II SA/Ke 317/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi K. B. i D. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Decyzją z 11.04.2025 r. znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania D. i K. B. (zwanych dalej "stronami") od decyzji nr 9.[...] Starosty [...] z 15.02.2024 r. znak: [...] o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z 27.05.2021 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestorów E. i T. W., obejmującego rozbudowę, nadbudowę i przebudowę związaną ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjnego (pustaczarni) z przeznaczeniem na budynek produkcyjno-usługowy (malarni proszkowej) wraz z niezbędnymi urządzeniami, tj. zbiornikiem na ścieki sanitarne oraz technologiczne z separatorem, na działce nr ewid.[...], obręb 0003 [...], gmina M. (zwanej dalej "decyzją dotychczasową", 1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości, 2) stwierdził, że decyzja dotychczasową została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 3) odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: D. i K. B. wystąpili z wnioskiem z 20.12.2021 r. o wznowienie postępowania, argumentując że nie byli stronami postępowania zakończonego decyzją i jej nie otrzymali. Postanowieniem z 4.01.2022 r. organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne, zakończone własną decyzją dotychczasową z 27.05.2021 r. Decyzją z 11.02.2022 r. Starosta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji dotychczasowej. Wojewoda decyzją z 14.06.2022 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z 11.02.2022 r. Wyrokiem z 12.10.2022 r. sygn. II SA/Ke 435/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił ww. decyzje organów obu instancji. Decyzją z 21.02.2023 r. Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, stwierdzając że działka nr ewid.[...] nie jest objęta obszarem oddziaływania projektowanego budynku i jej właściciele słusznie nie brali udziału w postępowaniu zakończonym tym rozstrzygnięciem. Decyzją z 28.04.2023 r. Wojewoda decyzją z 21.02.2023 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...]. Wyrokiem z 6.09.2023 r. sygn. II SA/Ke 393/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Wojewody z 28.04.2023 r. oraz decyzję organu I instancji z 21.02.2023 r., wskazując że skarżący – K. B. i D. B. – posiadają przymiot stron w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową. Decyzją z 15.02.2024 r. Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej – na podstawie art. 151 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. W odwołaniu od ww. decyzji strony podniosły, że w rozbudowanym budynku są składowane paliwa płynne, prowadzona tam malarnia oddziałuje na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie poprzez nadmierną emisje pyłu i hałasu. Decyzją z 14 czerwca 2024 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania stron, utrzymał w mocy ww. decyzji z 15.02.2024 r. Skargę na ww. rozstrzygnięcie wywiedli skarżący K. B. i D. B.. Wyrokiem z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Ke 418/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Wojewody z 14 czerwca 2024 r., wskazując że "(...) Zarówno w tym rozstrzygnięciu, jak i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody zabrakło obligatoryjnego i istotnego z punktu widzenia interesu strony skarżącej stwierdzenia, czy do wydania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji dotychczasowej Starosty [...] z 27 maja 2021 r. doszło z naruszeniem prawa." Wojewoda, uzasadniając podjęcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 Kpa opisanego na wstępie rozstrzygnięcia z 11 kwietnia 2025 r., wskazał że w zakwestionowanej odwołaniem decyzji zabrakło obligatoryjnego: - stwierdzenia, czy do wydania decyzji dotychczasowej doszło z naruszeniem prawa (tak w rozstrzygnięciu, jak i w uzasadnieniu); - wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił decyzji dotychczasowej. W tym drugim zakresie stwierdzono – w konfrontacji z nieprzystającym do takiego ustalenia rozstrzygnięciem i brakiem w istocie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia – że nie pozwalało to na zaakceptowanie takiej decyzji. Ponadto, wskazany przez organ I instancji jako podstawa prawna przepis art. 151 K.p.a. zawiera trzy paragrafy, w których mieszczą się różne normy określające rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe. W ocenie organu odwoławczego, pomimo stwierdzenia ww. wadliwości, dla końcowego załatwienia sprawy nie było niezbędne uchylenie decyzji dotychczasowej – jako że w związku z prawidłowym ustaleniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności możliwe było wydanie decyzji reformatoryjnej - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym zakresie powołano się na art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), wskazując m.in. na ustalenia wynikające z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy M. z 14.01.2020 r., dotyczące: - rodzaju zabudowy – m.in. takiej jak przewidziana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa – usługowo-produkcyjna, - szczegółowych parametrów co do obowiązującej (nieprzekraczalnej) linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość najwyżej