I SA/Ke 724/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 724/15 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: 1. uchylić postanowienie własne z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 724/14; 2. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym D. A. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego Na skutek zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt I GZ 238/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji, uznając, że rozpatrywany wniosek pozbawiony był odpowiedniego uzasadnienia oraz dokumentów uprawdopodabniających zasadność złożonego wniosku, winien był zwrócić się do strony skarżącej o uzupełnienie braku tego wniosku. Stosownie do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego ponownie rozpoznając wniosek wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez jego uzasadnienie oraz złożenie dokumentów uzasadniających jego zasadność. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył pismo z dnia 26 czerwca 2015 r. zawierające uzasadnienie przedmiotowego wniosku o wstrzymanie, dotyczące obecnej sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny oraz umowę kredytu mieszkaniowego, a także dokumenty potwierdzające stan zadłużenia wnioskodawcy w PKO BP SA. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Kie 724/15 Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z uwagi na ogólną argumentację wniosku, uniemożliwiającą jego ocenę pod kątem spełnienia przesłanek wstrzymania określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Na powyższe postanowienie D. A. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA w Kielcach. Podniósł m.in., że wbrew temu co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, opisał jak najbardziej szczegółowo swoją sytuację materialną - zarówno w zażaleniu poprzedniego postanowienia jak i w dalszym piśmie - wspierając ja dokumentami, które udało mu się zgromadzić. Sąd nie wskazał, które informacje są niejasne bądź budzą wątpliwości, a jedynie w sposób ogólnikowy stwierdził, że nie można ustalić w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Sąd stwierdził, że zażalenie skarżącego złożone na postanowienie z 9 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 724/15 jest oczywiście uzasadnione. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, zawartym w zażaleniu, że uwadze Sądu umknęło, iż w aktach sprawy znajduje się materiał pozwalający na ocenę wniosku skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek wstrzymania określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., w tym przede wszystkim pismo skarżącego z dnia 26 czerwca 2015 r. i dołączone do niego dokumenty, przedłożone na wezwanie Sądu. W konsekwencji w zaskarżonym postanowieniu, w sposób nieuprawniony, Sąd stwierdził, że merytoryczna ocena wniosku jest niemożliwa z uwagi na brak uzasadnienia wniosku. Zdaniem Sądu powyższe uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia w trybie powołanego wyżej art. 195 § 2 ustawy p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zaistniała potrzeba rozpoznania przedmiotowego wniosku na nowo. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki powyższe, mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08; lex nr 551927). Akt podlega wykonaniu, jeżeli dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07; lex nr 471074). Wymaga wyjaśnienia, że chociaż każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom. Wskazuje się, że wykonaniu nie podlegają akty administracyjne odmowne. Z takim aktem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi i wniosku skarżącego jest bowiem decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Zaskarżona decyzja (ani też decyzja ją poprzedzająca) nie jest dla skarżącego źródłem obowiązku, gdyż nie nakłada na niego żadnych powinności określonego zachowania. Decyzje tego rodzaju nie nadają się więc do wykonania. Z tych względów, pomimo wskazania przez skarżącego okoliczności uzasadniających jego zdaniem, spełnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 195 § 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.