II SA/Ke 1074/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Międzygminnego Zakładu Gospodarki Odpadami Komunalnymi Spółka z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydane z upoważnienia Marszałka Województwa postanowienie z dnia 8 lipca 2013 r. znak: [...] odmawiające wydania zaświadczenia o treści żądanej przez M. Sp. z o.o. w B. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 22 czerwca 2005 r. znak: [...] Wojewoda udzielił Związkowi Gmin (EZGDK) pozwolenia zintegrowanego na składowisko odpadów w J., gm. B. dla instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne o zdolności przyjmowania ponad 10 Mg odpadów na dobę i o całkowitej pojemności ponad 25.000 Mg. Decyzja ta została zmieniona decyzją Wojewody z dnia 28 kwietnia 2006 r. znak: [...], a następnie decyzjami Marszałka Województwa z dnia 19 sierpnia 2008 r. znak: [...], z dnia 24 lipca 2009 r. znak: [...] i z dnia 19 marca 2011 r. znak: [...]. Na mocy uchwały Zgromadzenia EZGDK z dnia 15 lutego 2013r. posiadaczem ww. składowiska stał się M Sp. z o.o. w B. (dalej jako "Spółka"), na skutek pokrycia kapitału zakładowego Spółki przez ww. Związek Gmin wkładem niepieniężnym stanowiącym przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego oraz wkładem pieniężnym, w zamian za przejęcie udziałów w Spółce. Wnioskiem z dnia 14.06.2013r., Spółka wystąpiła do Marszałka Województwa o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przejście z mocy prawa na rzecz Spółki pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Wojewody z dnia 22 czerwca 2005 r., zmienionego następnie ww. decyzjami Wojewody i Marszałka Województwa . Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r., Marszałek Województwa odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści powołując w podstawie prawnej art. 219 k.p.a. W uzasadnieniu, powołując się na przepis art. 151 ust. 1 ustawy o odpadach, wskazał, że Spółka powinna najpierw wystąpić o wydanie decyzji przenoszącej prawa i obowiązki wynikające z decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów oraz z pozwolenia zintegrowanego. Dodatkowo wyjaśnił, że art. 190 Prawa ochrony środowiska jest przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 55 k.c. W zażaleniu Spółka zarzuciła organowi I instancji błędne przyjęcie, że art. 190 Prawa ochrony środowiska jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 55 k.c. oraz pominięcie art. 551 k.c. Powołując się na art. 552 w zw. z art. 551 k.c. wskazała, że zbycie przedsiębiorstwa odnosi się generalnie również do koncesji, licencji, zezwoleń oraz innych decyzji administracyjnych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołując treść przepisów art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a. wskazało, że wydawane w tym trybie zaświadczenie ma na celu jedynie potwierdzenie (poświadczenie, stwierdzenie) określonych faktów lub okoliczności, a nie ich wykreowanie (wytworzenie). Następnie odwołując się do treści art. 551 k.c. oraz art. 151 ustawy o odpadach stwierdziło, że w tym ostatnim przepisie została uregulowana instytucja tzw. następstwa administracyjnoprawnego, którego istota nie tkwi wyłącznie w tym, że jeden podmiot staje się podmiotem uprawnień i obowiązków należących uprzednio do innej osoby, ale przede wszystkim w fakcie, że osoby te połączył ze sobą w pierwszej kolejności stosunek cywilnoprawny. Kolegium podkreśliło, że zasadą jest nieprzenoszalność, na gruncie prawa publicznego, uprawnień wynikających z koncesji, zezwoleń i licencji, a zasady tej nie podważa art. 552 k.c. Na poparcie swojego stanowiska przywołało wyrok NSA w sprawie II OSK 350/06. Kolegium wyjaśniło, że do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Spółkę konieczne było przeniesienie praw i obowiązków wynikających z decyzji dotyczących pozwolenia zintegrowanego na nabywcę przedsiębiorstwa. Brak było zatem możliwości wydania zaświadczenia stwierdzającego, że decyzja dotycząca pozwolenia zintegrowanego przeszła na Spółkę z mocy prawa, zanim nie nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków wynikających z powyższej decyzji na nabywcę przedsiębiorstwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, M. Sp. z o.o. w B., wniosła o uchylenie postanowienia Kolegium z dnia 26 września 2013 r. i przekazanie sprawy Marszałkowi Województwa do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżąca Spółka zakwestionowała przyjęty przez organy kierunek wykładni art. 151 ustawy o odpadach w związku z art.552 k.c. Wskazała, że jest spółką prawa handlowego, która została powołana dla celów realizacji zadania własnego Związku