoliczności wskazywane przez skarżącego w złożonym wniosku mogły doprowadzić do rozstrzygnięcia organu zgodnego z żądaniem wnioskodawcy. A mianowicie czy w zaistniałych okolicznościach organ prawidłowo w trybie art.254 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach znak: [...] z dnia 15.02.2013r. 3.3. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. 3.4. Na wstępie należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego jest zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Skoro zasada trwałości decyzji ostatecznych ma zasadnicze znaczenie dla stabilizacji wynikających z niej skutków prawnych, to ich wzruszenie może nastąpić jedynie w ramach postępowań nadzwyczajnych, określonych w Ordynacji podatkowej lub w przepisach szczególnych. Wyjątki od zasady trwałości decyzji ostatecznych należy interpretować ściśle, co oznacza, że wszelkie tryby wzruszania decyzji ostatecznych muszą być oparte na określonych przepisach, w których dopuszcza się uchylenie decyzji ostatecznej z powodu nadzwyczajnych (kwalifikowanych) wad decyzji czy postępowania, w wyniku którego decyzja zapadła (por. wyrok NSA z dnia 1 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1681/13). Przepisem dopuszczającym wyjątek od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej jest m.in. art.254 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. W myśl § 2 zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. Z treści powyższego przepisu prawa wynika, że jedyną przesłanką wzruszenia decyzji ostatecznej jest taka zmiana stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Uregulowano w nim szczególny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, odmienny od trybów nadzwyczajnych określonych w przepisach art. 240-246 Ordynacji podatkowej (wznowienie postępowania) i art. 247-252 Ordynacji podatkowej (stwierdzenie nieważności decyzji). Regulacja art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wskazuje, że zmiana decyzji ostatecznej, ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego, może nastąpić jedynie na skutek zmiany okoliczności faktycznych, skutki wystąpienia których zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przesłanką zmiany decyzji ostatecznej jest zatem zmiana okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów, obowiązujących już w dacie wydania decyzji ostatecznej (por. wyroki NSA z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II FSK 381/07, z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1012/10). W judykaturze zauważa się, że przepis art. 254 Ordynacji podatkowej ma charakter wyjątkowy, a jednocześnie nie ma charakteru samodzielnego, gdyż jego stosowanie zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne, mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dopiero zmiana faktów prawotwórczych wpływających na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego daje podstawę, by na podstawie art. 254 Ordynacji Podatkowej dokonać zmiany decyzji wymiarowej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 971/09). Tryb zmiany decyzji ostatecznej określony w art. 254 Ordynacji podatkowej jest podejmowany nie dlatego, że decyzja pierwotna jest wadliwa, lecz dlatego, że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycznych, przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach (H. Dzwonkowski, Decyzje aktualizujące wysokość zobowiązania podatkowego, Przegl. Pod. z 2002 r., nr 3, s. 50) ( zob. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 roku II FSK 1763/14) 3.5. Wskazywane przez skarżącego we wniosku okoliczności, a mianowicie że nigdy nie miał nic wspólnego z zakupem samochodu Mercedes Benz, a pojazd ten zakupił K.R., czego dowodzi wyrok z dnia 08.04.2014r. w którym Sąd Rejonowy w Starachowicach skazał K. R. za to, że w okresie od 15 lipca do 28 sierpnia 2008 roku w S, woj świętokrzyskie, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu użycia za autentyczne, podrobił umowę ( kupna samochodu pojazdu marki Mercedes ML VIN WDC [...] wniosek o rejestrację pojazdu marki Mercedes ML nr VIN WDC[...] , decyzję nr [...] oraz decyzję nr [...] poprzez nakreślenie na niej podpisów D. A., którymi to następnie dokumentami posłużył się w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w S. wprowadzając w błąd pracownika w/wym. wydziału co do oryginalności podpisu składającego w/wym. dokumenty wyłudzając w ten sposób poświadczenie nieprawdy w dokumentach dotyczących rejestracji pojazdu, nie stanowią przesłanki określonej w art.254 Ordynacji podatkowej. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art.240§1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej o czym organ już orzekł w decyzji z dnia 16 maja 2014 roku Nr [...] Nie stanowią natomiast podstawy do zastosowania art.254§1 Ordynacji podatkowej, albowiem powołany przepis daje podstawę do ponownego określenia zobowiązania podatkowego które nie może dotyczyć innych elementów rozstrzygnięcia sprawy poza wysokością zobowiązania podatkowego i to w takim zakresie, jaki wyznaczony został określonymi faktami prawotwórczymi wpływającymi na wysokość zobowiązania podatkowego. 3.6. Bezzasadne są zarzuty skarżącego, że organ dopuścił się naruszenia art. 70 § 1, art. 72 § 1 pkt 1 i art. 73 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe stosowanie, albowiem zaskarżona decyzja nie została wydana w oparciu o powołane przepisy. 3.7.Bezzasady jest zarzut naruszenia art 121 § 1, art. 122, art. 128, art 187 § 1, art 191 Ordynacji podatkowej będące następstwem naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, a to zasady zaufania, zasady prawdy obiektywnej, zasady trwałości decyzji podatkowych, nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie dowolnej jego oceny. Organ zebrał kompletny materiał i należycie go ocenił rozstrzygając w ramach przesłanek określonych w treści art.254§1 Ordynacji podatkowej. 3.8. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.