II SA/Ke 17/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej na uchwałę Rady Miasta Skarżyska- Kamiennej z dnia 22 marca 2018 r. Nr LI/21/2018 w przedmiocie programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta oddala skargę. Rada Miasta Skarżyska-Kamiennej podjęła w dniu 22 marca 2018 roku uchwałę numer LI/21/2018 w sprawie programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta Skarżyska-Kamiennej w 2018 roku. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 t.j.), art. 11 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ochronie zwierząt (Dz. U. z 2017 r., poz. 1840 t.j.). Załącznik do wskazanej uchwały stanowi Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta Skarżyska-Kamiennej w 2018 roku. Prokurator Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na ww. uchwałę, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1840 z późn. zm.) (dalej zwana ustawą o ochronie zwierząt), poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej i niewskazanie w § 13 ust. 2 załącznika do uchwały – Program opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta Skarżyska-Kamiennej w 2018 roku, konkretnego lekarza weterynarii przeprowadzającego zabieg uśpienia ślepych miotów i ograniczenie się do wskazania jedynie, że zabieg przeprowadzi lekarz weterynarii, z którym Gmina zawarła umowę na świadczenie usług weterynaryjnych, podczas gdy program opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt ma charakter wykonawczy i niewskazanie konkretnego podmiotu realizującego zadania z zakresu usypiania ślepych miotów uniemożliwia realizację tego przepisu. Wskazując na powyższe i powołując się na przepis art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi prokurator na wstępie wskazał, że uchwała będąca przedmiotem rozpoznania stanowi akt prawa miejscowego, w związku z czym może być zaskarżona przez prokuratora w każdym czasie. Dalej skarżący wywiódł, iż skierowanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest uzasadnione, Sygn. akt II SA/Ke 17/20 bowiem została ona podjęta z istotnym naruszeniem prawa materialnego, które w jego ocenie musi skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w całości. Skarżący podkreślił, że zgodnie z dyspozycją art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, jednym z obligatoryjnych elementów, które rada gminy winna zawrzeć w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt są regulacje dotyczące usypiania ślepych miotów. Podniósł, że uregulowanie zawarte w § 13 ust. 2 załącznika do uchwały, zgodnie z którym zabieg uśpienia przeprowadza wyłącznie lekarz weterynarii, z którym gmina zawarła umowę na świadczenie usług weterynaryjnych, budzi wątpliwości co do podmiotu odpowiedzialnego za usypianie ślepych miotów, gdyż nie daje odpowiedzi na pytanie czy chodzi o lekarza weterynarii z przychodni wskazanej w § 15 programu, czy chodzi o inny podmiot, a jeśli tak, to nie wskazuje jego danych. W ocenie prokuratora, z tak uregulowanego zapisu obywatele nie mogą uzyskać informacji, który lekarz weterynarii przeprowadza zabiegi usypiania ślepych miotów. Skarżący podniósł, że wykonawczy i konkretny charakter programu nie będzie zachowany, jeżeli nie zostaną w nim wskazane konkretne podmioty realizujące jego zadania. Konkludując, skarżący wskazał, że konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości wobec niewypełnienia delegacji ustawowej przez Radę Miasta Skarżyska-Kamiennej i nieokreślenie w niej wszystkich niezbędnych elementów programu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zajętego stanowiska, organ podniósł, że zarzucane przez skarżącego okoliczności w istocie nie stanowią naruszenia prawa materialnego. Podkreślono, że w zakresie zadania związanego z usypianiem ślepych miotów, ustawa nie wymaga wyraźnego wskazania podmiotu, który będzie realizował zadania z tym związane, jak czyni to ustawodawca w art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie zwierząt w zakresie wskazania gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Delegacja zawarta w art. 11a ust. 2 pkt 6 brzmi bowiem "usypianie ślepych miotów" i tą kwestię program uchwalony przez Radę Miasta Skarżyska-Kamiennej