II SA/Ke 214/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. i M. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W dniu 3 lutego 2014 r. (data nadania przesyłki na poczcie) występujący w imieniu E. S. i M. S. pełnomocnik, radca prawny P. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość, doręczoną pełnomocnikowi w dniu 12 grudnia 2013 r. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wyjaśnił, że w okresie od 7 listopada 2013 r. do 26 stycznia 2014 r. był chory, co uniemożliwiało mu dokonanie czynności w postępowaniu administracyjnym. Do wniosku dołączył kserokopie zaświadczeń lekarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., terminu do wniesienia tego wniosku, który wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi, stosownie do treści art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a., upływał z dniem 13 stycznia 2014 r. Skarga została wniesiona w dniu 3 lutego 2014 r., a zatem należy uznać, że spełniony został warunek określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., ponieważ przyczyna uchybienia terminu, tj. choroba pełnomocnika, ustała w dniu 27 stycznia 2014 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005r., sygn. FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07). Pełnomocnik profesjonalny jest zobowiązany do szczególnej staranności w dbaniu o interesy procesowe swoich mocodawców. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżących wskazał, że przyczyną uchybienia przez niego terminu była choroba. Do wniosku o przywrócenie terminu załączył pięć kserokopii zaświadczeń lekarskich: dwóch na druku ZUS ZLA wystawionych przez lekarza-internistę z Poradni Hepatologicznej w B., dwóch wystawionych przez lekarza-internistę z Przychodni Rejonowej w S. oraz mało czytelną kserokopię zaświadczenia wystawionego w S., w dniu 8.01.2014r. przez lekarza-pediatrę. W orzecznictwie sądowym funkcjonuje pogląd, że nie każda choroba – niezdolność do pracy, powinna być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą niedokonanie w terminie czynności procesowej, lecz jedynie taka, która rzeczywiście uniemożliwia dokonanie takiej czynności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. II OZ 310/08, z dnia 26 września 2012 r., sygn. I OZ 713/13). Z przedstawionych przez pełnomocnika skarżących zaświadczeń lekarskich, które zawierają jedynie ogólną informację o niezdolności do pracy, z dopiskiem "przewlekle chory", "obłożnie chory", nie wynika, aby dolegliwości były tego rodzaju, że uniemożliwiały dokonanie w terminie czynności procesowej lub przynajmniej posłużenie się w tym celu osobą trzecią. Wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest czynnością skomplikowaną. Wystarczy jedynie wskazać zaskarżoną decyzję (postanowienie, inny akt lub czynność), oznaczyć organ i określić naruszenie prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Później ewentualnie, w dowolnym momencie aż do zamknięcia rozprawy, można skargę uzupełnić w kolejnych pismach procesowych. Wniesienie skargi nie wymaga również osobistego stawienia się w sądzie. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik osobiście odebrał w dniu 12 grudnia 2013 r. w placówce pocztowej awizowaną przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję (zwrotne poświadczenie odbioru k. 23 akt adm.). Tymczasem z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego z dnia 4 grudnia 2013 r. wynika, że pełnomocnik był w tym czasie przewlekle chory (niezdolny do pracy w okresie od 2 do 16 grudnia 2013 r.). Brak jest zatem danych, aby stwierdzić, że stan zdrowia wynikający z zaświadczeń lekarskich uniemożliwiał pełnomocnikowi prowadzenie spraw i dokonywanie czynności nie wymagających stawiennictwa w sądzie. W szczególności pełnomocnik nie wyjaśnił, jaki przebieg miała choroba, dlaczego z jej powodu nie miał możliwości sporządzenia i wniesienie skargi do sądu. Dodatkowo wiarygodność twierdzeń pełnomocnika podważa to, że zaświadczenie z dnia 8 stycznia 2014 r., stwierdzające stan zdrowia dorosłego mężczyzny, wystawił lekarz-pediatra. Podsumowując wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okoliczności nie uprawdopodabniają, że do jego uchybienia doszło z przyczyn od pełnomocnika, a tym samym od skarżących niezależnych w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.