z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi. Kapitał zakładowy spółki został pokryty przedsiębiorstwem Związku, na skutek wykonania przez ten Związek dyspozycji z art. 136 ustawy o odpadach. Oznacza to, że Spółka nie stała się posiadaczem składowiska w chwili podejmowania uchwały Zgromadzenia EZGDK, lecz w chwili pokrycia przez Związek kapitału zakładowego spółki przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 551 k.c. obejmującym składowisko odpadów. Spółka wskazała, że choć na gruncie prawa administracyjnego brak jest sukcesji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej, to jednak nie oznacza to, że zasada ta znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W pojęciu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. uprawnienia wynikające z decyzji administracyjnych (koncesje, zezwolenia, podobnie uzyskane patenty, majątkowe prawa autorskie, know-how) mogą stanowić o możliwości prowadzenia działalności, a więc ich wyłączenie może sprawić, że nabycie przedsiębiorstwa okaże się "puste". Czynność prawa a w rozumieniu art. 552 k.c. musi zatem zawierać minimum, którym jest możliwość co najmniej kontynuowania dotychczasowej działalności gospodarczej. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przywołała poglądy doktryny i orzecznictwa (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10.01.1972r, sygn. I CR 359/71, z dnia 30.01.1997r., sygn. III CKN 28/96; wyrok NSA z dnia 6.10.1995r., sygn. SA/Gd 1959/94). W ocenie Spółki treść art. 551 w zw. z art. 552 k.c. uzasadnia pogląd, że w razie rozporządzenia przedsiębiorstwem przechodzą na nabywcę wszystkie wchodzące w jego skład koncesje, licencje i zezwolenia, chyba, że wyraźnie sprzeciwiałby się temu przepis ustawy. Tym samym dochodzi do przełamania podstawowych zasad prawa administracyjnego o braku sukcesji i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Przyjęcie, że wraz ze zbyciem przedsiębiorstwa EZGDK w drodze aportu na rzecz Spółki, w której EZGDK jest jedynym wspólnikiem nie następuje przeniesienie decyzji z mocy prawa na Spółkę, spowoduje, że nie zostanie spełnione minimum do kontynuowania dotychczasowej działalności gospodarczej EZGDK. Przepis art. 151 ustawy o odpadach uznany przez organ za przepis szczególny w stosunku do art. 552 k.c., znajduje zastosowanie wyłącznie do przypadków tam określonych, tj. relacji między podmiotem zainteresowanym przejęciem składowiska odpadów, a dotychczasowym zarządzającym. Tymczasem w niniejszej sprawie EZGDK utracił własność składowiska z chwilą wniesienia do Spółki aportu w postaci przedsiębiorstwa, która to Spółka została utworzona w wykonaniu At. 136 ustawy o odpadach. Przepis art. 136 ust. 6 ww. ustawy wyraźnie zaś wskazuje, że przeniesienie praw i obowiązków następuje na wniosek podmiotu zainteresowanego przejęciem składowiska odpadów. Spółka utworzona przez EZGDK, której kapitał zakładowy został pokryty aportem w postaci przedsiębiorstwa EZGDK, nie może więc zostać uznana za podmiot zainteresowany przejęciem składowiska, ponieważ do jego przejęcia doszło z chwilą pokrycia przez jedynego wspólnika kapitału zakładowego aportem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie Sąd w całości podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2014r., sygn. II SA/Ke 1075/13, gdzie skarżącej Spółce odmówiono wydania zaświadczenia potwierdzającego przejście z mocy prawa na rzecz Spółki praw i obowiązków wynikających z decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska. Instytucja wydawania zaświadczeń uregulowana jest w przepisach Działu VII k.p.a. (art. 217 - 220). Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Jest to akt wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natura zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu do wydawanego zaświadczenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że żądanie skarżącej Spółki wykraczało poza wskazaną formułę zaświadczenia. Wnioskując o wydanie zaświadczenia, Spółka w ogóle nie wskazała, na podstawie jakich znajdujących się w posiadaniu organu danych miałby on poświadczyć żądane informacje. Wręcz przeciwnie - ze skargi wynika, że skarżąca ma świadomość, iż organ takich danych nie posiada, natomiast istnienie swojego uprawnienia stara się udowodnić za pomocą prawniczego wywodu opartego w istotnym stopniu na wykładni przepisów Kodeksu cywilnego. Powyższe sprawia, że swoim wnioskiem skarżąca dążyła w istocie do dokonania interpretacji przepisów prawa (spełnienia spornych ustawowych przesłanek przejścia praw i obowiązków na inny podmiot) oraz oceny skutków prawnych tych przepisów dla stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie zaświadczenia. Złożony wniosek nie zmierzał do tego, aby organ potwierdził określony stan, ale bezpośrednio rozstrzygnął o prawach i obowiązkach, podczas gdy te prawa i obowiązki powinny zostać dopiero ustalone w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, a nie w uproszczonym postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia. W tym miejscu należy przywołać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 16 września 2005 r., sygn. II OSK 36/05 (ONSAiWSA 2006/2/64), w pełni podzielany przez Sąd w niniejszej sprawie, z którego wynika, że obowiązek wydania zaświadczenia nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy pokrycie kapitału zakładowego Spółki aportem w postaci utworzonego przez Związek Gmin przedsiębiorstwa komunalnego w rozumieniu art. 551 k.c. obejmującego składowisko odpadów, powoduje przejście z mocy prawa na rzecz tej Spółki praw i obowiązków wynikających z decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego na składowisko odpadów w J., wydanej dla EZGDK, a w konsekwencji czy organ w trybie art. 217 k.p.a. może wydać zaświadczenie potwierdzające ten stan. Odmawiając wydania żądanego zaświadczenia organ wskazał, że w opisanej sytuacji przeniesienie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia zintegrowanego na składowisko odpadów może nastąpić po uzyskaniu decyzji, o której mowa w art. 151 ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U z 2013 r., poz. 21), który ma charakter przepisu szczególnego w stosunku do art. 552 k.c. Pogląd ten należy uznać za trafny. Na wstępie podkreślić trzeba, że w prawie administracyjnym powszechnie uznawana jest zasada nieprzenoszalności (sukcesji) uprawnień wynikających z zezwoleń objętych decyzjami administracyjnymi. Co do zasady przyjmuje się nawet, że brak regulacji przewidującej taką możliwość jest równoznaczny z jej zakazem. Uzasadnienie powyższego stanowiska znajduje swoje oparcie w fakcie, że zezwolenie, koncesja, czy licencja jest decyzją administracyjną stanowiącą akt publicznoprawny, którego przedmiotem jest udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami prawa publicznego, ukierunkowanymi na ochronę interesu publicznego. Ochrona interesu publicznego tkwi więc u podstaw zasady nieprzenoszalności uprawnień wynikających z tych aktów. Zezwolenie jako władczy akt administracyjny, umożliwiający prowadzenie określonej działalności gospodarczej, jest ściśle związane z podmiotem, na rzecz którego zostało wydane i stanowi szczególny rodzaj uprawnienia, który nie może zostać przyznany wszystkim podmiotom, uczestnikom obrotu gospodarczego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 654/10 Lex nr 992618). Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, ogólna zasada nieprzenoszalności, na gruncie prawa publicznego, uprawnień wynikających z koncesji, zezwoleń i licencji, nie zostaje "przełamana" w art. 552 k.c. Przepis ten wprowadzając zasadę, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, zastrzega jednocześnie że nie ma ona zastosowania, gdy co innego wynika z treści tej czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Jeżeli bowiem ustawodawca dopuszcza tego rodzaju sukcesję, to wprowadza w tym celu odpowiednie uregulowanie. Na gruncie ustawy o odpadach uregulowanie takie zawiera art. 151 ust. 1, zgodnie z którym zmiana zarządzającego składowiskiem odpadów wymaga: 1) przeniesienia na podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów praw i obowiązków wynikających z decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów oraz odpowiednio: pozwolenia zintegrowanego albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów (lit. a); zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części lub decyzji o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części (lit. b), 2) uzyskania przez podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością na której jest zlokalizowane składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska odpadów. Stosownie do art. 151 ust. 2 ww. ustawy warunkiem przejęcia składowiska odpadów jest ustanowienie zabezpieczenia roszczeń przez podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów oraz wyrażenie zgody przez: 1) podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów - na przyjęcie wszystkich praw i obowiązków zawartych w decyzjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1; 2) zarządzającego dotychczas składowiskiem odpadów - na przejęcie składowiska odpadów przez podmiot, o którym mowa w pkt 1. Podmioty, o których mowa w ust. 2, wyrażają zgodę, składając pisemne oświadczenia (ust. 3). Przeniesienie praw i obowiązków może nastąpić w przypadku, gdy podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów daje rękojmię prawidłowego wykonania obowiązków wynikających z decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (ust. 4). Przeniesienie praw i obowiązków z pozwolenia zintegrowanego następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (ust. 5). Przeniesienie praw i obowiązków następuje na wniosek podmiotu zainteresowanego przejęciem składowiska odpadów (ust. 6). Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, dołącza się oświadczenia, o których mowa w ust. 3, oraz dokumenty i oświadczenia potwierdzające możliwość prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (ust. 7). Przeniesienie praw i obowiązków lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji właściwego organu, o którym mowa w art. 129 ust. 1 (ust. 8). Z przytoczonych przepisów wynika, że zmiana zarządzającego może nastąpić po przeniesieniu praw i obowiązków wynikających z decyzji wymienionych w art. 151 ust. 1 pkt 1 lit. a i b, uzyskaniu przez zainteresowanego tytułu prawnego w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ustanowieniu zabezpieczenia roszczeń przez podmiot zainteresowany przejęciem oraz daniu rękojmi przez zainteresowanego przejęciem prawidłowego wykonania obowiązków wynikających z decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Ponadto przeniesienie praw i obowiązków następuje zawsze w formie decyzji wydawanej na wniosek zainteresowanego. Natomiast przejęcie wszystkich praw i obowiązków wynikających z decyzji, o których mowa w art. 151 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach może nastąpić dopiero po uzyskaniu decyzji o przeniesieniu praw i obowiązków oraz tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością, na której jest zlokalizowane składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami (art. 152 ust. 1 ustawy). Decyzja o przeniesieniu praw i obowiązków wywołuje skutki prawne dopiero po uzyskaniu przez wnioskodawcę tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością na której jest zlokalizowane składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska (art. 154 ust. 1 ustawy). Opisana regulacja wskazuje więc formę prawną oraz warunki, na jakich następuje przeniesienie praw i obowiązków, przy czym brak spełnienia tych warunków może skutkować wydaniem decyzji odmownej. Należy, zatem przyjąć, że tylko w ten sposób może dojść do przeniesienia praw i obowiązków wynikających z decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego na składowisko odpadów. Nie może więc być mowy o "automatycznym" przejściu praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia, na podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów. Trafnie zatem organ stwierdził, że art. 151 ustawy o odpadach jest przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 552 k.c. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej Spółki, jakoby art. 151 ustawy o odpadach nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ Spółka została utworzona w wykonaniu art. 136 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, zarządzającym gminnym składowiskiem odpadów nie może być jednostka sektora finansów publicznych. Gmina może utworzyć podmiot niebędący taką jednostką w celu prowadzenia gminnego składowiska odpadów lub powierzyć wykonywanie praw i obowiązków zarządzającego gminnym składowiskiem odpadów podmiotowi niebędącemu jednostką sektora finansów publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 45, poz. 236). Z kolei z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy wynika, że jednostki samorządu terytorialnego w drodze umowy mogą powierzać wykonywanie zadań z zakresu gospodarki komunalnej osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jednak jeżeli do prowadzenia danego rodzaju działalności na podstawie innych ustaw jest wymagane uzyskanie zezwolenia, jednostki samorządu terytorialnego mogą powierzyć wykonywanie zadań wyłącznie podmiotowi posiadającemu wymagane zezwolenie. Powierzenie zatem wykonywania zadań z zakresu gospodarki komunalnej w trybie art. 136 ustawy o odpadach, nie zwalnia podmiotu, któremu te zadania są powierzane od obowiązku uzyskania wszystkich stosownych zezwoleń wymaganych przez przepisy materialne, które są potrzebne do prowadzenia danego rodzaju działalności. W świetle powyższego, nie było możliwe wydanie w niniejszej sprawie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą Spółkę treści. W konsekwencji, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.