w pełni wyczerpuje. Organ podniósł nadto, że w § 15 uchwalonego programu, wskazana jest przychodnia świadcząca usługi weterynaryjne na podstawie zawartej umowy, tj. przychodnia "..." z siedzibą przy ul. [...], 26-110 Skarżysko-Kamienna. W dalszej kolejności organ wskazał, że uchwała była przesłana do organu nadzoru, tj. Wojewody Sygn. akt II SA/Ke 17/20 Świętokrzyskiego, który żadnych uchybień w zapisach uchwały nie stwierdził. Ponadto gmina, w oparciu o zaskarżoną uchwałę oraz umowy zawarte na jej podstawie, skutecznie realizowała zadania przewidziane w art. 11 a ustawy w roku 2018. Podkreślono, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Skarżyska-Kamiennej w brzmieniu przyjętym zaskarżoną uchwałą został zrealizowany, nie powodując jakichkolwiek ujemnych następstw finansowych dla gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325.t.j.), zwanej dalej "Ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy, kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 53 § 3 Ppsa prokurator jest uprawniony do wniesienia skargi, przy czym w przypadku skargi na akty prawa miejscowego nie jest ograniczony jakimkolwiek terminem. W kwestii, czy program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt należy kwalifikować jako akt prawa miejscowego, w najnowszym orzecznictwie wyraźnie dominuje pogląd o zaliczeniu uchwał podejmowanych w tym przedmiocie przez organy stanowiące gmin do aktów prawa miejscowego. Najszerzej wypowiedział się w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 1001/17. Program opieki nad zwierzętami ma istotne znaczenie informacyjne dla mieszkańców, którzy mogą się dowiedzieć z niego, kto na terenie gminy prowadzi schronisko, gospodarstwo rolne, czy też jest podmiotem zobowiązanym do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Systemowo poprawna, a celowościowo właściwa jest taka wykładnia przepisu art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U.2019.122.t.j.), zgodnie z którą odczytuje się zawarte tam upoważnienie jako kompetencje rady gminy do podjęcia uchwały w formie aktu prawa miejscowego (por. J. Bobrowicz, "Kwalifikacja aktu Sygn. akt II SA/Ke 17/20 normatywnego jako aktu prawa miejscowego - na przykładzie uchwały w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt", Administracja, Teoria, Dydaktyka, Praktyka - z 2012 r. Nr 4, s. 44). Fakt, że program zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne sam przez się nie pozbawia takiego aktu charakteru aktu prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., sygn. II OSK 37/13). Zaskarżona uchwała skierowana została do szerokiego kręgu określonych rodzajowo adresatów, tj. do mieszkańców gminy oraz podmiotów realizujących określone w tym programie zadania. Jej postanowienia mają zatem charakter generalny, gdyż określenie podmiotów realizujących program pozwala mieszkańcom zachować się w sposób w nim przewidziany. Okoliczność, że zaskarżona uchwała już nie obowiązuje, nie pociąga za sobą skutku w postaci bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego. Od momentu bowiem, gdy zaskarżona uchwała weszła do obrotu prawnego, do chwili kiedy przestała obowiązywać, funkcjonowała ona w obrocie prawnym i wywołała określone skutki prawne. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest bowiem ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia (por. postanowienie NSA z 2 lutego 2010 r., sygn. I OSK 97/10). Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). Taką uchwałę należy wówczas traktować tak, jakby nigdy nie została podjęta. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2019.506.t.j.), uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 cyt. ustawy). Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. wyrok WSA w Gdańsku, sygn. III SA/Gd 624/19, Lex nr 2759224). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co Sygn. akt II SA/Ke 17/20 jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 Kpa. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej uchwały, wskazać należy, że została ona uchwalona na podstawie m.in. przepisu art.11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. 