I SO/Ke 2/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ś. o wstrzymanie wykonania postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy w Wąchocku z dnia 17 lutego 2025 r. nr F.3123.44.2024 w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 19 maja 2025 r. nr SKO.PO-41/1456/644/2025 w przedmiocie kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy w Wąchocku z dnia 17 lutego 2025 r. nr F.3123.44.2024. K. Ś. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej: Kolegium) z 19 maja 2025 r., nr SKO.PO-41/1456/644/2025 utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy w Wąchocku (dalej: Burmistrz) z dnia 17 lutego 2025 r. nr F.3123.44.2024 w przedmiocie kary porządkowej (sprawa sygn. akt I SA/Ke 316/25). Wnioskiem datowanym na dzień 24 czerwca 2025 r. skierowanym do tut. Sądu wniosła o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia Burmistrza. W uzasadnieniu wniosku strona opisała przebieg postępowania w sprawie oraz wyjaśniła, że zapłacenie kary porządkowej będzie dla niej znacznym obciążeniem finansowym, że jest osobą niepracującą, wychowującą dwie córki, z których jedna jest niepełnosprawna, wymagająca specjalistycznej opieki. Wyjaśniła, że posiada ograniczone możliwości zarobkowe, sporadycznie świadczy usługi w ramach nierejestrowanej działalności gospodarczej, nie ma stałego i pewnego źródła dochodu. Jedynym źródłem dochodu jest wynagrodzenie jej partnera, zatem nałożenie na nią kary jest rażącą niesprawiedliwością i nieproporcjonalnym obciążeniem dla domowego budżetu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) działa na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r. II FZ 456/12 – powołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., I FZ 197/14). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek K. Ś. nie spełnia wyżej wskazanych wymagań. Wnioskodawczyni przede wszystkim nie wskazała, na którą z dwóch wyżej wskazanych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej się powołuje, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie uzasadniła nadto wniosku w należyty sposób, albowiem uzasadnienie wniosku nie pozwala dokonać oceny, czy wykonanie postanowienia, spowoduje wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie przedstawiła takich informacji, które obrazowałyby w pełni jej sytuację materialną. Co do zasady konieczne jest w przypadku obowiązku uiszczenia należności pieniężnej odniesienie jej wysokości do aktualnej sytuacji dochodowej i majątkowej wnioskodawcy. Bez porównania tych dwóch wartości (wysokości wymaganego zobowiązania i majątku, jakim dysponuje skarżąca składająca wniosek) nie jest możliwe zweryfikowanie żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Dla oceny sytuacji majątkowej skarżącej, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności wniosku, niezbędne byłoby np. udzielenie informacji dotyczących wysokości osiąganych dochodów, posiadanego majątku, czy oszczędności. W przypadku, gdy skarżąca nie przedstawia pełnego stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów finansowych, nie ma możliwości zbadania, jak w istocie zmieniłaby się jej sytuacja po wykonaniu kwestionowanego postanowienia - w razie dobrowolnej zapłaty lub egzekucji należnego świadczenia. Samo stwierdzenie skarżącej, że wykonanie postanowienia będzie nieproporcjonalnym obciążaniem budżetu domowego, jest w tym zakresie niewystarczające. Twierdzeń o trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej wnioskodawczyni nie poparła stosownymi dokumentami. Wyjaśnić przy tym należy, że jakkolwiek wykonanie kwestionowanego aktu wiąże się z obowiązkiem zapłaty określonej kwoty pieniędzy, to jednak okoliczność ta nie może automatycznie stanowić o wstrzymaniu wykonania ww. aktu. Nie jest bowiem wykluczone, że pomimo konieczności zapłaty należności pieniężnej w związku z wydaniem postanowienia, skarżąca dysponować będzie środkami majątkowymi w takiej wysokości, że pozwolą one na zaspokojenie należności publicznoprawnej, przy jednoczesnym zagwarantowaniu odpowiedniego zabezpieczenia finansowego jej i jej rodziny. Ponieważ jednak skarżąca nie przedstawiła konkretnych informacji w zakresie sytuacji dochodowej i majątkowej, nie przedstawiła niezbędnych dokumentów, nie sposób rozstrzygać, czy zachodzą przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak właściwego uzasadnienia uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ubocznie zauważyć należy, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.