I SA/Ke 85/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (Dyrektor, organ) decyzją z 12 grudnia 2018 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z 27 września 2018 r. nr (...) w sprawie określenia B. Sp. z o.o. w K. (Spółka) zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. w kwocie (...) zł Organ ustalił, że przedmiotem działalności gospodarczej Spółki były: naprawa i konserwacja maszyn, realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz roboty nawierzchniowe dla potrzeb budowy obiektów sportowych. Z ustaleń kontroli w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. oraz przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego wynikało, że "B." . Sp. z o.o. (wcześniej Spółka "M." Sp. z o.o.) za 2012 rok: zaniżyła przychody z tytułu udzielonej Spółce nieodpłatnej pożyczki w kwocie 40.000,00 zł przez wspólnika Spółki M.M. oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów w łącznej kwocie 26.565,30 zł w tym m.in. z tytułu wydatków udokumentowanych 3 fakturami za wykonanie robót murowych przez firmę "S." . w budynku wielorodzinnym przy ul. M. w K. w łącznej kwocie (...) zł, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Powyższe nieprawidłowości były podstawą stwierdzenia, iż księgi podatkowe Spółki są nierzetelne, bowiem nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. W złożonym od decyzji Naczelnika odwołaniu Spółka podniosła, że jedynym jej zarzutem jest nieuzasadnione zakwestionowanie rzetelności rozliczeń Spółki w zakresie podatku dochodowego za 2012r., zaksięgowanych i uwzględnionych w rozliczeniu tego podatku faktur wystawionych przez firmę "S." za wykonanie robót murowych. Spółka złożyła wnioski dowodowe o przesłuchanie M.M., S.S., M.C., R.S., R.S. Do złożonego odwołania Spółka dołączyła oświadczenie firmy "S." z dnia 19 września 2018r., z którego wynika, iż firma ta wykonała prace murowe na budynku mieszczącym się przy ul. M.10 w K. Dyrektor wskazał, iż spór w sprawie dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przez "B." . Sp. z o.o. w K. kwot wynikających z niżej wymienionych faktur VAT w łącznej wysokości (...) zł, w których jako wystawca widnieje firma "S.": nr (...) z dnia 28.09.2012r. na kwotę netto (...) zł, nr (...) z dnia 25.10.2012r. na kwotę netto (...) zł, nr (...) z dnia 31.10.2012r. na kwotę netto (...) zł. Jak ustalił organ, powyższe faktury wystawione przez wymieniony podmiot nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń, bowiem podmiot ten nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej. Spółka "M." (obecnie "B." Sp. z o.o. w K.) otrzymała zlecenie na roboty murowe na budynku mieszkalnym wielorodzinnym "G" w K. przy ul. M. od firmy "C." s.c. Z uwagi na niezatrudnianie w tym okresie pracowników Spółka zleciła wykonanie murów i nadproży firmie "S.". Na wykonanie robót budowlanych pomiędzy stronami zostało zawarte zlecenie nr (...), którego z powodu zagubienia nie okazano. Roboty na w/w budowie miały być wykonywane od września 2012r. do stycznia 2013r. Bezpośrednią kontrolę nad jakością wykonywanych robót sprawował M.C. - współwłaściciel C. natomiast roboty wykonywane przez firmę S. koordynował i nadzorował R.S. i przy jego udziale dokonywany był ich odbiór. Na okoliczność wykonania w/w robót budowlanych w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego przesłuchano w charakterze świadków K.S., M.S., A.S., B.S., i S.R.. Organ omówił zeznania powyższych świadków, wskazując, iż w czasie wykonywania objętych fakturami robót K.S. nie zatrudniała pracowników, nie posiadała dokumentacji firmy, nie znała szczegółów współpracy ze Spółką, ani wiedzy na temat prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Organ podniósł, że firma S. była czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT w okresie od 11.05.2012r. do 31.08.2012r. Jednakże z uwagi na fakt zaprzestania składania deklaracji VAT – 7, na mocy art. 96 ust. 9 ustawy o VAT została z dniem 31.08.2012r. wykreślona z rejestru czynnych podatników VAT. Ponadto ustalono, że K.S. nie zatrudniała pracowników, nie posiadała zorganizowanego zakładu, sprzętu, zaplecza technicznego oraz środków transportu niezbędnych do wykonywania usług, pomieszczeń magazynowych, dokumentów świadczących o korzystaniu z usług podwykonawców jak również jakichkolwiek dokumentów dotyczących prowadzonej działalności. Z powyższego wynika, że faktury VAT dokumentujące wykonanie robót budowlanych przez firmę S. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. faktu dokonania operacji gospodarczej zgodnie z ich treścią. Organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił zatem, że B. bezpodstawnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki w łącznej kwocie (...) zł, wynikające z faktur wystawionych przez firmę S. Nie uwzględniając wniosków dowodowych strony organ podał, że jeśli na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Nie jest tym samym zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zaskarżając ją w części dotyczącej zakwestionowania rzetelności rozliczeń Spółki w zakresie podatku dochodowego za 2012 rok, poprzez zaksięgowanie i uwzględnienie w rozliczeniu tego podatku faktur zakupowych od firmy: S. Zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 kpa i art. 7 kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że uwzględnione przez podatnika w rozliczeniu podatku dochodowego faktury zakupowe od tej firmy nie dokumentowały realnych transakcji handlowych w sytuacji, gdy takie transakcje miały miejsce zaś podatnik dostarczył materiał dowodowy, w tym materiał z zeznań świadków, potwierdzający jego stanowisko, który został zupełnie zignorowany. Strona wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi opisano zasady współpracy pomiędzy Spółką a K.S/ związane z wykonaniem prac murowych w ramach realizacji inwestycji "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego "G" przy ulicy M. w K. Spółka podkreśliła, że roboty wykonywane były z materiału powierzonego przez firmę C. (bloczki betonowe, bloczki silka do wykonywania muru, nadproża betonowe, zaprawa, stalowe pręty żebrowe do umocnień, itp.). Zamawiający udostępniał też niektóre urządzenia, w tym piłę do docinania bloczków. Te warunki zostały przeniesione na firmę S., która nie musiała i nie miała w swoim zakresie zleconych prac dokonywania jakichkolwiek zakupów materiałowych, a jedynie miała zapewnić fachową siłę roboczą, tj. brygadę wykonawczą do realizacji robót murowych oraz nadzór w postaci brygadzisty. Tę funkcję na budowie pełnił R.S. Wskazała, że zlecone roboty zostały wykonane, a faktury, wynikające z wykonania ww. prac zostały wystawione i zapłacone. Podała nadto, że przed powierzeniem firmie K.S. do wykonania robót budowlanych dokonała sprawdzenia jej wpisu w systemie CEiDG, który wykazał że taki podmiot istnieje. Podniosła, że z listy świadków zostały przesłuchane tylko niektóre osoby, które, najprawdopodobniej z uwagi na fakt pracy "na czarno" nie przyznały się do wykonywania robót budowlanych na wspomnianej budowie. Spółka nie może natomiast ponosić odpowiedzialności, że podmiot świadczący usługi jako jej podwykonawca, zatrudnia pracowników nielegalnie. Spółka zwróciła również w treści skargi uwagę na uchybienia formalne. Zdaniem strony nie została ona skutecznie, terminowo i prawidłowo poinformowana o wszczęciu z dniem 27 października 2014r. postępowania w przedmiotowej sprawie, albowiem postanowienie zostało skierowane pod niewłaściwy adres, zaś jego kopię Spółka otrzymała dopiero w dniu 9 marca 2015r. podczas wizyty księgowej Spółki w Drugim Urzędzie Skarbowym. Nadto zarzuciła, że od dnia 9 marca 2015r. Spółka nie otrzymała żadnej informacji ani powiadomienia ani jakiegokolwiek postanowienia w sprawie toczącego się postępowania, aż do dnia 9 lutego 2017r., kiedy to niespełna po dwóch latach milczenia ze strony Drugiego Urzędu Skarbowego doręczono Spółce postanowienie w sprawie przedłużenia terminu trwania przedmiotowego postępowania. Dodatkowo podniosła, że w zakresie powiadomienia Spółki o zawieszeniu z dniem 5 września 2017r. biegu terminu przedawnienia, skierowano do Spółki stosowne zawiadomienie dopiero w dniu 3 listopada 2017r., które zostało doręczone dnia 22 listopada 2017r. W treści skargi Spółka sformułowała także wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków: M.M., S.S., M.C., R.S., R.S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie 18 kwietnia 2019r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił przeprowadzenia wnioskowanych w skardze dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2018.1302), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sprawy jest kwestia oceny prawidłowości określenia przez organy podatkowe skarżącej Spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w kwocie (...) zł. Określenie tego zobowiązania podatkowego było konsekwencją korekty podstawy opodatkowania w zakresie przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanych w skardze zarzutów formalnych. Zdaniem Sądu nie jest zasadna uwaga strony dotycząca wadliwości doręczenia postanowienia organu I instancji o wszczęciu postępowania w sprawie. Należy zwrócić uwagę, że Naczelnik postanowieniem z dnia 27 października 2014r. wszczął wobec Spółki z urzędu postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. Postanowienie to zostało wysłane na adres siedziby Spółki, tj. U.