II SA/Ke 21/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1124/15 ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokat M. P. oraz na rzecz adwokata A. A. kwoty po 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym każdorazowo VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; III. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz A. S. kwotę 192 (sto dziewięćdziesiąt dwa) złote z tytułu wykonywania obowiązków kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu T. S.. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1124/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, tj. decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] 1, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta [...] numerem działki[...] przedstawionego na mapie sytuacyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 13 A. K. marca 2009 r. pod numerem 457/2009, na następujące działki nr[...]/1 o pow. 0,0170 ha, nr[...]/2 o pow. 0,0395 ha. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 26 lipca 2016 r. W piśmie z dnia 9 stycznia 2021 r. A. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem, wskazując jako podstawę prawną art. 271 pkt 2 i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) i żądając uchylenia tegoż wyroku i merytorycznego rozpoznania sprawy. Jak podał, podstawą wniesienia skargi są nowe okoliczności, które nie były znane w dniu orzekania, tj.: 1) brak rzutu poszczególnych kondygnacji budynku – od fundamentu do przekrycia dachu – z zaznaczeniem granicy podziału wewnątrz budynku dzielącej budynek na części; 2) przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13 marca 2009 r. pod numerem 457/2009 operat techniczny nie dotyczy podziału budynku; 3) granica działki[...]/1 i[...]/2 tnie budynek przy ul. środkiem jego pokoju, co narusza prawo budowlane oraz art. 46, 47 i 48 kc; 4) budynek przy ul. [...] 1 nigdy nie został podzielony – decyzja Prezydenta Miasta [...] z 21 kwietnia 2009 r. znak GNG.V.74301-39/09 nie zatwierdziła podziału tego budynku tak, aby stanowiły one dwa odrębne budynki, tj. miały swoje fundamenty, ściany i przekrycie dachu. Skarżący powołał się na treść § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268 poz. 2663), dalej jako "rozporządzenie z 7 grudnia 2004 r.", z których wynika, że jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, odcinek granicy wewnątrz budynku przedstawia się na rzutach poszczególnych kondygnacji budynku. Wskazał, że jak wynika z pisma Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] z dnia 9 listopada 2020 r., Wydział ten nie jest w posiadaniu takich rzutów. Dalej skarżący podniósł, że jak wynika z pisma Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] z 17 maja 2019 r. geodeta P. S. w operacie technicznym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 13 marca 2009 r. pod numerem 457/2009, na podstawie którego została wydana decyzja z 21 kwietnia 2009 r., dokonał podziału działki, ale nie budynku. Odwołał się także do zeznań P. S. złożonych w dniu 26 września 2016 r. w sprawie I Ns 373/16, w których oświadczył, że geodeta nie dzieli budynków ponieważ nie jest do tego uprawniony. W związku z tym dokonał podziału działki, ale nie budynków. Skarżący powołał się na pismo Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] z dnia 5 lipca 2019 r., z którego wynika, że nieruchomość przy ul. [...] 1 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym usytuowanym na dwóch działkach – nr[...]/2 i[...]/1. Podobne okoliczności wynikają z przywołanych przez skarżącego zeznań H. B. z 26 września 2017 r., A. R. z 2 lutego 2017 r., J. P. z 30 października 2018 r. Z przywołanej w skardze decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 marca 2018 r. i 8 marca 2018 r. oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 lipca 2018 r. i 6 czerwca 2018 r. – jak podnosi skarżący – wynika, że w wyniku podziału nieruchomości zatwierdzonego przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z 21 kwietnia 2009 r. powstał stan sprzeczny z prawem w zakresie przepisów prawa budowlanego. Z kolei z pisma z dnia 16 marca 2016 r. wynika, że w budynku o numerze [...]B nie były wyodrębnione poszczególne lokale i nie było wydane zaświadczenie o samodzielności lokalu, jak również nie wydano postanowienia opiniującego podział działki nr [...]