II SA/Ke 231/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] i Gminy w S. z [...] listopada 2021 r. znak: [...], odmawiającą przyznania M. C. świadczenia rodzinnego w postaci świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką C. C.. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium podniosło, że decyzja w pierwszej instancji wydana została po rozpatrzeniu wniosku z 9 września 2021 r. M. C. jest synem osoby wymagającej opieki - C. C.. C. C. jest wdową i legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z [...] czerwca 2007 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. W orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność istnieje od 2006 r., czyli od 61-ego roku życia. Stąd organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 17 ust. 1, ust. 1 i ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 111), zwanej dalej "ustawą" lub "u.ś.r.". Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji, odmawiając ww. decyzją przyznania stronie prawa do wnioskowanego świadczenia ze względu na fakt, iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała w wieku 61 lat, dopuścił się uchybienia prawa materialnego, gdyż nie wziął pod uwagę treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. i wydał decyzję w oparciu o niekonstytucyjną normę prawną. Organ odwoławczy wyjaśnił bowiem, że w ww. wyroku, w sprawie o sygn. K 38/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Stąd organ drugiej instancji zważył, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Niemniej, jak podkreśliło Kolegium, odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia organ pierwszej instancji oparł również na treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Organ uargumentował swoje stanowisko tym, że M. C. nie wstrzymał wypłaty pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i tym samym nie została wyeliminowana negatywna przesłanka wyłączająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty. M. C. na mocy decyzji Prezesa KRUS z [...] lipca 2021 r. znak: [...] uprawniony jest do renty rolniczej od 1 maja 2021 r. do 30 czerwca 2024 r. Wobec powyższego organ pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji w piśmie z 10 września 2021 r. oraz dwóch pismach z 7 października 2021 r., skierowanych do pełnomocnika M. C., poinformował o możliwości wyboru pomiędzy pobieraniem renty a pobieraniem świadczenia pielęgnacyjnego. W pismach tych organ wyjaśnił, że wybór strona może zrealizować przez złożenie do organu emerytalno-rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty i wstrzymania jej wypłaty. Jak wyjaśnił dalej organ drugiej instancji, w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 ustawy, gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, dalej "u.e.r.f.u.s."), zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s. skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Kolegium zważyło następnie, że emerytura jest prawem niezbywalnym, ale zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury (renty) skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to zdaniem organu odwoławczego, eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z renty od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury. Materiał dowodowy potwierdza, zdaniem Kolegium, że organ pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji w trzech pismach (k. 39, k. 41 i k. 42) poinformował pełnomocnika M. C. o możliwości dokonania takiego wyboru, a w konsekwencji uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji Prezesa KRUS o wstrzymaniu wypłaty renty. W odpowiedzi na powyższe M. C. w piśmie z 14 października 2021 r. stwierdził, że organ nie zapewnił go, że w przypadku zawieszenia renty zostanie przyznane mu świadczenie pielęgnacyjne, a także oświadczył, że gotowy jest do zawieszenia renty, jednak jedynie gdy organ zapewni mu szybkie przejście z systemu świadczeń emerytalno-rentowych do systemu świadczeń rodzinnych. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wymagającej rezygnacji z renty świadczenie pielęgnacyjne może zostać przyznane dopiero od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu jej wypłaty. A zatem organ umożliwił wnioskodawcy przejście z systemu świadczeń emerytalno-rentowych do systemu świadczeń rodzinnych po przedstawieniu decyzji wstrzymującej wypłatę świadczenia rentowego. Z materiału dowodowego wynika, że organ ds. świadczeń rodzinnych w S. trzykrotnie informował o możliwości dokonania wyboru pomiędzy rentą a wnioskowanym prawem do świadczenia pielęgnacyjnego, gwarantowanym w wyższej kwocie niż pobierana przez stronę renta, jednakże M. C. z tego prawa nie skorzystał. Organ pierwszej instancji szczegółowo wyartykułował pełnomocnikowi, jaki warunek (jeden) w celu przyznania wnioskowanego świadczenia musi zostać spełniony - tj. doprowadzenie do wstrzymania wypłaty renty, powołując się m.in. na stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym zakresie. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z renty od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu jej wypłaty. Skoro wypłata renty w rezultacie nie została wstrzymana, to tym samym nie została wyeliminowana negatywna przesłanka wyłączająca nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Odnosząc się do argumentacji odwołania, Kolegium wskazało, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury/renty (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 ustawy. Organ odwoławczy, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnił, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby bowiem w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 ustawy, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł M. C., który zarzucił: - naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji tj. art. 17 ust. 5 lit. a w zw. z art. 27 ust. 5 pkt 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, że fakt nabycia przez skarżącego prawa do renty rolniczej jest negatywną przesłanką do przyznania świadczenia, w sytuacji gdy nie został on poinformowany o konieczności zawieszenia pobierania renty w ten sposób, że okoliczność pobierania renty jest to jedyna przesłanka negatywna do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. - naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 9 i art. 79a k.p.a., poprzez nieudzielenie stronie informacji, że pobieranie przez skarżącego renty jest jedyną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W oparciu o te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] i Gminy w S., rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie jej zarzutów. W szczególności podniósł, że Kolegium błędnie przyjęło, że skarżący został należycie poinformowany o konieczności zawieszenia renty. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji organu I instancji, odmówiono mu przyznania prawa również z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Skarżący więc, nawet gdyby zawiesił pobieranie renty, to świadczenie pielęgnacyjne nie zostałoby mu przyznane i w konsekwencji pozostałby bez jakichkolwiek środków do życia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), dalej "u.ś.r.", świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ odwoławczy trafnie przyjął, że dla świadczenia pielęgnacyjnego otrzymywanego przez opiekunów osób dorosłych nie ma znaczenia data powstania niepełnosprawności. Przywołany w decyzji organu I instancji art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł być stosowany w związku z uznaniem go za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Stosując właściwą wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r., należy przyjąć, że w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W konsekwencji niedopuszczalne jest oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co znalazło potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki NSA: z 29 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 300/19; z 26 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 8/19). W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że spełnione zostały dwie z ustawowych przesłanek pozytywnych przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj.: znaczny stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki oraz pozostawanie skarżącego i jego matki w grupie osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym. Skarżący jest osobą okresowo całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym (k. 15 i 16 akt admin.). Organ odwoławczy korzystnie dla strony przyjął więc, że sprawuje on opiekę nad matką przy spełnieniu warunków określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Przeszkodą dla uwzględnienia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego stało się ustalenie, że skarżący posiada ustalone prawo do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy. Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone m.in. prawo do renty. Konieczne jest zatem usunięcie kolizji świadczeń poprzez wybór jednego z nich, co w przypadku renty oznacza konieczność doprowadzenia do zawieszenia pobierania świadczenia rentowego (zob. wyroki:; z 27 maja 2020 r., sygn. I OSK 2375/19, lex nr 3036869; z 18 czerwca 2020 r., sygn. I OSK 254/20, lex nr 3021475, z 30 października 2020 r., sygn. I OSK 1189/20, lex 3167395). Osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie wymienione w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., powinna więc móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie renty rolniczej. W przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził bowiem w art. 27 ust. 5 u.ś.r. zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną (por. wyrok WSA w Kielcach z 25 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Ke 971/21, lex nr 3325666). Wybór może strona zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty. W przypadku renty rolniczej podstawa prawna do zawieszenia renty wynika z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Dz. U. z 2022 r. poz. 504) w związku z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2021 r. poz. 266, ze zm.; dalej jako "u.u.s.r."). Przepis ustawy systemowej, który znajduje odpowiednio zastosowanie do rent rolniczych (na podstawie odesłania zawartego w art. 52 ust. 1 u.u.s.r.), wskazuje, że na wniosek rencisty można zawiesić wypłatę m.in. renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że istota problemu zbiegu praw do świadczeń, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do świadczenia emerytalno-rentowego, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do renty rodzinnej skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury lub renty, od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty świadczenia emerytalno-rentowego (por. wyroki NSA z 3 marca 2022 r., sygn. I OSK 1647/21, lex nr lex nr 3330574; z 23 marca 2022 r., sygn. I OSK 1160/21, lex nr 3327421; z 25 marca 2022 r., sygn. I OSK 1267/21). W ocenie Sądu, w świetle dominującej linii orzeczniczej, przeszkodę w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego usuwa jedynie skuteczne zawieszenie pobierania renty lub emerytury. Nie jest nawet wystarczające samo oświadczenie o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie przedstawił decyzji zawieszającej wypłatę renty rolniczej, ani nawet dowodu złożenia wniosku w tym przedmiocie do organu rentowego. W konsekwencji nie została wyeliminowana negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w postaci ustalonego prawa do renty rolniczej (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.). Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji na piśmie (k. 39, 41 i 42) trzykrotnie poinformował pełnomocnika skarżącego o możliwości zawieszenia renty rolniczej, wskazując, że wstrzymanie jej wypłaty eliminować będzie negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Udzielona na te informacje odpowiedź nie mogła spowodować przyrzeczenia wydania przez organ administracji decyzji uwzględniającej wniosek, ponieważ przepisy prawa nie przewidują możliwości złożenia promesy wydania decyzji o określonej treści, która wiązałaby organ. Wychodząc jednak naprzeciw sytuacji, w jakiej znajdują się osoby sprawujące opiekę nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, uzależnione od wypłaty środków publicznych na swoje utrzymanie, organy pouczają, informują o istniejących przeszkodach w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego i o tym, że od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty renty zostanie przyznane świadczenie. Ponadto trudności związane ze sprawnym załatwieniem spraw urzędowych koniecznych do wstrzymania wypłaty renty i dzięki temu do uzyskania płynności w otrzymywaniu publicznych środków finansowych nie są nie do pokonania przez skarżącego, skoro potrafi on zadbać o swoje sprawy w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, choćby z pomocą profesjonalnego pełnomocnika. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.