II SA/Ke 296/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2009r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134, 129 § 2 i 57 stwierdziło uchybienie przez S. D terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], obciążającej go kosztami utrzymania koni przez okres od 1 stycznia 2007r. do 31 grudnia 2007r., odebranych czasowo na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...], w wysokości 84180 zł. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji została skarżącemu doręczona 11 grudnia 2008. i zawierała ona pouczenie, że służy od niej odwołanie w terminie 14 dni od daty doręczenia. Termin ten upływał w dniu 25 grudnia 2008r., a więc w dniu ustawowo wolnym od pracy. Zgodnie z art. 57 § 4 kpa, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni. Tym najbliższym dniem była sobota 27 grudnia 2008r., jako że 26 grudnia 2008r. również był dniem ustawowo wolnym od pracy. Kolegium powołało się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007r. sygn.. I OSK 60/07 ( Lex nr 360279) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007r. sygn. II SA/Wa 431/07, zgodnie z którymi soboty nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy i wskazało, że skoro S. D. odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł dopiero w dniu 29 grudnia 2008r., zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. Organ dodatkowo wskazał, ze S. D. nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jak i nie podał przyczyn usprawiedliwiających zwłokę. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie na podstawie art. 134 kpa postanowienia o uchybieniu terminu. Postanowienie to zaskarżył S. D. zarzucając, iż sobota 27 grudnia 2008r. była dodatkowym dniem wolnym od pracy, przypadającym w sekwencji dni ustawowo wolnych lub dodatkowo wolnych od pracy związanych ze świętami Bożego Narodzenia. W tym okresie przebywał z synem u jego dziadków, w miejscowości J. Miejscowy oddział poczty był w tym tygodniu nieczynny. Wskazał, że w odwołaniu nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu, ponieważ zgodnie z jego wiadomościami sobota jest dniem dodatkowo wolnym od pracy nie zaś dniem powszednim. Powołał się regulacje zawarte w Ordynacji podatkowej oraz Ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wyrok WSA VI SA/WA 976/04 z 7 marca 2005r. oraz uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia25 czerwca 2001r. FPS 7/00. Dodał, że jest obywatelem brytyjskim, nie posługującym się językiem polskim i w związku z tym nie ma możliwości osobistego zapoznania się z polskim prawodawstwem i jego niuansami. W szczególności w sytuacji tak dużej rozbieżności i sprzeczności w interpretowaniu przepisu przez organ administracji publicznej, wątpliwości odnośnie interpretacji powinny być rozpatrzone na korzyść petenta. W związku z tym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zwoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Okolicznością niekwestionowaną przez skarżącego jest to, iż decyzję organu I instancji otrzymał on w dniu 11 grudnia 2008r. Spór dotyczy kwestii prawnej, a mianowicie czy w świetle art. 57 § 4 kpa sobota może być uznana za dzień ustawowo wolny od pracy czy też nie. Faktycznie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i wojewódzkich sądów administracyjnych reprezentowane są dwa odmienne stanowiska. Według pierwszego z nich wykładnia systemowa i funkcjonalna wskazuje na konieczność taktowania soboty jako dnia ustawowo wolnego od pracy, aby nie różnicować sytuacji procesowej obywateli w zależności od tego, czy w tego samego rodzaju sytuacji procesowej mają zastosowanie przepisy kpc, kpa czy też ordynacji podatkowej ( przykładowo wyroki NSA z dnia 25.04.2007 – II OSK 670/076, II OSK 671/06, uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2001r. FPS 7/00) Według drugiego z nich wykładnia art. 57 § 4 kpa nie pozwala na uznanie soboty za dzień ustawowo wolny pracy ( przykładowo wyroki NSA z dnia 16 lutego 2009 sygn. I OSK 388/08, z dnia 9 września 2008r. sygn. I OSK 1337/07, z dnia 17 października 2007r. sygn. I OSK 60/07.) Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do drugiego stanowiska. Zgodnie z art. 57 § 4 jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni. Z przepisu tego jasno wynika, że ustawodawca rozróżnia w nim tylko dwa rodzaje dni: ustawowo wolnych od pracy oraz pozostałych, które nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy, a które określa mianem dni powszednich. Pojęcie dni wolnych od pracy zostało ściśle uregulowane w ustawie z dnia 18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy ( Dz. U. Nr 4 poz. 28 ze zm.). Soboty w tej ustawie nie zostały wymienione. Skoro tak, to nie można uznać ich za dni ustawowo wolne od pracy. Zgodzić się należy z pierwszym stanowiskiem o tyle, że ustawodawca nie powinien różnicować poszczególnych procedur, wprowadzając odmienne uregulowania odnośnie skutków upływu terminu do dokonania czynności procesowej w sobotę. Skoro jednak takie zróżnicowanie wprowadził, sądy nie są uprawnione do zastępowania ustawodawcy i dokonywania takiej wykładni jednoznacznie brzmiącego przepisu, która doprowadzi do sytuacji, że pomimo ewidentnej równicy pomiędzy art. 57 § 4 kpa, a przykładowo art. 12 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa, czy też art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) , wszystkie te przepisy będą rozumiane i stosowane w identyczny sposób. Dodatkowo podnieść należy, iż organy administracji publicznej mają obowiązek przede wszystkim stosować wprost obowiązujące przepisy. Skoro więc w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło art. 57 § 4 kpa ustalając, że sobota 27 grudnia 2008r. nie była dniem ustawowo wolnym od pracy, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Podnoszone w skardze zarzuty miałyby znaczenie, gdyby niniejsza sprawa dotyczyła przywrócenia terminu do dokonania czynności polegającej na złożeniu odwołania. Skoro jednak takiego wniosku skarżący dotychczas nie złożył, podnoszone przez niego okoliczności nie mają wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sad Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.