. Podnosząc, że podział budynku według płaszczyzn pionowych połączony z odpowiednim podziałem gruntu jest dopuszczalny jeżeli linia podziału budynku jest zgodna z linią podziału gruntu i przebiega według płaszczyzny, która stanowi ścianę wyraźnie dzielącą budynek na dwie odrębne, regularne samodzielne części, stanowiące odrębne budynki, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z 21 kwietnia 2009 r. z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 97 pkt 7, art. 93 ust. 1, 2, 3b, 4, 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204), § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 7 grudnia 2004 r., a także art. 7 i 77 kpa. Odpowiadając na wezwanie Sądu do wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 26 kwietnia 2021 r. (k. 53) wskazał na dwie okoliczności mające potwierdzać zachowanie tego terminu, a mianowicie: - około 13 listopada 2020 r. A. K. otrzymał z Urzędu Miasta [...] pismo datowane na 9 listopada 2020 r., z którego dowiedział się, że znajdująca się w operacie podziałowym nr 457/2009 opinia L. S. nadal jest w obrocie prawnym i jako jedyny dokument stanowi podstawę podziału nieruchomości nr 508; - w końcu listopada 2020 r. z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II Kp 628/20 skarżący dowiedział się, że w wyniku przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Operatu Technicznego 502/2012 doszło do sytuacji, w której budynek skarżącego został posadowiony na dwóch działkach. W związku z tym Sąd prawomocnym postanowieniem przyjął, że stan taki narusza przepisy Kodeksu cywilnego i ustawy o gospodarce nieruchomościami. W kolejno składanych pismach z 26 kwietnia 2021 r. (k. 59 i nast.), z 19 sierpnia 2021 r. (k. 115 i nast.) i z 5 października 2021 r. (k. 144 i nast.), zatytułowanych każdorazowo jako "skarga o wznowienie postępowania sądowego", A. K. wnosił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z 14 kwietnia 2016 r. w sprawie II SA/Ke 1124/15 "z uwagi na nowe okoliczności, które nie były znane w dniu orzekania". Żądał dołączenia tych skarg do skargi o wznowienie z 9 stycznia 2021 r. lub przyjęcia jako nowych skarg o wznowienie postępowania sądowego. W pierwszym z wymienionych wyżej pism podniósł, że w dniu 3 marca 2021 r. dowiedział się od A. R., pełniącego funkcję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w [...], z pisma z dnia 25 lutego 2021 r., że opinia budowlana z dnia 25 lutego 2009 r. znajdująca się w decyzji z 21 kwietnia 2009 r. jest integralną częścią operatu nr 457/2009 i jest dalej w obrocie prawnym. Tym samym A. R. nie uznaje wyroku WSA w Kielcach wydanego w sprawie II SA/Ke 1124/15, w którym dopuszczono podział budynku bez opinii budowlanej. W piśmie z 19 sierpnia 2021 r. skarżący odwołał się do treści pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] R. W. z dnia 20 lipca 2021 r., z którego wynika, że podziału budynku należy dokonać po dniu 8 maja 2009 r., co ma dowodzić, iż do dnia dzisiejszego budynek nie został podzielony. Z kolei w piśmie z 5 października 2021 r. skarżący powołał się na zeznania geodety P. S. złożone w dniu 25 czerwca 2021 r., w których stwierdził on, że "Urząd Miasta [...] Wydział Geodezji wydał decyzję o podziale nieruchomości działki". W piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r. skarżący wnosił o ponowne zażądanie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nadesłania kompletnego operatu technicznego nr 457/2009 oraz rzutu poszczególnych kondygnacji budynku, zaś jeżeli organ ten nie jest w posiadaniu tych dokumentów – o zwrócenie się o ich nadesłanie do Prezydenta Miasta [...] Wydział Geodezji. Z kolei w piśmie z dnia 14 lutego 2022 r. skarżący wnosił o sprostowanie jego skarg, wskazując, że ich podstawą prawną są przepisy art. 271 pkt 2 do art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uczestnik postępowania D. K. w piśmie z dnia 2 czerwca 2021 r. (k. 72 i nast.) wniosła o uchylenie decyzji z dnia 21 