II SA/Ke 156/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego we Włoszczowie na uchwałę Rady Gminy w Radkowie z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr XXXIV/213/2021 w przedmiocie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: - § 3 ust. 2 pkt 1 w zakresie słów "oraz z chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości oraz składanie uprzątniętego błota, śniegu, lodu i piasku na skraju chodnika lub obok szosy tak, aby nie sprawiały trudności w ruchu pieszym i kołowym"; - § 3 ust. 3 pkt 2 i 3; II. oddala skargę w pozostałej części. II SA/Ke 156/22 UZASADNIENIE W dniu 31 sierpnia 2021 r. Rada Gminy w Radkowie, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, podjęła uchwałę nr XXXIV/213/2021 w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Radków, który stanowi załącznik Nr 1 do tej uchwały (dalej przywoływany także jako Regulamin). Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 załącznika, "właściciele nieruchomości w zakresie uprzątania błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, są zobowiązani do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego oraz z chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości oraz składanie uprzątniętego błota, śniegu, lodu i piasku na skraju chodnika lub obok szosy tak, aby nie sprawiały trudności w ruchu pieszym i kołowym." Zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 2 – 5 załącznika, "właściciele nieruchomości w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi mają obowiązek stosować się do następujących zasad: 1) (...) 2) mycie dotyczyć będzie wyłącznie nadwozia samochodu, 3) naprawa pojazdów samochodowych dotyczyć będzie drobnych napraw (np. wymiana kół, świec zapłonowych, itp.), 4) nie zanieczyszczania środowiska i gromadzenia powstających odpadów w urządzeniach do tego przeznaczonych, 5) naprawa pojazdów samochodowych nie będzie stwarzać uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze Prokurator Rejonowy we Włoszczowie wniósł o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 3 pkt 2-5 załącznika do powyższej uchwały, zarzucając naruszenie prawa tj. art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z § 115, § 135, § 118, § 137, § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, jak i art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegające na zawarciu w regulaminie regulacji z przekroczeniem delegacji ustawowej przy określeniu obowiązków właścicieli nieruchomości, obowiązujących ich zakazów i nakazów oraz nieuprawnione powtórzenie i modyfikacje zapisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz innych ustaw – poprzez: 1. powtórzenie i nieuprawnioną modyfikację oraz przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 3 ust. 2 pkt 1 załącznika do uchwały – treści art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przez zobowiązanie właścicieli nieruchomości do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego oraz chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości oraz składanie uprzątniętego błota, śniegu, lodu i piasku na skraju chodnika lub obok szosy tak, aby nie sprawiały trudności w ruchu pieszym i kołowym, 2. przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 3 ust. 3 pkt 2-5 Regulaminu, poprzez określenie zasad mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i poza warsztatami samochodowymi przez ustanowienie, że mycie dotyczyć będzie wyłącznie nadwozia samochodu oraz, iż naprawy pojazdów samochodowych dotyczyć będą drobnych napraw (np. wymiana kół, świec zapłonowych itp.), mycie i naprawa nie będzie zanieczyszczać środowiska, powstałe odpady gromadzone będą w urządzeniach do tego przeznaczonych oraz naprawa pojazdów samochodowych nie będzie stwarzać uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. W uzasadnieniu skargi Prokurator przedstawił argumentację przemawiającą za słusznością postawionych zarzutów z przywołaniem stosownych orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., wskazując, że Rada Gminy w Radkowie uchwałą nr XL/265/2022 z 30 marca 2022 r. zmieniła Regulamin uwzględniając w całości uwagi Prokuratora. Wobec tego, zdaniem organu, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne są między innymi akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a). Kryterium kontroli stanowi zgodność z prawem aktu, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność uchylenia uchwały z 31 sierpnia 2021 r. nr XXXIV/213/2021 (uchwałą Rady Gminy w Rakowie z 30 marca 2022 r. nr XL/265/2022) pozostaje bez znaczenia prawnego dla sądowej kontroli uchwały zaskarżonej przez Prokuratora w niniejszej sprawie. Od momentu bowiem, gdy uchwała z 31 sierpnia 2021 r. weszła w życie, do chwili kiedy przestała obowiązywać, funkcjonowała w obrocie prawnym, powodując określone skutki prawne. Stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). Oznacza to, że uchwałę, której nieważność w całości lub w części stwierdził sąd administracyjny należy traktować tak, jakby nigdy nie została podjęta, natomiast uchylenie, zmiana uchwały czy też utrata jej mocy obowiązującej w związku z podjęciem późniejszej uchwały, wywołuje skutki dopiero od wejścia w życie "nowej" uchwały lub zmiany (ex nunc). Także Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 14 września 1994 r., sygn. akt W 5/94 (opubl. OTK z 1994 r. z. 2 poz. 44) stwierdził, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, dokonane po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego, nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Nie zostało bowiem uchylone domniemanie zgodności uchwały z prawem, co do okresu między jej wydaniem a uchyleniem lub zmianą. Z tych przyczyn podjęcie przez Radę Gminy w Radkowie w dniu 30 marca 2022 r. uchwały Nr XL/265/2022 w sprawie zmiany uchwały nr XXXIV/213/2021, nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym jego umorzenia. Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09, zwrócono uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na prawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, a mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo. Przenosząc zaprezentowane wyżej rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy na wstępie, że zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. obowiązujący w dacie podjęcia kontrolowanego aktu, opublikowany w Dz. U. z 2021 r. poz. 888), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Zakwestionowane przez Prokuratora postanowienia podjęte zostały w wykonaniu delegacji ustawowej: - z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy – w przypadku § 3 ust. 2 pkt 1 Regulaminu, - z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy – w przypadku § 3 ust. 3 pkt 2-5 Regulaminu. Skarga została uwzględniona w części dotyczącej § 3 ust. 2 pkt 1 w zakresie słów "oraz z chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości oraz składanie uprzątniętego błota, śniegu, lodu i piasku na skraju chodnika lub obok szosy tak, aby nie sprawiały trudności w ruchu pieszym i kołowym" oraz § 3 ust. 3 pkt 2 i 3 Regulaminu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości – rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Zawarta w art. 4 ustawy delegacja do uchwalenia, stanowiącego akt prawa miejscowego, regulaminu, obejmuje tylko uprawnienie rady gminy do określenia obowiązków właścicieli nieruchomości w odniesieniu do ich nieruchomości, nie zaś do innych nieruchomości, których nie są właścicielami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. Tymczasem w zaskarżonym § 3 ust. 2 pkt 1 Regulaminu nałożono na właścicieli nieruchomości obowiązek uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń również z chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości – a więc z chodników, których nie są właścicielami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. Nałożenie takiego obowiązku na właścicieli nieruchomości nie ma więc oparcia w zawartej w art. 4 ustawy delegacji, co już samo w sobie musi skutkować stwierdzeniem nieważności zakwestionowanego skargą § 3 ust. 2 pkt 1 regulaminu, w części, w jakiej przepis ten nakłada na właścicieli obowiązki dotyczące chodników przylegających do nieruchomości. Obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące chodników, nie stanowiących ich własności w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4, zostały określone w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. Tym samym ustawodawca określił, co należy rozumieć przez chodnik położony wzdłuż nieruchomości oraz ustawowe zwolnienie z tego obowiązku w wymienionych enumeratywnie przypadkach. Nałożenie takiego obowiązku na właścicieli wprost w przepisie rangi ustawowej jest o tyle zrozumiałe, że stanowi on rodzaj publicznego świadczenia nałożonego na właściciela nieruchomości w interesie zbiorowości, co – podobnie jak nałożenie na obywatela wszelkich rodzajów danin publicznych – wymaga wyraźnego przepisu rangi ustawowej, bądź wyraźnej delegacji ustawowej. Natomiast delegacja zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy dotyczy innych niż chodniki części nieruchomości służących do użytku publicznego, które jednak stanowią część nieruchomości należących do adresatów – w zakresie wymagań nakładanych w regulaminie czystości i porządku w gminie na podstawie tej delegacji. Obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników nie należących do właścicieli nieruchomości został bowiem na nich nałożony wprost w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. W określeniu zawartym w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c "z części nieruchomości służących do użytku publicznego" mieści się możliwość nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązku uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z nieruchomości do nich należących, ale służących do użytku publicznego, innych niż chodniki (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 18 grudnia 2019 r., II SA/Ke 898/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanym przypadku tę delegację ustawową zrealizowano poprzez wskazanie obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z "części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego". Odnosząc powyższe wywody do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że zaskarżony przepis § 3 ust. 2 pkt 1 Regulaminu – w części dotyczącej słów "oraz z chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości oraz składanie uprzątniętego błota, śniegu, lodu