2019.122.t.j.). Zgodnie z tym przepisem rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt (ust. 1). W myśl ust. 2 program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Stosownie do ust. 3 program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania Sygn. akt II SA/Ke 17/20 zwierząt w gminie. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować też plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają ( ust. 3a art. 11a ustawy). Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust. 5 art. 11 a ustawy). Zdaniem Sądu, katalog spraw, a więc to co powinien obejmować program opieki nad zwierzętami, zawarty w uchwale rady gminy, o którym mowa w art. art. 11 ust 2 ustawy, mimo, że ma otwarty charakter, nie jest wyliczeniem przykładowym. Ustawodawca nałożył na prawodawcę lokalnego obowiązek uszczegółowienia w drodze uchwały programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, który to program ma status aktu prawa miejscowego. Analizując art. 11a ust 2, ust 3, ust 3a oraz ust 5 stwierdzić należy, iż przepisy te wskazują elementy obligatoryjne, jakie ma zawierać ten program oraz elementy fakultatywne programu. Prawodawcy lokalnemu pozostawiono nadto możliwość regulacji innych niż wymienione w art. 11 ust 2 ustawy, aspektów, związanych z opieką nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Powyższe wynika z treści art. 11 ust 2 ustawy o ochronie zwierząt, który stanowi, iż, "program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje w szczególności:". Ten rodzaj zapisu mówi, iż poza katalogiem wymienionym w przepisie, przedmiotem regulacji zawartej w uchwale, mogą być także inne aspekty, ale nie aspekty dowolne. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jest aktem prawa miejscowego - źródłem prawa. Kwestie zakresu unormowań w tym akcie nie mogą mieć charakteru dowolnego, ale muszą wynikać z uprawnień nadanych prawodawcy lokalnemu jak np. uprawnień do działań w zakresie edukacji mieszkańców w zakresie opieki nad zwierzętami. Jak już wyżej wskazano, ustawa nałożyła na prawodawcę lokalnego obowiązek stanowienia prawa miejscowego w zakresie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, określając elementy obligatoryjne i fakultatywne. Elementami fakultatywnymi, jakie może zawierać uchwała jest plan znakowania zwierząt (art. 11a ust 3 ustawy) oraz plan sterylizacji Sygn. akt II SA/Ke 17/20 lub kastracji zwierząt (art. 11a ust 4 ustawy). Elementami obligatoryjnymi są natomiast wskazania co do wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposób wydatkowania tych środków (art. 11a ust 5 ustawy), a także katalog spraw wymienionych w art. 11a ust 2 ustawy. Prawodawca lokalny ma zatem obowiązek unormować – wypełnić treścią normatywną ten zakres spraw, jaki ustawodawca mu powierzył. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego niewypełnienia delegacji ustawowej poprzez niewskazanie w § 13 ust. 2 programu, konkretnego lekarza weterynarii przeprowadzającego zabieg uśpienia ślepych miotów i ograniczenie się do wskazania jedynie, że zabieg przeprowadzi lekarz weterynarii, z którym Gmina zawarła umowę na świadczenie usług weterynaryjnych. W pierwszej kolejności uwypuklenia wymaga, że nie ma konieczności imiennego wyznaczania osoby, która w schronisku zajmuje się usypianiem ślepych miotów oraz sterylizacją albo kastracja zwierząt. Dla spełnienia ustawowych wymogów wskazanych w art. 11 a ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt wystarczające jest stwierdzenie, że czynności te będą się odbywały w schronisku dla zwierząt. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w schronisku zatrudniony jest lekarz weterynarii, który posiada stosowne umiejętności i uprawnienia do przeprowadzania tego typu zabiegów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2018 r. II SA/Kr 1403/17, Lex nr 2442185). Podkreślić nadto należy, że wskazywanie w tym przypadku konkretnego lekarza weterynarii, który wykonywałby zabiegi usypiania ślepych miotów, byłoby całkowicie niecelowe, biorąc pod uwagę chociażby sytuacje losowe, wymuszające zmianę zajmujących się tym osób. Zgodzić się również należy ze stwierdzeniem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2017 