kwietnia 2009 r. i nakazanie wydania nowej decyzji przez Prezydenta Miasta [...], z uwzględnieniem podziału również budynku. Jej zdaniem SKO nie dostrzegło, że dokumentacja techniczno-budowlana budynku nie zawiera przekroju budynku wzdłuż ściany według której dokonano podziału nieruchomości. Budynek ten nigdy nie został podzielony, a obecna granica pomiędzy działkami tnie budynek przez środek pokoju, co niewątpliwie narusza prawo. Powołała się na zeznania J. P. z dnia 30 października 2018 r., z których wynika, że nie doszło do podziału budynku tylko działki, a także na oględziny budynku przeprowadzone w dniu 25 maja 2018 r. oraz decyzje WINB z 4 lipca 2018 r. i z 6 czerwca 2018 r. Z kolei z pisma SKO w [...] z 22 lutego 2019 r. wynika, że dokumentacja techniczno-budowlana całego budynku przy ul. [...] 1 nie zawiera w szczególności przekroju budynku wzdłuż ściany. Ponieważ dokumentacja ta nie istnieje, SKO nie mogło prawidłowo rozpoznać sprawy. Uczestniczka przywołała ponadto fakt dowiedzenia się w dniu 3 marca 2021 r. przez skarżącego od A. R., że opinia budowlana z 25 lutego 2009 r. nadal jest w obrocie prawnym. Wskazała również na treść opinii zamieszczonej w Miesięczniku Naukowo-Technicznym Stowarzyszenia Geodetów Polskich dotyczącej podziału przedmiotowej działki, która to opinia wskazuje zdaniem uczestniczki na uchybienia po stronie urzędników. Podniosła wreszcie, że L. S. na dzień 25 lutego 2009 r. nie mógł pełnić samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. Na tę okoliczność przedłożyła pisma z 29 sierpnia 2019 r., 7 czerwca 2018 r., 20 marca 2018 r. i 30 września 2019 r. Uczestnicy postępowania [...] – kurator ustanowiony dla uczestnika postępowania T. S., którego miejsce pobytu było nieznane, w złożonych pismach wnieśli o oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie zajęło stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym (dziale VII ustawy) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W ujęciu przepisów działu VII p.p.s.a. wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową. Owa wyjątkowość wyraża się w tym, że wymieniona instytucja przysługuje od ściśle określonych orzeczeń (prawomocnych, kończących postępowanie) i na ściśle określonych podstawach. Według poglądów doktryny wyjątkowość tej instytucji ma zapewnić racjonalną stabilność merytorycznego orzeczenia oraz autorytet sądu, który je wydał (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", opubl. LEX/el. 2021, w ślad za: K. Sobieralski, "Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego", Kraków 2003). Dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania sądowego wymaga oparcia jej na jednej z ustawowych podstaw oraz zachowania terminu do jej wniesienia. Badanie tych przesłanek odbywa się zarówno na posiedzeniu niejawnym (art. 280 § 1 p.p.s.a.), jak i na rozprawie. Zgodnie bowiem z art. 281 zd. 1 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszym przypadku. Stosownie do art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten, co do zasady, liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W rozpatrywanej sprawie skarżący jako podstawę prawną skargi wskazywał art. 271 pkt 2 i art. 277 p.p.s.a., przy czym ostatecznie określił, że podstawa ta obejmuje przepisy od art. 271 pkt 2 do art. 277 p.p.s.a. Chodzi tu zatem o cały szereg przepisów obejmujących nie tylko różnorodne podstawy wznowienia, ale też określające m.in. termin wniesienia skargi czy właściwość sądu. W istocie jednak skarżący wnosił o wznowienie postępowania "z uwagi na nowe okoliczności, które nie były znane w dniu orzekania", a zatem nawiązywał w ten sposób do przyczyn restytucyjnych określonych w art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący zarówno we wniesionej skardze z dnia 9 stycznia 2021 r., jak i późniejszych pismach, które zostały potraktowane przez Sąd jako uzupełnienie tej pierwotnej skargi, która przecież dotyczyła wznowienia postępowania w tej samej sprawie i zakończonego tym samym wyrokiem, wskazywał przy tym na cały szereg takich jego zdaniem "nowych" okoliczności w rozumieniu powołanego przepisu, przy czym jeśli chodzi o