(...), Z. Należy wskazać, iż adres ten wynikał zarówno z treści protokołu kontroli, jak i jest zgodny z adresem siedziby Spółki wynikającym ze znajdującej się w aktach sprawy centralnej informacji KRS, stan na dzień 22 grudnia 2014r. Nie można tym samym skutecznie zarzucać, iż postanowienie zostało skierowany na niewłaściwy adres Spółki. Konsekwencją powyższego jest przyjęcie, że postanowienie to zostało skutecznie doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Zauważenia jednocześnie wymaga, iż w aktach sprawy znajdują się pisma strony o kierowanie korespondencji na adres do doręczeń z dnia 9 marca 2015r. oraz o zmianie adresu – z dnia 9 marca 2016r., które organ uwzględnił. Odnosząc się do wad formalnych w zakresie braku informacji przez prawie dwa lata, co do toczącego się względem strony postępowania, należy wskazać, iż niewątpliwie organ uchybił przepisom postępowania w tym względzie, w szczególności naruszając art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i dlatego samo w sobie nie mogło stanowić podstawy wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nawiązując natomiast do uwag strony dotyczących powiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, należy wskazać, iż również pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć trzeba, iż Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania. Podlegająca ocenie w niniejszym postępowaniu decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 12 grudnia 2018r., natomiast doręczona 27 grudnia 2018r. Jak stanowi art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie, dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r., ustawowy pięcioletni termin przedawnienia tego zobowiązania upływał z dniem 31 grudnia 2018r. Ponieważ doręczenie decyzji Dyrektora miało miejsce przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie ma konieczności badania skuteczności podjętych przez organ działań w zakresie powiadomienia strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Nieuwzględnienie przez Sąd zawartych w skardze zarzutów formalnych daje możliwość merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy organy w sposób uprawniony zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej w 2012 r. przez skarżącą działalności gospodarczej, wydatków udokumentowanych 3 fakturami wystawionymi przez firmę S. za wykonanie robót murowych. Ocena prawidłowości ustaleń organu, co do braku podstaw do zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, wymaga uwzględnienia treści przepisów definiujących pojęcie kosztów uzyskania przychodu oraz określających warunki zaliczenia określonych wydatków do tej kategorii. Prawna konstrukcja kosztów uzyskania przychodów zawarta została w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz.U. z 2011r., Nr 74, poz. 397 ze zm.), w myśl którego kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zaistnieć muszą kumulatywnie dwa warunki: celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu, oraz wydatek ten nie może znajdować się w określonym w art. 16 ust. 1 ustawy katalogu wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Podatnicy obowiązani są do prawidłowego udokumentowania kosztów uzyskania przychodów. Możliwość zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów istnieje nie tylko w sytuacji wykazania jego związku ze źródłem przychodu, ale także wymaga udowodnienia, że wydatek ten został faktycznie poniesiony, a związany z nim zakup (usługi, towaru) dokonany. Aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu dokumentujący go dowód w postaci rachunku, faktury czy paragonu odzwierciedlać zatem musi rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Dowody księgowe powinny więc być rzetelne, czyli zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, kompletne i wolne od błędów rachunkowych. Bez wątpienia więc nie mogą stanowić podstawy