roku, o sygnaturze akt II SA/Kr 1347/17, że w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt należy wskazywać nie tylko konkretne gospodarstwo rolne w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, ale również konkretne schronisko dla zwierząt, w którym gmina zapewnia miejsce dla bezdomnych zwierząt, konkretny podmiot zajmujący się odławianiem bezdomnych zwierząt, konkretne schronisko dla zwierząt dokonujące obligatoryjnej sterylizacji i kastracji zwierząt, konkretny podmiot, który będzie realizował zadanie związane z usypianiem ślepych miotów oraz konkretny podmiot zobowiązany do zapewnienia całodobowej opieki Sygn. akt II SA/Ke 17/20 weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt, jak również, że program i jego realizacja niewątpliwie wymaga uprzedniego zawarcia stosownych umów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w § 13 ust. 2 programu zawarto sformułowanie, że "zabieg uśpienia przeprowadza wyłącznie lekarz weterynarii, z którym Gmina zawarła umowę na świadczenie usług weterynaryjnych". Odnotować należy, że 2 stycznia 2018 roku, a więc jeszcze przed datą podjęcia kwestionowanej uchwały, pomiędzy Gminą Skarżysko-Kamienna, jako "zamawiającym", reprezentowaną przez Prezydenta Miasta – K. K. a Przychodnią Weterynaryjną "...", ul. [...], 26 -110, Skarżysko-Kamienna jako "wykonawcą", doszło do zawarcia umowy Nr [...], dotyczącej świadczenia usług weterynaryjnych. Zgodnie z § 1 umowy, zamawiający zleca, a wykonawca przyjmuje do realizacji usługę dotyczącą świadczenia usług weterynaryjnych wykonywanych na bezdomnych zwierzętach z terenu miasta Skarżyska-Kamiennej. Jak natomiast stanowi § 2 ust. 1 tej umowy, zakres usług weterynaryjnych obejmuje w szczególności czynności ujęte w Opisie przedmiotu zamówienia (załącznik numer 1 do niniejszej umowy), który stanowi integralną część umowy. Podkreślenia wymaga, że wykaz przewidywanych usług weterynaryjnych świadczonych przez lecznicę, określony w załączniku do opisywanej umowy, zawiera między innymi eutanazję w przypadku ślepych miotów, jeżeli nie ma możliwości znalezienia dla nich nowych właścicieli. Wskazano nadto, że każdy przypadek eutanazji musi być udokumentowany notatką sporządzoną przez lekarza weterynarii. Informacja o każdej przeprowadzonej eutanazji winna być na bieżąco przekazywana do Urzędu Miasta Skarżyska-Kamiennej (punkt 10 c załącznika do umowy). Zauważyć także należy, że w § 15 programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta Skarżyska - Kamiennej, w zakresie realizacji ustawowego zadania w postaci zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych, również znalazło się odesłanie do umowy w przedmiocie świadczenia usług weterynaryjnych. W wyżej wymienionej jednostce redakcyjnej określono nazwę oraz adres podmiotu, z którym zawarto taką umowę, tj. Przychodnię Weterynaryjną "...", ul. [...], 26 -110, Skarżysko-Kamienna. Mając na uwadze powyższe, nie można się zgodzić z zarzutem sformułowanym przez prokuratora, rozwiniętym w uzasadnieniu wniesionej skargi, że Rada Miasta w Skarżysku-Kamiennej nie wypełniła delegacji ustawowej określonej w art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy o ochronie zwierząt, bowiem z Sygn. akt II SA/Ke 17/20 programu nie wynika, który lekarz weterynarii przeprowadza zabiegi usypiania ślepych miotów. Zapisy przytoczonych wyżej fragmentów programu, odczytywane łącznie z umową zawartą przez gminę na świadczenie usług weterynaryjnych, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, jaki podmiot jest uprawniony do przeprowadzania zabiegów usypiania ślepych miotów. Konkluzja tego rodzaju jest tym bardzie uzasadniona, jeżeli weźmie się pod uwagę, że w czasie obowiązywania zaskarżonej uchwały, przytoczona wyżej umowa na świadczenie usług weterynaryjnych, z dnia [...], była jedyną tego rodzaju umową, jaka wiązała miasto Skarżysko-Kamienną z podmiotem zewnętrznym. Zgodnie natomiast z tym, na co wskazywano już wyżej, nie jest konieczne, ani celowe wskazywanie z imienia i nazwiska konkretnego lekarza weterynarii, do którego zadań należałoby przeprowadzanie zabiegów usypiania ślepych miotów. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.