położonego punktu dachu projektowanego obiektu, geometrii dachu głównej bryły budynku - dach dwu i wielospadowy o kącie w przedziale od 15° do 45° stwierdzając spełnienie tychże warunków w odniesieniu do spornej inwestycji. Wojewoda, mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, stwierdził że inwestycja: - nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach –przytaczając właściwe regulacje, a projekt zagospodarowania terenu: - nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych; - sporządzony został na właściwej kopii mapy numerycznej w skali 1:500. Organ, opisując szczegółowo usytuowanie projektowanej inwestycji, wskazał na spełnienie wymogów przeciwpożarowych i odległości wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – również w odniesieniu do miejsc na pojemników służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych, stanowisk postojowych oraz wylotu zbiornika na ścieki sanitarne. W odniesieniu do projektu budowlanego stwierdzono spełnienie wymagań przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11.09.2020 r. Wojewoda wskazał także, że w dokumentacji znajduje się decyzja Starosty [...] z 6.04.2021 r., zezwalająca na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu rolnego o powierzchni 0,1172 ha, stanowiącego część działki nr [...]. W kwestii związanej z uciążliwością hałasu i pyłu, który ma wydobywać się z planowanego zakładu produkcyjno-usługowego (malarni proszkowej) organ powołał się na szczegółowe rozwiązania techniczne przewidziane w projekcie zagospodarowania działki, odnosząc się również do usytuowania budynku i akcentując że inwestor przedstawił protokoły z wykonanych przez właściwy organ pomiarów akustycznych oraz sprawozdanie z pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego instalacji lub urządzeń. Dla ww. zakładu nie była wydana decyzja o dopuszczalnej emisji hałasu do środowiska, a odnosząc się do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. stwierdzono, że z ww. sprawozdania wynika, że w trakcie kontroli nie wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w zakresie pkt 3 decyzji organu odwoławczego, strony podniosły zarzuty mających wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów postępowania, to jest: a) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, pomimo że była ona dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - z powodu rażącego naruszenia prawa, tj. art. 7 K.p.a. wraz z art. 28 ust. 2 w zw. z art ust. 20 Prawa budowlanego oraz art. 28 K.p.a. w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r., polegającego na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i następnie po wznowieniu postępowania wydanie decyzji Starosty [...] z 15.02.2024 r. oraz zaskarżonej decyzji - bez udziału skarżących oraz bez udziału właścicieli sąsiedniej działki nr [...], która również znajduje się (tak jak działka skarżących) w obszarze oddziaływania inwestycji; b) art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na niezasadne przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej – taki wniosek wysnuto bez przeprowadzenia któregokolwiek z dowodów przedstawionych przez strony i bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanowisk stron, innymi słowy, nastąpiło to bez rozpatrzenia twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżących - w takim stanie rzeczy nie zebrano pełnego materiału dowodowego, a bez pełnego materiału nie moi przyjąć a priori tak jak to uczynił organ; c) art. 151 w zw. z art. 7 oraz art. 77 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez: - brak rozpoznania istoty sprawy wobec nieprzeprowadzenia przez organy żadnego dowodu, ani żadnej czynności; pomimo wznowienia postępowania organy ograniczyły do zaaprobowania projektu budowlanego inwestorów - co przejawiło się m.in. w całkowitym braku weryfikacji, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest niezgodny z pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy z 14.01.2020 r.; inwestycja oddziałuje na nieruchomości skarżących przez immisje – czym wpływa na wykonywanie praw własnych przez skarżących; - całkowite przeoczenie przez organy (zarówno w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jak również postępowania wznowieniowego), że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z § 12 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie w brzmieniu z daty wydawania pozwolenia na budowę poprzez fakt, że realizowany budynek jest usytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką 253 mniejszej, niż wymagane ww. przepisem 4 metry (lub 3 metry w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy); - całkowite przeoczenie przez organy obu instancji, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy z 14.01.2020 r.; wbrew warunkom zabudowy inwestycja wpływa na wykonywanie prawa własności sąsiedniej działki skarżących – poprzez emisję znacznej ilości pyłów, gazów, hałasu; - całkowite pominięcie dowodu w postaci materiałów na płycie DVD załączonej do pisma z 28.04.2022 r., wskazujących na to, że przedmiotowa inwestycja, wbrew decyzji o warunkach zabudowy, powoduje emisję na nieruchomość skarżących znacznej ilość pyłów i hałasu, wykraczającą znacznie poza obszar wykazywany