zapisów w księdze rachunkowej takie dowody księgowe, które nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej jaką dokumentują, a więc nierzetelne przez to, że np. wskazują na udział w tej operacji gospodarczej strony, która w niej nie brała udziału lub operację tę opisują w sposób niezgodny z rzeczywistością, wskazując na sprzedaż towaru lub usługi innych niż w rzeczywistości miały miejsce (por. wyrok NSA z 8 października 2013 r. sygn. akt II FSK 2702/11; dostępny ma www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydatek uznawany jest za koszt uzyskania przychodu, gdy obejmuje transakcje faktyczne, dokonane między wykazanymi w fakturze sprzedawcą i nabywcą. Jeżeli faktura nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji dokonanej między tymi podmiotami, wykazany w niej wydatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów (por. wyrok NSA z 21 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 2403/10, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy więc wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyrok NSA z 17 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FSK 615/09; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi bowiem wątpliwości, że dla celów podatkowych prawidłowe dokumentowanie kosztów uzyskania przychodów ma zasadnicze znaczenie. Podatnik, który nie dopełnił obowiązków w tym zakresie, musi liczyć się z ujemnymi konsekwencjami takiego postępowania. Na podatniku bowiem spoczywa obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości faktu ich poniesienia. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo zakwestionowały zaliczenie przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę K.S. Firma ta bowiem w rzeczywistości nie wykonała robót murowych opisanych w zakwestionowanych fakturach. Świadczą o tym szczegółowo przedstawione i omówione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności układające się w logiczny i spójny splot zdarzeń, których ocenę dokonaną przez organ należy w pełni zaakceptować. W kontekście treści skargi wyeksponowania wymagają następujące okoliczności: brak zlecenia, fakt niezatrudniania przez K.S. pracowników w okresie wykonywania robót, brak wiedzy K.S. w zakresie szczegółów współpracy ze Spółką, nieposiadanie przez nią dokumentacji prowadzonej działalności. K.S. zeznała bowiem, że w okresie od 10.05.2012r. do 30.06.2017r. prowadziła usługi ogólnobudowlane. Nie potrafiła jednak wskazać jakie posiada zaplecze techniczne, na czyje zlecenie wykonywała usługi budowlane w okresie od 1.08.2012r. do 31.12.2012r., w jaki sposób prowadzone były rozmowy ze Spółką "B.". Nie potrafiła również jednoznacznie podać, kto sporządzał i podpisywał informacje PIT-11 lub PIT-8B, kto organizował i płacił za noclegi i posiłki regeneracyjne pracowników. Pani K.S. stwierdziła, że może wskazać tylko trzech zatrudnionych w 2012r. pracowników: R.S., M.S., B.S. Nie potrafiła jednak powiedzieć na podstawie jakiej umowy zatrudnieni byli pracownicy. Do protokołu zeznała nadto, że nie posiada wiedzy na temat prowadzonej przez siebie działalności. Faktu zatrudnienia w latach 2012 - 2013 u K.S. nie potwierdzili również przesłuchani w charakterze świadków: M.S., A.S., B.S. i S.R. Świadkowie ci nie potrafili określić na jakim obiekcie, gdzie wykonywali prace ani kto był ich pracodawcą. Ponadto S.R. i A.S. zeznali, że nie znają K.S., nie słyszeli również o firmie "S". Słusznie zatem w świetle powyższych ustaleń organ uznał jako niewiarygodne protokoły odbioru robót oraz nie uwzględnił załączonego do odwołania oświadczenia. W kontekście ustalenia, iż K.S. nie zatrudniała pracowników, którzy mogliby wykonać objęte fakturami roboty murowe, jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy należy ocenić uwagi skarżącej o wykonywaniu robót z materiałów powierzonych przez Zamawiającego. Podkreślenia wymaga, iż na gruncie niniejszej sprawy nie jest kwestionowany sam fakt wykonania usług budowlanych, lecz fakt, że roboty budowlane w K. przy ul. M. wykonała firma S. Jakkolwiek więc Spółka posiada faktury za wykonanie robót budowlanych w K., to, jak wykazało postępowanie wykonawcą, nie był podmiot, który faktury wystawił. Nie można tym samym przyjąć – zgodnie z twierdzeniem skarżącej – że transakcje te rzeczywiście miały miejsce pomiędzy wskazanymi na fakturze stronami. Podniesienia nadto wymaga, że dobra wiara podatnika przy zawieraniu transakcji handlowych