dochowanie terminu do wniesienia skargi, określonego w przytoczonym wyżej art. 277 p.p.s.a., wykazywał jego dopełnienie wyłącznie w przypadku dwóch spośród tych okoliczności. Jak bowiem wskazał pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 26 kwietnia 2021 r.: - około 13 listopada 2020 r. A. K. otrzymał z Urzędu Miasta [...] pismo datowane na 9 listopada 2020 r., z którego dowiedział się, że znajdująca się w operacie podziałowym nr 457/2009 opinia L. S. nadal jest w obrocie prawnym i jako jedyny dokument stanowi podstawę podziału nieruchomości nr 508; - w końcu listopada 2020 r. z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II Kp 628/20 skarżący dowiedział się, że w wyniku przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Operatu Technicznego 502/2012 doszło do sytuacji, w której budynek skarżącego został posadowiony na dwóch działkach. W związku z tym Sąd prawomocnym postanowieniem wydanym w powyższej sprawie przyjął, że stan taki narusza przepisy Kodeksu cywilnego i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zważywszy na fakt, że skarga została wniesiona w dniu 12 stycznia 2021 r., tak określone fakty i daty powzięcia informacji o wskazanych wyżej okolicznościach pozwalały przyjąć, że w ich przypadku 3-miesięczny termin został zachowany. Trzeba jednak podkreślić, że ze sformułowania art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, iż "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r., II OSK 689/05, postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2010 r., II FSK 2135/10). Nie może również stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04). Jednocześnie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe stanowiące podstawę wznowienia postępowania muszą istnieć w dniu wydania orzeczenia, którego weryfikacji strona się domaga. Zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być przy tym tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy (H. Knysiak-Sudyka [w:] T. Woś, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. VI, opubl. WK 2016). Należy jednocześnie podkreślić, że badanie dopuszczalności skargi o wznowienie nie jest badaniem zasadności tej skargi. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2011 r., I OSK 1722/11, H. Knysiak-Sudyka, j.w.). W ocenie Sądu żadna z podanych przez skarżącego okoliczności, co do których w piśmie z dnia 26 kwietnia 2021 r. wskazano na dochowanie terminu przewidzianego w art. 277 p.p.s.a., nie spełnia wymogów art. 273 § 2 p.p.s.a. w przedstawionym wyżej rozumieniu. Po pierwsze akcentowany przez skarżącego fakt braku rzutów poszczególnych kondygnacji budynku na etapie wydawania decyzji z dnia 21 kwietnia 2009 r., o którym skarżący miał dowiedzieć się (co wynika z treści skargi z dnia 9 stycznia 2021 r.) z pisma Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] z dnia 9 listopada 2020 r., był znany na etapie wydawania przez WSA w Kielcach wyroku w sprawie II SA/Ke 1124/15. Akta postępowania administracyjnego o znaku SKO.GN-70/4224/348/2015 były bowiem dołączone do akt sprawy sądowej i zawierały materiał dowodowy jaki został zgromadzony w toku postępowania począwszy od wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, złożonego w dniu 19 marca 2009 r. Skarżący był zaś przecież stroną postępowania w sprawie o sygn. II SA/Ke 1124/15, mógł zatem zwracać uwagę na ewentualne braki dowodowe. Akta te były także znane sądowi orzekającemu. Nie można zatem uznać, że brak rzutów poszczególnych kondygnacji budynku, o jakich mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia z 7 grudnia 2004 r., jest nową okolicznością, o jakiej stanowi art. 273 § 2 p.p.s.a. Z powyższych powodów Sąd oddalił także na rozprawie wniosek dowodowy skarżącego zawarty w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r., w którym wnosił on o ponowne zażądanie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nadesłania kompletnego operatu technicznego nr 457/2009 oraz rzutu poszczególnych kondygnacji budynku, zaś jeżeli organ ten nie jest w posiadaniu tych dokumentów – o zwrócenie się o ich nadesłanie do Prezydenta Miasta [...] Wydział Geodezji. Na