przez inwestorów w dokumentacji projektowej, na nagraniach tych widoczna jest przedmiotowa lakiernia proszkowa w czasie swej pracy z widoczną emisją pyłu oraz hałasu słyszalnego w promieniu kilkuset metrów; - nieprzeprowadzenie żadnego z wnioskowanych dowodów tj. z przesłuchania skarżących oraz z oględzin przedmiotowej nieruchomości z udziałem skarżących, choć są to dowody niezbędne do zrekonstruowania stanu faktycznego w sprawie; - całkowite nieuwzględnienie przy ocenie zgodności projektu z przepisami prawa, że w ramach inwestycji składowane jest paliwo oraz inne substancje łatwopalne; - w konsekwencji wskazane naruszenia doprowadziły do odmowy uchylenia przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę; d) art. 10 K.p.a. - tj. zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieprzeprowadzenie żadnego z dowodów zawnioskowanych przez strony i poprzez brak merytorycznego rozpoznania żadnego z twierdzeń stron - co doprowadziło do tego, że przyznanie skarżącym przymiotu strony miało charakter jedynie formalny i pozorny, albowiem stanowisko stron oraz ich wnioski zostały zupełnie pominięte; e) art. 7 K.p.a. poprzez niewskazanie przy ocenie zgodności projektu z prawem budowlanym, które przepisy Prawa budowlanego zastosowano - czy w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r., czy w brzmieniu po 19.09.2022 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 13.02.2020 r. wprowadzająca nowelizację Prawa budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o: - załączenie do sprawy akt sprawy tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 435/22 oraz II SA/Ke 418/24 i o przeprowadzenie dowodu z wyroków wydanych w tych sprawach oraz z treści ich uzasadnień – dla wykazania ustaleń tut. Sądu oraz wskazań co do dalszego prowadzenia sprawy udzielonych organom przez Sąd; - uchylenie pkt 3 zaskarżonej decyzji; - stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z 27.05.2021 r., bądź o jej uchylenie w całości; - zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie sądowej 11.09.2025 r.: - pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, - pełnomocnik T. W. (inwestor) wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Stanowczy sprzeciw skarżących – wyartykułowany w skardze – budzi nadmiernie uciążliwa, ich zdaniem, sąsiednia rozbudowa, nadbudowa i przebudowa związana ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjnego (pustaczarni) z przeznaczeniem na budynek produkcyjno-usługowy (malarni proszkowej) wraz z niezbędnymi urządzeniami – wykonana na podstawie dotychczasowej decyzji ostatecznej Starosty [...] z 27.05.2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była wydana po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją dotychczasową decyzja Wojewody, którą: 1) uchylono zaskarżoną odwołaniem decyzję Starosty [...] z 15.02.2024r. o odmowie uchylenia ww. decyzji dotychczasowej, 2) stwierdzono, że decyzja dotychczasową została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 3) odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe obejmowało postępowanie wyjaśniające (rozpoznawcze), następnie ponownie przeprowadzone zostało pełne postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, w dalszej kolejności nastąpiło skonfrontowanie wyników tego ponownego pełnego postępowania jurysdykcyjnego z treścią decyzji dotychczasowej. W ten sposób ustalono, że w sprawie może być wydana jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jeśli po przeprowadzeniu postępowania, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w wyniku wznowienia postępowania organ ustali, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, bowiem kwalifikowana wada postępowania nie miała wpływu na treść decyzji dotychczasowej, to nie uchyla decyzji ostatecznej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.). Jakkolwiek skarżący kwestionują jedynie cyt. pkt 3 decyzji organu odwoławczego, to dla pełnego przedstawienia sprawy należy omówić zapadłe w odniesieniu do postępowania wznowieniowego dotyczącego ww. decyzji ostatecznej wyroki tut. Sądu – zwłaszcza że powołano je w skardze. W tym miejscu, przechodząc do podstawy prawnej wydanych w niniejszej sprawie decyzji wskazać trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte którąkolwiek z wad przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyna wznowienia wpłynęła na treść decyzji. Postępowanie wznowieniowe kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. mogą zapaść jedynie rozstrzygnięcia wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. W świetle art. 151 § 1 K.p.a. organ może wydać decyzję, w której: (1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że w postanowieniu Starosty [...] z 12.01.2024 r. (K-I-23) jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), powołując się jednocześnie na wyrok tut. Sądu z 6.09.2023 r. o sygn. akt II SA/Ke 393/23. Tym ostatnim orzeczeniem uchylono poprzednio wydaną decyzję Wojewody z 28.04.2023 r. – utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia (w postępowaniu wznowieniowym) decyzji dotychczasowej. W tejże sprawie zasadniczą kwestią było posiadanie przez obecnie skarżących – będących współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej nr [...], sąsiadującej z działką inwestorów oznaczoną nr [...] – przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją dotychczasową. W rezultacie, w pierwszym wyroku – w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 393/23 (K-I-21) – tut. Sąd przesądził, że K. i D. B. posiadają przymiot strony w tamtym postępowaniu, uznając że "w sprawie zastosowanie miały, w zw. z brzmieniem art. 26 ustawy nowelizującej, przepisy Prawa budowlanego obowiązujące do 18 września 2020 r. Skoro w postępowaniu dotyczącym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę krąg stron postępowania w niniejszej sprawie należało ustalić w oparciu o dyspozycję art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P. bud. w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., nie sposób zgodzić się z wyrażonym w zaskarżonej decyzji poglądem, że w rozumieniu art. 3 pkt 20 P. bud. w obszarze oddziaływania określonej inwestycji znajdują się tylko takie nieruchomości, co do których inwestycja ta powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, bez względu na ewentualne immisje.[ ...] o interesie prawnym podmiotu świadczyć może m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 Kodeksu cywilnego (ochrona właściciela przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności) i art. 144 K.c. (ochrona właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę). Przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej w rozumieniu art. 3 pkt 20 P. bud. należy więc rozumieć również utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem.[...] W rozpoznawanej sprawie chodzi o znacznych rozmiarów obiekt produkcyjny (pow. zabudowy po rozbudowie 844,6 m˛) na gruncie wyłączonym z produkcji rolniczej na mocy decyzji Starosty [...] z 6 kwietnia 2021 r. [...] Niewątpliwie więc sąsiadująca bezpośrednio z nieruchomością inwestorów nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania tego obiektu - w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P. bud. w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., nawet jeśli zachowane są odległości wynikające z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). [...] Powyższe oznacza, że ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni rozważania Sądu i przyjmie, że skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu w sprawie zakończonej zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę dla E. i T. W.. Konsekwencją takiego prawomocnego wyroku, wiążącego z mocy art. 153 p.p.s.a. dla rozpoznających ponownie sprawę organów, a także dla Sądu, było wydanie wspomnianego wyżej postanowienia z 12.01.2024 r., wznawiającego postępowanie w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a także konieczność zaakceptowania zaistnienia tej podstawy wznowieniowej dotyczącej K. i D. B. przy przeprowadzaniu przez organy administracji opartego na dyspozycji normy z art. 149 § 2 K.p.a. postępowania co do przyczyn wznowienia. Stwierdzenie takie zawarto w kolejnym wyroku z 27.11.2024 r. o sygn. II SA/Ke 418/24 (załączonym za [...]), którym uchylono poprzednio wydaną decyzję Wojewody z 14.06.2024 r., utrzymującą decyzję Starosty [...] z 15.02.2024 r.(K-I-28) o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (K-65). W rezultacie, zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania niniejszej sprawy jest kwestia związania Sądu tym właśnie wyrokiem. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z tego też względu orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w jakim zostało wydane, obejmując zarazem przyszłe (ewentualne) postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z 22.03.1999 r. o sygn. akt IV SA 527/97, CBOSA). Jest to szczególnie istotne przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego zawarte są wskazania co do dalszego postępowania organów administracji publicznej, jak również ocena prawna ich dotychczasowych działań. Ze względu na powyższe, zarówno organy obu instancji, orzekające w niniejszej sprawie, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach związani są powołanym wyrokiem z 27.11.2024 r. o sygn. II SA/Ke 418/24 – w którym wskazano cyt.: - "wydanie wspomnianego wyżej postanowienia z 12 stycznia 2024 r. ponownie wznawiającego postępowanie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a także konieczność zaakceptowania zaistnienia tej podstawy wznowieniowej dotyczącej K. i D. B. przy przeprowadzaniu przez organy administracji opartego na dyspozycji normy z art. 149 § 2 k.p.a. postępowania co do przyczyn wznowienia"; - "choć Starosta [...] w pierwszoinstancyjnej decyzji z 15 lutego 2024 r. dostrzegł powyższe związanie i wyraźnie stwierdził, że "przychylił się do rozważań sądu i uznał za stronę P. D. i K. B. oraz zapewnił im czynny udział w postępowaniu", to Wojewoda, w zaskarżonej obecnie decyzji z 14 czerwca 2024 r., nie zajął wyraźnego stanowiska w kwestii posiadania przez D. i K. B. przymiotu strony, jako przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a."; - "takie sformułowanie, pomijające działkę wnioskujących o wznowienie i skarżących D. i K. B. oznaczoną numerem 250, wskazuje na podtrzymanie poglądów Wojewody wyrażanych w jego drugoinstancyjnych decyzjach podejmowanych w niniejszej