II SA/Ke 307/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. A. na uchwałę Rady Miasta Kielce z dnia 5 stycznia 2016 r., nr XIX/338/2016 w przedmiocie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce oddala skargę. W dniu 5 stycznia 2016 roku Rada Miasta Kielce podjęła uchwałę Nr XIX/338/2016 w sprawie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce. Zgodnie z treścią § 1 w/w uchwały radny K. A. został odwołany z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce. Pismem z dnia 7 stycznia 2016 roku K. A. wezwał Radę Miasta Kielce do wstrzymania wykonania wymienionych uchwał i usunięcia naruszenia prawa. W treści pisma podniósł, iż uchwała Nr XIX/336/2016 z dnia 5 stycznia 2016 roku w sprawie odwołania Przewodniczącej Rady Miasta Kielce nie może zostać uznana za prawomocnie podjętą ze względu na naruszenie § 58 pkt 1 i 3 Statutu Miasta Kielce przyjętego uchwałą Nr XLIV/1056/2009 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 22 grudnia 2009 roku, zgodnie z którym nieprawnym było powtórzenie głosowania bez pisemnego wniosku co najmniej 1/10 ustawowego składu Rady zawierającego uzasadnienie, a także w myśl pkt 3 reasumpcji głosowania nie podlegało głosowanie tajne. W związku z tym inne uchwały, w tym uchwała Nr XIX/338/2016 są nieważne. Dodatkowo wskazał, iż kolejność procedowania uchwał Nr XIX/339/2016 i Nr XIX/343/2016 naruszyła § 2 Regulaminu Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Kielce stanowiącej załącznik nr 2 do Statutu Miasta Kielce poprzez powołanie na funkcje Wiceprzewodniczących Rady Miasta Kielce Przewodniczącego i Członka Komisji Rewizyjnej bez ich wcześniejszego odwołania. Z treści pisma wynika, iż powyższe działania naruszają interes prawny K. A. jako Radnego Rady Miasta Kielce oraz uchybiają przepisom prawa. Wezwany do usunięcia naruszenia prawa organ administracji nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wobec braku odpowiedzi na wezwanie K. A. pismem z dnia 2 marca 2016 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Nr XIX/338/2016 Rady Miasta Kielce z dnia 5 stycznia 2016 roku w sprawie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce, domagając się stwierdzenia jej nieważności wobec jej sprzeczności z art. 14, art. 19 ust. 1, art. 22 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015r., poz. 1515 ze zm. – zwana dalej u.s.g.) w zw. z § 58 pkt 1 i 3 Statutu Miasta Kielce przyjętego uchwałą Nr XLIV/1056/2009 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 22 grudnia 2009 roku oraz § 2 Regulaminu Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Kielce stanowiącej załącznik nr 2 do Statutu Miasta Kielce. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawę prawną skargi wskazano art. 101 ust 1 u.s.g. oraz stosowne przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). W treści skargi podniesiono, iż podjęta uchwała narusza interes prawny skarżącego. Uzasadniając żądanie skargi powtórzono argumentację zawartą w piśmie z dnia 7 stycznia 2016 roku oraz dodano, iż na gruncie niniejszej sprawy doszło do ponownego głosowania pomimo niespełnienia określonych w statucie przesłanek formalnych związanych z jego zarządzeniem, przede wszystkim jednak brak było materialno prawnych przesłanek do powtórzenia głosowania, ponieważ kwestionowano sam sposób głosowania przez jedną z radnych, a nie jego wynik. Dodatkowo wskazano, że kolejność procedowania uchwał nr XIX/339/2016 i nr XIX/343/2016 z dnia 5 stycznia 2016r. (podjętych w sprawie wyboru Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce) naruszyła § 2 Regulaminu Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Kielce, stanowiącego załącznik nr 2 do Statutu Miasta Kielce poprzez powołanie na funkcje Wiceprzewodniczących Rady Miasta Kielce Przewodniczącego i Członka Komisji Rewizyjnej bez ich wcześniejszego odwołania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kielce wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie w całości. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ administracji przywołał dorobek doktryny oraz przykłady orzeczeń sądów administracyjnych, w świetle których radny nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwał Rady Miasta o charakterze organizacyjnym. Podniesiono nadto, iż podjęcie zaskarżonej uchwały nie spowodowało naruszenia prawa. Podczas sesji Rady Miasta Kielce w dniu 5 stycznia 2016 roku zaistniała wadliwość przebiegu głosowania, a jednocześnie niedopuszczalność jego reasumpcji. W tej sytuacji Rada Miasta Kielce zasadnie zdecydowała o powtórzeniu głosowania, a prowadzący obrady Wiceprzewodniczący, zgodnie z art. 19 ust 2 u.s.g. wdrożył wolę Rady w życie. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. skarżący wyjaśnił, iż naruszenia swojego interesu prawnego upatruje w naruszeniu procedury w podjęciu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga K. A. nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Z mocy art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał cytowany powyżej § 2, albowiem w przypadku zaskarżenia uchwały rady gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny na podstawie § 2 wyjątek od wyrażonej w art. 50 § 1 zasady ogólnej. Wyjątek ten został przewidziany w art. 101 u.s.g. Z ustępu 1 tego przepisu wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Ustawodawca wyraźnie zatem ustanawia wyjątek od ogólnej zasady dotyczącej legitymacji skargowej przewidzianej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa o samorządzie gminnym wprowadza trzy warunki, które muszą zostać spełnione, aby można było wnieść skargę na uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego w trybie art. 101 tej ustawy: 1) zaskarżona uchwała musi być uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, 2) wniesienie skargi musi zostać poprzedzone bezskutecznym wezwaniem rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) skarżący musi wykazać, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W pierwszej kolejności zatem rozważaniu podlega charakter zaskarżonej uchwały. Przystępując do oceny pierwszego z warunków godzi się na wstępie przywołać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 września 1990 r., sygn. akt SA/Wr 952/90, ONSA 1990/4/4. NSA stwierdził, że w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlegają zaskarżeniu te wszystkie uchwały rady gminy, w których ustanawia się struktury organizacyjne, rozgranicza kompetencje czy kształtuje skład osobowy organów samorządu. Uchwały organów samorządu regulują działalność organów samorządu, polegającą na wykonywaniu należących do nich zadań administracji publicznej. Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów, a także może wykonywać zadania zlecone z zakresu administracji rządowej – art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 – 2 u.s.g. W tym stanie rzeczy, dopuszczalność zaskarżenia uchwał organów gminy nie może być ograniczona do norm proceduralnych i materialnych, ale musi obejmować również normy organizacyjno - kompetencyjne, a więc także te wszystkie uchwały, w których ustanawia się struktury organizacyjne, rozgranicza kompetencje czy też kształtuje skład osobowy organów samorządu. A zatem, uchwała rady gminy dotycząca powołania lub odwołania określonej osoby ze składu organu gminy nie może być wyłączona z trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 101 u.s.g. Zakresem uchwał podlegających zaskarżeniu w tym trybie objęte są również uchwały o charakterze indywidualnym. Powyższe poglądy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w pełni podziela i uznaje, iż uchwała z dnia 5 stycznia 2016 roku Rady Miasta Kielce Nr XIX/338/2016 w sprawie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce jest uchwałą "z zakresu administracji publicznej". W niniejszej sprawie spełniona została także przesłanka w postaci bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 7 stycznia 2016 roku K. A. wezwał bowiem Radę Miasta Kielce do wstrzymania wykonania uchwał i usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie okazało się bezskuteczne – Rada Miasta Kielce nie udzieliła na nie żadnej odpowiedzi. Także termin do złożenia skargi w trybie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. został zachowany. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II OPS 2/07 wskazując, iż do terminu wniesienia skargi opartej na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie termin z art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. Wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie lub też sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania, jeśli organ takiej odpowiedzi nie udzielił. Skarżący wniósł skargę w dniu 3 marca 2016 roku zachowując termin przewidziany prawem. W następstwie pozytywnego ustalenia dwóch wymogów wniesienia przedmiotowej skargi Sąd miał w dalszej kolejności obowiązek zbadania legitymacji procesowej skarżącego do zaskarżenia uchwały Nr XIX/338/2016. Rozpoczynając rozważania w powyższym kontekście należy podnieść, iż stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie jedynie hipotetycznym, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2014 roku, sygn. akt IV SA/Gl 1273/13, LEX nr 1647643). Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Przypomnieć trzeba, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). W przypadku zatem skargi na uchwałę rady gminy należy wykazać związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a podjęciem przez organ gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony. Podkreśla się, że należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 września 2008r., II SAB/Bd 21/08 oraz wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r. o sygn. akt II SA 2637/02, LEX nr 80699). Ten interes prawny musi być "własny", czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r. o sygn. akt IV SA 846/95, OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83A). A zatem, szczególną cechą interesu prawnego w prawie administracyjnym jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2001r., sygn. akt II SA 3157/00). Art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje radnemu prawa do zaskarżenia każdej uchwały rady gminy, gdyż intencją tego przepisu nie jest uczynienie z sądu organu odwoławczego, z którego mógłby zawsze korzystać radny w razie podjęcia przez radę uchwały wbrew jego stanowisku wyrażonemu podczas głosowania. Radny musi wykazać dokonanie taką uchwałą naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia go jego własnych uprawnień chronionych prawem (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 1997r. sygn. akt II SA 8/97, Wspólnota 1997/41/26, Lex nr 30351, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995r. sygn. akt II SA 1933/95, ONSA 1996/4/170, Lex nr 25895, postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2003r. sygn. akt VSA 1785/02, niepubl.). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że odwołanie z funkcji w radzie miasta daje odwołanej osobie możliwość skorzystania z ochrony przed sądem administracyjnym w ramach konstrukcji unormowanej w art. 101 u.s.g. W realiach sprawy niniejszej Sąd, wbrew stanowisku organu uznał, że skarżący posiada interes prawny w rozumieniu art. 101 u.s.g., a interes ten został naruszony zaskarżoną uchwałą. Okoliczność odwołania skarżącego z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce świadczy zdaniem Sądu o istnieniu zindywidualizowanego interesu prawnego naruszonego uchwałą. Jak wskazuje się w orzecznictwie ( por. wyrok NSA z dnia 15.09.2009r. sygn. akt II OSK 461/09) odwołanie z funkcji w radzie daje odwołanemu możliwość skorzystania z ochrony przed sądem administracyjnym. Osobie takiej przysługuje publiczne prawo podmiotowe do zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego. Z tej przyczyny Sąd nie podzielił stanowiska organu co do braku interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu uchwały, a w konsekwencji wniosek o odrzucenie skargi nie podlegał uwzględnieniu. Spełnienie powyższych przesłanek formalnych otwiera Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu możliwość dokonania kontroli merytorycznej poprawności zaskarżonej uchwały. Przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona uchwała nie narusza art. 14, art. 19 ust. 1 , art. 22 ustawy o samorządzie gminnym w związku z § 58 ust. 1 i 3 Statutu Miasta Kielce. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę i podtrzymane przez pełnomocnika organu na rozprawie sądowej w dniu 3 listopada 2016r. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że oczywiście bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 2 Regulaminu Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Kielce. Zarzuty te dotyczą bowiem kolejności procedowania uchwał Rady Miasta Kielce nr XIX /339/2016 i nr XIX /343/2016, które nie są przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest wyłącznie uchwała Rady Miasta Kielce nr XIX/338/2016 w sprawie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Kielce. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi wskazującego na wadliwość podjęcia uchwały o odwołaniu Przewodniczącej Rady Miasta J. W., podniesienia wymaga, iż skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 17 listopada 2016r. sygn. akt II SA/Ke 305/16. Statut Miasta Kielce, który jest aktem prawa miejscowego zawiera normy regulujące zagadnienie reasumpcji głosowania. Zgodnie z § 58 Statutu w razie gdy wynik głosowania budzi wątpliwości, na pisemny wniosek co najmniej 1/10 ustawowego składu Rady, zawierający uzasadnienie – Rada może postanowić o reasumpcji głosowania. Reasumpcji głosowania nie podlega głosowanie imienne lub tajne. Trafnie organ wskazuje, że tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w w/w uregulowaniu statutu mamy do czynienia z reasumpcją głosowania. Lektura akt sprawy pozwala uznać, że wymóg ten nie został spełniony w głosowaniu nad odwołaniem Przewodniczącego Rady Miasta, które miało miejsce dnia 5 stycznia 2016r. Po pierwsze, wątpliwość zgłoszona przez Wiceprzewodniczącego D. K. dotyczyła nie wyniku, lecz przebiegu głosowania, co potwierdza treść protokołu z nadzwyczajnej sesji Rady (str. 11). Nadto zauważyć należy, iż radni nie mogli powziąć wątpliwości co do wyniku głosowania, ponieważ wyniku tego nie znali. Na skutek wątpliwości zgłaszanych przez radnych co do wadliwości przebiegu głosowania Rada Miasta przegłosowała wnioski formalne i zdecydowała o nieodczytywaniu protokołu głosowania nad odwołaniem Przewodniczącej Rady, a następnie o powtórzeniu głosowania, co znajduje potwierdzenie na str. 16 i 17 protokołu z nadzwyczajnej sesji. Po drugie, nie wpłynął wniosek o reasumpcję. Wniosek o powtórzenie głosowania został złożony ustnie. Po trzecie, wniosek ten nie został złożony przez co najmniej 1/10 ustawowego składu Rady, lecz jednoosobowo przez radnego P. K.. Po czwarte, wniosek nie zawierał pisemnego uzasadnienia. Po piąte, na podstawie art. 19 ust 4 w zw. z ust 1 u.s.g. głosowanie nad odwołaniem Przewodniczącej było tajne, co w myśl § 58 ust 3 Statutu wykluczało reasumpcję głosowania. Trafne jest stwierdzenie organu, że brak osobistego głosowania przez radną Z. obarczał wadliwością przebieg całego głosowania nad uchwałą. Przy jednoczesnej niedopuszczalności reasumpcji głosowania istotnie powstało zagadnienie prawne nieuregulowane w Statucie. W tej sytuacji zasadnie organ wskazuje, iż podstaw prawnych dalszego procesowania należy poszukiwać w innych aktach prawnych. Obok Konstytucji RP kluczową rolę odgrywa ustawa o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 19 ust 2 tej ustawy organizowanie pracy Rady oraz prowadzenie obrad Rady jest zadaniem Przewodniczącego Rady. W działaniu Przewodniczący związany jest przepisami szczególnymi zawartymi w ustawach i statucie i o ile przepisy te nie określają węższych ram jego działania, przewodniczący ma prawo działać na podstawie kompetencji określonej w art. 19 ust 2 u.s.g. W przeciwnym razie, brak szczegółowych regulacji zawartych w Statucie mógłby uniemożliwić pracę Rady Miasta. W tym stanie rzeczy, skoro podczas sesji Rady Miasta w dniu 5 stycznia 2016r. zaistniała wadliwość przebiegu głosowania, a jednocześnie niedopuszczalność jego reasumpcji Rada zasadnie zdecydowała o powtórzeniu głosowania, a Wiceprzewodniczący prowadzący obrady zgodnie z art. 19 ust 2 u.s.g. wdrożył wolę organu uchwałodawczego w życie. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie stwierdził wadliwości w procesie podjęcia uchwały 336/2016. Odnosząc się do zaskarżonej w niniejszym postępowaniu uchwały nr XIX/338/2016 należy zauważyć, iż uchwała ta miała odrębne miejsce w porządku obrad, odrębny przedmiot i była podejmowana w odrębnym głosowaniu. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały nr XIX/338/2016 Sąd nie dopatrzył się z urzędu istnienia jakichkolwiek uchybień. Skarżący natomiast nie wykazał żadnego związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy uchwałą o odwołaniu Przewodniczącej Rady, a uchwałą o odwołaniu Wiceprzewodniczącego Rady. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę K. A. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718).