II SA/Ke 121/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Wiesławy Klimontowicz sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania D. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [....], orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej [...], oznaczonej w ewidencji gruntów [...] jako działka nr B o pow. 0,2613 ha, stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą nr [...]własność D. K., poprzez udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji celu publicznego, polegającej na przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego tj. gazociągu niskiego ciśnienia dn 225 mm MOP 10 kPa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał na spełnienie przesłanek z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., gdyż wyszczególnione wyżej przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, a ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w sposób nie naruszający ustaleń decyzji lokalizacyjnej, obowiązującej na terenie planowanej inwestycji. Analizując decyzję organu I instancji wskazano, że: - długość projektowanego gazociągu na działce nr B będzie wynosić 9,5 m, - zostanie on zlokalizowany w północno-zachodniej części działki nr B, równoległe do jej zachodniej granicy w odległości 0,5 m od tej granicy, biegnąc począwszy od punktu 3 zlokalizowanego na granicy północnej do punktu 2, w którym gazociąg załamuje się pod kątem 90° i biegnie na odcinku 0,5 m do punktu 1, znajdującego się na granicy zachodniej działki. Uwzględniając długość gazociągu i szerokość strefy kontrolowanej Wojewoda wyjaśnił, że strefa kontrolowana gazociągu na działce nr B będzie wynosiła 9,5 m2. Zaznaczono, że pierwotnie gazociąg na przedmiotowej nieruchomości miał mieć długość 90,50 m, jednak na prośbę D. K. inwestor podjął działania zmierzające do zmiany trasy sieci gazowej tak, aby ingerencja w prawo własności działki nr B była jak najmniejsza. W rezultacie, po otrzymaniu aprobaty od zarządcy drogi [...] część gazociągu została zlokalizowana w pasie drogowym. Jednak ww. odcinek sieci gazowej o długości 9,50 m nie mógł zostać usytuowany w pasie drogowym ze względów technicznych. Wojewoda, uwzględniając stanowisko MZD stwierdził, że usytuowanie sieci gazowej na działce nr B na długości 9,5 m jest - z uwagi na istniejącą infrastrukturę podziemną, a także obowiązujące wymagania dotyczące lokalizacji sieci gazowych - jedynym możliwym, uzasadnionym technicznie i ekonomicznie rozwiązaniem umożliwiającym zrealizowanie planowanej inwestycji celu publicznego. Brak tym samym możliwości zlokalizowania projektowanego gazociągu poza granicami działki nr B. W rezultacie zakres ingerencji projektowanego gazociągu został ograniczony do niezbędnego minimum obejmującego tylko ułamkową część działki nr B o pow. 9,5 m2 z całej powierzchni wynoszącej 2.613 m2. Ponadto, obecnie znajdujący się na działce nr B gazociąg DN 150 mm stalowy, zostanie zlikwidowany i wyłączony z eksploatacji. Z tych względów nie zgodzono się z argumentacją odwołującej, że cała jej działka będzie trwale organiczna w związku ze zlokalizowaniem na niej projektowanego gazociągu. W ocenie organu zaproponowana lokalizacja jest optymalna na obecnym sposobie korzystania z nieruchomości. Natomiast organy orzekające w niniejszej sprawie nie posiadają kompetencji i możliwości zmiany lokalizacji zgodnie z oczekiwaniem właścicielki, jako że tryb z art. 124 ust. 1 u.g.n. nie daje podstaw do narzucenia inwestorowi wyboru alternatywnych, innych niż proponowane we wniosku wariantów przedsięwzięcia. Odnosząc się do rokowań, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż pełnomocnicy inwestora, przed wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości podjęli wymagane rokowania z D. K., w trakcie których początkowo właścicielka nie wyraziła zgody na udostępnienie nieruchomości, a później zgoda ta była warunkowa, wobec czego złożenie wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. było uzasadnione. W tym zakresie Wojewoda wyraziło pogląd, że wydzielenie, zgodnie z żądaniem strony, z działki fragmentu o powierzchni 9,5 m2 w celu wybudowania odcinka gazociągu nie ma uzasadnienia prawnego i jest niemożliwe do spełnienia, ponieważ o podział może wystąpić tylko i wyłącznie właściciel nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. K. zarzuciła Wojewodzie [...] wadliwą akceptację decyzji organu I instancji, w której ustanowiono na całości jej działki nr B o powierzchni 2.613 m² (objętej jedną księgą wieczystą), służebność przesyłu ulokowaną na znikomej powierzchni 9,5 m² - bez opracowania dla tej powierzchni obciążonej nieruchomości oddzielnej mapy, z odrębną numeracją obciążonej działki (np. 394/3), dla której to nieruchomości mogłaby być założona odrębna księga wieczystą, a dużą nieruchomość o powierzchni 2.603,5 m², obciążoną służebnością przesyłu, mogłaby sprzedać – jako nieruchomość wolną od obciążeń. Aktualnie nie jest to możliwe, gdyż na skutek treści wydanej decyzji obciążającej całą działkę, cała ta działka wolna od obciążeń działka traci na wartości ok. 30 %. W uzasadnieniu strona wskazała, że odwołanie dotyczyło wyłącznie poprawienia konstrukcji prawnej "bezsensownie skonstruowanej decyzji organu I instancji", w której to decyzji z pierwszego jej zdania wynika, że dotyczy ona całej dużej nieruchomości, a z pkt 1 i 2, że decyzja ta dotyczy tylko skrawka jej nieruchomości. Strona wniosła, aby Sąd, "mając na uwadze konieczność wykluczenia z praktyki administracyjnej tak bezsensownego konstruowania decyzji co do służebności przesyłu, jak w sprawie niniejszej, uchylił decyzje organów obu instancji z korzyścią dla inwestora domagającego się przedmiotowej służebności, bowiem w obecnej sytuacji wartość także całej nieruchomości musi znacząco zmniejszyć się, powodując wyższą wartość wynagrodzenia dla właściciela nieruchomości". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie sądowej w dniu 26 kwietnia 2022 r.: - pełnomocnik D. K. poparł skargę, - Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach, który zgłosił swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z należącej do skarżącej nieruchomości. Zgodnie z art. 124 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3) W świetle powyższych przepisów wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek: - po pierwsze, projektowana inwestycja pozostaje w zakresie przedmiotowym hipotezy normy zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n.; - po drugie, ograniczenie sposobu korzystania pozostaje zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu (co ma miejsce w niniejszej sprawie) zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; - po trzecie, właściciel (użytkownik wieczysty) nie wyraża zgody na jej realizację na jego działce; - po czwarte, udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami inwestora z właścicielem (użytkownikiem wieczystym). Analizując szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody i akta administracyjne niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że w niniejszym przypadku wszystkie ww. przesłanki zostały spełnione. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n., jako że jej istotą jest przeprowadzenie przez nieruchomość skarżącej przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego tj. gazociągu niskiego ciśnienia dn 63-225 mm MOP 10 kPa. Inwestycja ta stanowi także realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celem takim jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Planowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest także zgodne ze ustaleniami – obowiązującej dla terenu planowanej inwestycji – ostatecznej decyzji nr 24/2020 Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie gazociągu niskiego ciśnienia dn 63-225 mm PE (maksymalne ciśnienie robocze do 10,0 kPa włącznie), czego skarżąca w żaden sposób na obecnym etapie postępowania nie kwestionowała. Wskazać przy tym należy, że poprzednio strona złożyła odwołanie od ww. decyzji lokalizacyjnej, jednak decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie (k. 18 akt administracyjnych). Podkreślenia jednocześnie wymaga, że ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości, jakie zaistniały przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2587/12, z dnia 5 stycznia 2022 r. o sygn. akt I OSK 84/19, dostępne, jak wszystkie powołane orzeczenia, na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, niezasadne są zarzuty skargi o braku wydzielenia odrębnej działki ewidencyjnej, która wyłącznie zostałaby obciążona, nie dotycząc pozostałej, znacznej powierzchni jej nieruchomości (zaskarżona decyzja dotyczy 9,5 m2 z ogólnej powierzchni działki 2.613 m2). Takiego bowiem podziału – niezależnie do prawidłowych twierdzeń organu odwoławczego co do tego, że możliwy jest na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, legitymującej się tytułem prawnym do nieruchomości (art. 97 ust. 1, 1a pkt 1 u.g.n.) – dokonuje się właśnie na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej, jako że zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Tym samym podnoszona obecnie argumentacja jest spóźniona i z uwagi na związanie Sądu granicami sprawy (art. 134 p.p.s.a.), nie może zostać uwzględniona w niniejszym postępowaniu, dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości – nie zaś wydania decyzji lokalizacyjnej. Należy także podkreślić, że jak wynika z ustaleń Wojewody (str. 3 decyzji), celem planowanej inwestycji jest "przebudowa istniejących, wyeksploatowanych sieci gazowych, mająca za zadanie poprawę bezpieczeństwa eksploatacji i zapewnienie ciągłości dostaw gazu do wszystkich odbiorców zlokalizowanych w rejonie trasy przebudowywanego gazociągu, tj. w rejonie ul. [...]i na terenach przyległych. Na działce nr B zlokalizowany jest obecnie gazociąg niskiego ciśnienia DN 150 mm stal oraz gazociąg dn 90 mm PE, zasilający zespół budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej. W ramach inwestycji pn. Przebudowa sieci gazowej n/c, ul. [...] gazociąg DN 150 mm stal, zostanie przebudowany i wykonany z rur dn 225 mm PE". Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego co do tego, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami (potwierdzonymi dokumentacją załączoną do wniosku), prawidłowo przeprowadzonymi z właścicielką działki – która nie wyraziła zgody na realizację inwestycji na jej działce. Z treści prowadzonej korespondencji wynika, że inwestor, wskutek zastrzeżeń skarżącej, przeprojektował gazociąg, zmniejszając jego długość z 90,50 m do 9,5 m. O powyższym poinformowano stronę, składając propozycję odszkodowania za wyrażenie zgody na udostępnienie gruntu w wysokości 420 zł i informacją o zakresie planowanej inwestycji oraz o ograniczeniach w użytkowaniu gruntu, na którym zlokalizowany zostanie gazociąg. Do pisma z dnia 25 lutego 2020 r. załączono umowę i mapę z naniesionym przebiegiem gazociągu na działce nr B, informując o kolejnych działaniach w sytuacji braku uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości. Skarżąca, pomimo zmiany długości gazociągu oraz przedstawianych przez inwestora propozycji, nie wyraziła zgody na udostępnienie nieruchomości. Bez znaczenia w tym zakresie pozostawało uzależnienie przez stronę wyrażenia zgody od dokonania podziału działki nr B i wydzielenia z niej działki o powierzchni 9,5 m2, na której zlokalizowany będzie projektowany gazociąg, stanowiące de facto zgodę warunkową. Takie zachowanie właścicielki nieruchomości nie może być uważane za jednoznaczne z wyrażeniem zgody na udostępnienie nieruchomości. W rezultacie rokowania w niniejszej sprawie były prowadzone w sposób prawidłowy, nie miały charakteru pozornego, a wobec braku ich pozytywnego zakończenia uzasadnione było złożenie przez inwestora wniosku wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 1723/15, przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała lub też nie odpowiedziała na propozycję. Rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie oznaczają przy tym konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Ponadto, jeśli druga strona (właściciel) sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań, gdyż nie można wymagać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie nie podlegają ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15, z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. I OSK 970/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. II SA/Łd 540/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Kr 526/16). Trzeba także podkreślić, że – jak podniósł m.in. Naczelny Sąd Administracyjny – w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. I OSK 2409/19, jeśli o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie jest natomiast wystarczająca zgoda właściciela na czasowe zajęcie nieruchomości, która nie obejmuje tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości. Jeśli chodzi o przebieg gazociągu przez działkę skarżącej, to należy zaznaczyć, że pierwotnie planowana inwestycja liniowa na przedmiotowej nieruchomości miała mieć długość 90,50 m. Jak zauważył organ inwestor wyszedł naprzeciw oczekiwaniom właścicielki przedmiotowej nieruchomości i zmodyfikował pierwotne założenia przedsięwzięcia, ograniczając do niezbędnego minimum jego zakres – do ułamkowej części działki o powierzchni 9,5 m2 z całej powierzchni wynoszącej 2613 m2. W tym zakresie uzyskano bowiem zgodę MZD na zlokalizowanie części gazociągu w pasie drogowym. Jednocześnie organ wyjaśnił, że powyższy odcinek sieci gazowej o długości 9,50 m nie mógł zostać usytuowany w pasie drogowym ze względów technicznych, jako że zarządca drogi negatywnie zaopiniował dwa warianty usytuowania sieci gazowej, wskazując że nie są zgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. MZD zasugerował powrót do rozwiązań uzgodnionych na etapie koncepcji tj. przebiegu sieci gazowej na działce nr B na długości 9,5 m. W tym kontekście, zdaniem Sądu, w pełni zasadne było stanowisko Wojewody co do tego, że: - po pierwsze, usytuowanie sieci gazowej na działce nr B na długości 9,5 m jest jedynym możliwym, uzasadnionym technicznie i ekonomicznie, rozwiązaniem umożliwiającym zrealizowanie planowanej inwestycji celu publicznego, zwłaszcza że przedmiotowe przedsięwzięcie jest ściśle powiązane z rozwiązaniami poza jej obszarem; - po drugie, z uwagi na istniejącą infrastrukturę podziemną, a także obowiązujące wymagania dotyczące lokalizacji sieci gazowych, brak jest możliwości zlokalizowania projektowanego gazociągu poza granicami działki nr B, gdyż obecnie znajdujący się na działce nr B gazociąg dn 150 mm stal, zostanie zlikwidowany i wyłączony z eksploatacji. Ponadto, organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów dotyczących ograniczenia możliwości zabudowy na przedmiotowej działce, trafnie wskazał że wymagana przepisami odrębnymi minimalna odległość budynku od granicy wynosi 4,0 m, przy czym projektowany gazociąg – zlokalizowany w odległości 0,5 m od granicy z ul. [...] – wraz ze strefą ochronną w całości mieszczą się w tej czterometrowej strefie, w której obowiązuje zakaz lokalizacji budynków. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organy w niniejszym przypadku w sposób wyczerpujący – wystarczający dla wykazania przesłanek art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. – zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego pełnej, a zarazem prawidłowej oceny. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.