nie ma wpływu na wymiar podatku dochodowego od osób prawnych, ani też na prawo do zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepisy tej ustawy nie łączą skutków podatkowych z dobrą lub złą wiarą podatnika. Ma ona zastosowanie wyłącznie na gruncie podatku od towarów i usług, a sama okoliczność, że faktury VAT mogą stanowić podstawę także do określonych rozliczeń podatkowych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie może uzasadniać przenoszenia na grunt tej ustawy pewnych swoistych tylko dla podatku VAT zasad funkcjonowania tego podatku, jak właśnie możliwość powoływania się przez podatnika na klauzulę dobrej wiary (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II FSK 3359/15 z dnia 10 stycznia 2018r.). Również sprawdzenie przez stronę wpisu w systemie CEiDG, który potwierdził istnienie firmy K.S. nie stanowi podstawy do przyjęcia, że to ona wykonała roboty budowlane. Sam fakt zarejestrowania podmiotu gospodarczego w systemie CEiDG nie przesądza bowiem o rzeczywistym prowadzeniu przez ten podmiot działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy dokonały kluczowych dla jej rozstrzygnięcia ustaleń w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Naczelną zasadą tego postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód mają dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto, oceniając zgromadzony materiał dowodowy, muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te nakazują opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten poddawać wszechstronnej ocenie i odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Ocena ta powinna być nadto dokonywana z zachowaniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie proces decyzyjny organu spełnił powyższe wymagania. Na potwierdzenie, że zakwestionowane wydatki nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Realizując zasadę prawdy obiektywnej zgromadziły materiał dowodowy m.in. w postaci faktur VAT, zeznań świadków, dokumentów itp. W konsekwencji jako nieuzasadniony Sąd uznaje zarzut, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niepełny. Zauważenia w tym miejscu wymaga, że świadkowie E.P., R.S. oraz R.S. pomimo wezwań organu nie stawili się na wyznaczone w nich terminy. Natomiast w świetle prawidłowego ustalenia przez organy okoliczności, iż firma K.S. w rzeczywistości nie wykonała objętych fakturami robót murowych, nie było potrzeby prowadzenia dalszych czynności dowodowych. W szczególności jednak należy stwierdzić, iż wskazywane przez skarżącą okoliczności, w związku z którymi domagała się ona przeprowadzenia dalszych dowodów, pozostawały bez wpływu na ocenę niniejszej sprawy. Są to m.in. okoliczność poinformowania właścicieli CEBUD, że Spółka korzysta z usług dalszego podwykonawcy, zapewnienie materiałów przez Zamawiającego, dostarczanie faktur przez K.S. Okoliczności te w żaden sposób nie świadczą o rzeczywistym prowadzeniu działalności przez K.S., a tym samym o prawidłowości wystawionych przez nią faktur. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie potwierdził tezę organu o nierzetelności faktur wystawionych przez firmę S.. W konsekwencji w związku treścią art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. skarżąca nie miała prawa do zaliczenia wydatków, udokumentowanych tymi fakturami, do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Podsumowując stwierdzić należy, że podczas rozpatrywania niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Organy zebrały bowiem potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. Dokonały wszechstronnej jego oceny. Wobec dokonanych ustaleń uprawnione stały się twierdzenia Dyrektora, że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy organ zasadnie zatem stwierdził, że zapisy ksiąg podatkowych skarżącej dotyczące 2012 r. czynione w oparciu o ww. faktury nie mogą zostać uznane za rzetelne. W kontekście całej sprawy nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował. Uzasadniając odmowę przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącą w skardze należy wskazać, że w myśl art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przepis ten jednak umożliwia przeprowadzenie przed sądem administracyjnym jedynie dowodów z dokumentów. Sąd nie mógł tym samym uwzględnić wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z zeznań wskazanych świadków. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.