żądanie Sądu zostały nadesłane akta o znaku SKO.GN-70/4224/348/2015, którymi dysponował Sąd orzekając w sprawie II SA/Ke 1124/15. Przypomnienia wymaga, że na obecnym etapie rozpoznania skargi o wznowienie postępowania sądowego Sąd bada wyłącznie czy skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Dla oceny, czy zachodzi nowa okoliczność w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., nie ma znaczenia merytoryczna ocena ewentualnego braku wspomnianych rzutów jako elementu materiału dowodowego (tj. czy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji). Jak wspomniano, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna jawna z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżona przez stronę. Trzeba jeszcze zaznaczyć, że wbrew twierdzeniu zawartemu w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 26 kwietnia 2021 r., pismo Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] datowane na 9 listopada 2020 r. nie zawiera wprost stwierdzenia o tym, że "(...) znajdująca się w operacie podziałowym nr 457/2009 opinia L. S. nadal jest w obrocie prawnym. Jako jedyny dokument stanowi podstawę podziału nieruchomości nr[...] (...)". Niemniej jednak nawet gdyby tak było (lub jeśli taką informację można by wywnioskować z treści tego pisma), okoliczność ta z całą pewnością również nie może stanowić podstawy wznowienia, o jakiej mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Opinia, o jakiej mowa, znajdowała się w aktach postępowania w czasie orzekania w sprawie II SA/Ke 1124/15 (podobnie jak pozostały materiał dowodowy jaki zgromadzono), zaś fakt, że "nadal jest w obrocie prawnym" odnosi się do chwili obecnej i tym samym nie stanowi nowej okoliczności, istniejącej w dniu orzekania przez Sąd w ww. sprawie i mogącej mieć wpływ na jej wynik. Jeśli chodzi o drugą okoliczność, o jakiej mowa w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 26 kwietnia 2021 r. (k. 53), to nawiązuje ona do treści postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 października 2020 r. (sygn. akt II Kp 628/20), z którego skarżący miał dowiedzieć się, że w wyniku przyjęcia operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego doszło do sytuacji, w której budynek skarżącego został posadowiony na dwóch działkach, a Sąd w postanowieniu przyjął, że stan taki narusza przepisy Kodeksu cywilnego i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po pierwsze niewątpliwym jest, że postanowienie z dnia 28 października 2020 r. nie istniało w dacie orzekania przez WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 1124/15. Po drugie o tym, że budynek skarżącego jest usytuowany na dwóch działkach wiedział on już znacznie wcześniej z innych źródeł, o czym świadczy treść skargi z dnia 9 stycznia 2021 r. i przywoływane tam dowody, jak pismo Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] z dnia 5 lipca 2019 r. (k. 28) czy przywoływane zeznania H. B. z 27 marca 2017 r. i z 26 września 2017 r. (str. 8 skargi). Po trzecie wreszcie, stwierdzenie o tym, że taki stan rzeczy narusza przepisy Kodeksu cywilnego i ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi wyłącznie ocenę Sądu karnego wyrażoną w uzasadnieniu postanowienia – nota bene utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa. Z powyższych powodów w żaden sposób nie można przyjąć, że omawiana właśnie okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Jeśli chodzi o pozostałe okoliczności przytaczane przez skarżącego (jak również uczestniczkę D. K.) jako mające stanowić podstawę wznowienia na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a., również nie są to okoliczności, o jakich mowa w tym przepisie. Przede wszystkim zaś w przypadku wszystkich spośród nich nie został dochowany termin do złożenia skargi o wznowienie, przewidziany w art. 277 p.p.s.a. Przywołując te "nowe" okoliczności skarżący, jak i D. K. odwołują się do pism, decyzji czy zeznań pochodzących, ogólnie rzecz ujmując, z lat 2016-2019, a zatem niewątpliwie nie został tu dochowany termin 3-miesięczny od dowiedzenia się o owych "nowych" okolicznościach – biorąc pod uwagę, że skarga o wznowienie została złożona 12 stycznia 2021 r. Niezależnie od tego trzeba podnieść, że w znacznej mierze twierdzenia skarżącego w tym zakresie stanowią merytoryczną polemikę co do prawidłowości decyzji z dnia 21 kwietnia 2009 r., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Dotyczy to np. argumentu, że przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13 marca 2009 r. pod numerem 457/2009 operat techniczny nie dotyczy podziału budynku, granica działki[...]