i piasku na skraju chodnika lub obok szosy tak, aby nie sprawiały trudności w ruchu pieszym i kołowym" - wykracza poza delegację ustawową i nadto powiela z niedopuszczalną modyfikacją regulację ustawową zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. W tym zakresie Regulamin odnosi się bowiem do chodników przylegających bezpośrednio do nieruchomości, a więc nie należących do jej właściciela, co – jak wyżej wyjaśniono – stanowi rodzaj publicznego świadczenia, które może zostać nałożone na właściciela nieruchomości w interesie zbiorowości tylko w drodze wyraźnego przepisu rangi ustawowej i które rzeczywiście zostało na właścicieli nieruchomości nałożone na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Ta sama uwaga dotyczy określonego w § 3 ust. 2 pkt 1 Regulaminu sposobu utrzymania czystości, gdyż mowa jest w nim o "składaniu uprzątniętego błota, śniegu, lodu i piasku na skraju chodnika lub obok szosy (...)". W związku z powyższym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego przepisu Regulaminu w omówionym zakresie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. (pkt I tiret pierwsze wyroku). Nie można natomiast podzielić stanowiska Prokuratora, że Rada Gminy w Radkowie przewidując w pierwszej części § 3 ust. 2 pkt 1 Regulaminu, że właściciele nieruchomości są zobowiązani do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego, przekroczyła delegację ustawową zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy. Upoważnienie zawarte w tym przepisie odnosi się do nieruchomości danego właściciela w części służącej do użytku publicznego. Organ, w cytowanym zakresie, unormował obowiązki związane z uprzątnięciem śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń "z części nieruchomości służących do użytku publicznego", a nie z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, co do których regulację prawodawca lokalny zawarł w dalszej części, o czym była mowa wyżej. Części nieruchomości służące do użytku publicznego to tereny w obrębie danej nieruchomości, które służą do wspólnego korzystania jak np. ścieżki, dojścia, dojazdy, wewnętrzne drogi osiedlowe, drogi wewnątrzzakładowe, boiska. Są to więc tereny znajdujące się w obrębie danej nieruchomości nie będące drogami publicznymi, ale służące do użytku szerszej grupie osób. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skargi, że regulacją z § 3 ust. 2 pkt 1 Regulaminu, Rada wykroczyła poza zakres upoważnienia ustawowego z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy i zarazem naruszyła normy z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Dlatego skarga w tej części podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Zasadne okazały się zarzuty skargi odnośnie § 3 ust. 3 pkt 2-3 Regulaminu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. W § 3 ust. 3 pkt 2 i 3 przekroczono delegację ustawową przez umożliwienie mycia jedynie nadwozia samochodu - poza myjnią - oraz wykonywania drobnych napraw pojazdów mechanicznych (np. wymiana kół, świec zapłonowych itp.) – poza warsztatami naprawczymi. Podkreślenia wymaga, że w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy, organ gminy został upoważniony wyłącznie do określenia wymogów dopuszczalności mycia i naprawy pojazdów poza myjniami i warsztatami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i ludzi przed zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności. Treść delegacji ustawowej nie upoważnia więc organu uchwałodawczego gminy do wprowadzenia generalnego zawężenia możliwości mycia pojazdu poza myjniami tylko do niektórych jego części, czy też naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatem jedynie do drobnych napraw. Zaskarżona regulacja nie stanowi o "wymaganiach", o jakich mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy, a tym samym ingeruje bez odpowiedniego upoważnienia w prawa podmiotowe jednostki, w tym w prawo własności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2246/20, dostępny jak wyżej). Co więcej, posłużenie się w Regulaminie pojęciem "drobnych napraw" stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą pewności i określoności prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji i § 145 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ze zm.), nakazującymi takie redagowanie przepisów prawa, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawarte w nim normy wyrażały intencję prawodawcy. Posłużenie się przez lokalnego prawodawcę niezdefiniowanym pojęciem "drobnej naprawy" może rodzić problemy interpretacyjne. Nieważność omawianych przepisów Sąd stwierdził w pkt I wyroku tiret drugie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Nie można natomiast podzielić zarzutów Prokuratora odnoszących się do § 3 ust. 3 pkt 4 i 5 Regulaminu. Postanowienia tych przepisów wykonują delegację ustawową z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d, bowiem określają wymogi mycia i naprawy pojazdów poza myjniami i warsztatami naprawczymi tj. nakładają obowiązek stosownego zagospodarowania powstałych odpadów i unikanie stwarzania uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Skarga w tej części podlegała więc oddaleniu, o czym Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.