/1 i[...]/2 tnie budynek przy ul. [...] 1 środkiem jego pokoju, co narusza prawo budowlane oraz art. 46, 47 i 48 k.c., zaś budynek przy ul. [...] 1 nigdy nie został podzielony, gdyż decyzja z 21 kwietnia 2009 r. nie zatwierdziła podziału tego budynku tak, aby stanowiły one dwa odrębne budynki, tj. miały swoje fundamenty, ściany i przekrycie dachu, czy wreszcie że w budynku o numerze [...]B nie były wyodrębnione poszczególne lokale i nie było wydane zaświadczenie o samodzielności lokalu, jak również nie wydano postanowienia opiniującego podział działki nr 508. Podkreślenia wymaga fakt, że już w sprawie o sygn. II SA/Ke 1124/15 Sąd orzekał w przedmiocie decyzji SKO odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 kwietnia 2009 r. A zatem już wówczas zakres oceny legalności decyzji był zawężony do przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. Obecnie zaś – w ramach wyjątkowej procedury, jaką jest wznowienie postępowania sądowego – Sąd ma za zadanie w pierwszej kolejności ocenić, czy zachodzą przesłanki uzasadniające takie wznowienie. Na tym etapie nie jest zatem uprawniony do dokonywania ocen merytorycznych, zwłaszcza co do prawidłowości decyzji z dnia 21 kwietnia 2009 r. Okoliczności nowej, mogącej stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowego w oparciu o art. 273 § 2 p.p.s.a., nie stanowi także fakt, że w dniu 3 marca 2021 r. skarżący dowiedział się od A. R., pełniącego funkcję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w [...], z pisma z dnia 25 lutego 2021 r., że opinia budowlana z dnia 25 lutego 2009 r. znajdująca się w decyzji z 21 kwietnia 2009 r. jest integralną częścią operatu nr 457/2009 i jest dalej w obrocie prawnym. Podobnie należy ocenić pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] R.W. z dnia 20 lipca 2021 r., z którego wynika, że podziału budynku należy dokonać po dniu 8 maja 2009 r., co ma dowodzić, iż do dnia dzisiejszego budynek nie został podzielony. Z kolei w piśmie z 5 października 2021 r. skarżący powołał się na zeznania geodety P. S. złożone w dniu 25 czerwca 2021 r., w których stwierdził on, że "Urząd Miasta [...] Wydział Geodezji wydał decyzję o podziale nieruchomości działki". Z całą pewnością nie są to nowe okoliczności, o jakich mowa w powołanym przepisie, nieznane w dniu orzekania przez Sąd. Trzeba także zwrócić uwagę, że jeśli chodzi o zeznania geodety P. S. dotyczące tego, że nie dokonywał on podziału budynku, a jedynie działki, to skarżący już w skardze z dnia 9 stycznia 2021 r. powoływał się na tej treści zeznania złożone w dniu 26 września 2016 r. (por. k. 8, 27). Także z tego względu nie został w tym zakresie dochowany termin przewidziany w art. 277 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 281 p.p.s.a. w punkcie I postanowienia orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. W punkcie II orzeczono o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odpowiednio na rzecz skarżącego i uczestniczki D. K. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 250 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 18). Z kolei w punkcie III wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz [...] – kuratora uczestnika postępowania T. S. – wynagrodzenie w kwocie 192 zł. Zasady wynagradzania kuratorów uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 536), które, wobec braku odrębnych regulacji, mają zastosowanie do spraw prowadzonych przed sądami administracyjnymi. W myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Z kolei jak wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi 480 zł. Wobec treści powyższych regulacji, Sąd ustalił wysokość wynagrodzenia na kwotę 192 zł (40 % z kwoty 480 zł).