sprawie w dniu 14 marca 2022 r. i 28 kwietnia 2023 r. odnośnie braku przymiotu strony D. i K. B. w niniejszym postępowaniu"; - "naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy było natomiast zaakceptowanie przez Wojewodę rozstrzygnięcia organu I instancji nieodpowiadającego poczynionym w sprawie ustaleniom. Organy obu instancji bowiem, dokonując zgodnie z dyspozycją normy z art. 149 § 2 k.p.a. rozstrzygnięcia istoty sprawy, ponownie dokonały opartej na treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego kontroli (...). W konkluzji obejmującej również odniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], który stwierdził, że "nie zmienia rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy zakończonej decyzją znak [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Jednak w sentencji tej pierwszoinstancyjnej decyzji orzeczono o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej Starosty [...] z dnia 27.05.2021 r. znak [...] [...] wobec braku podstaw do jej uchylenia. W podstawie prawnej tej decyzji Starosty [...] podano natomiast art. 151 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Zarówno w tym rozstrzygnięciu, jak i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody zabrakło obligatoryjnego i istotnego z punktu widzenia interesu strony skarżącej stwierdzenia, czy do wydania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji dotychczasowej Starosty [...] z 27 maja 2021 r., doszło z naruszeniem prawa. Brakło również wskazania w sentencji decyzji okoliczności, z powodu których organ nie uchylił jednak tej dotychczasowej decyzji. Wskazanie tej ostatniej okoliczności w uzasadnieniu decyzji Starosty [...], w konfrontacji z nieprzystającym do takiego ustalenia rozstrzygnięciem i brakiem w istocie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia – nie pozwala na zaakceptowanie takiej decyzji. Należy zauważyć, że wskazany jako podstawa prawna decyzji Starosty [...] z 15.02.2024 r., rozbudowany przepis art. 151 k.p.a. zawiera trzy paragrafy, w których mieszczą się różne normy określające rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe (...). Przy zasadnym bowiem uznaniu przez organy obu instancji, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, rozstrzygnięcie sprawy powinno być zgodne z treścią art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. (...) Brakło również powołania się na przepis art. 151 § 2 k.p.a. będący rzeczywistą podstawą rozstrzygnięcia, które wynikało z ustaleń organów". Analizując treść zaskarżonej obecnie decyzji Wojewody z 11.04.2025 r. stwierdzić trzeba, że przywołane powyżej zalecenia tut. Sądu zostały wykonane w całości w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego – stosownie do wymogów art. 153 p.p.s.a. Mianowicie, w podstawie prawnej ww. decyzji prawidłowo powołano – odpowiadające treści podjętego rozstrzygnięcia (w którym, w porównaniu do uchylonej poprzednio decyzji, jednoznacznie stwierdzono, że decyzja dotychczasową "została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu") przepisy K.p.a., to jest: - art. 138 § 1 pkt 2, stosownie do którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy; - art. 151 § 2, który stanowi że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Dodatkowo organ II instancji jednoznacznie stwierdził – w przeciwieństwie do poprzednio wydanej decyzji – że skarżącym cyt. "przysługuje przymiot strony, wnioskodawcy wskazali przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a." (strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu). Odnosząc się do reformatoryjnego charakteru zaskarżonej decyzji – w której uchylono rozstrzygnięcie organu I instancji (o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej) i w sposób merytoryczny odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej – należy przytoczyć stanowisko tut. Sądu przedstawione w ww. wyroku z 27.11.2024 r. o sygn. II SA/Ke 418/24, w którym stwierdzono, że "W związku bowiem z prawidłowym ustaleniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, organ II instancji będzie mógł wydać decyzję reformatoryjną opartą na treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.", akcentując jednocześnie że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). W tym kontekście całkowicie niezasadne okazały się przedstawione pod poz. c petitum skargi zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 oraz art. 77 K.p.a. (w zw. z art. 151 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zaznaczyć przy tym trzeba, że zakres prowadzonego postępowania wyznaczał przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), z którego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego (pkt 3), posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych (pkt 4). W odniesieniu do wymogów powyższych unormowań, w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – w zgodzie z art. 7 oraz art. 77 K.p.a. – znajdującym w pełni oparcie w zgromadzonym dotychczas materiale dowodowym (czego skarżący w żaden konkretny sposób nie zakwestionowali) – wskazano że projektowana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa zlokalizowana jest: - ścianą północną z oknami i drzwiami w części projektowanej w odległości 14,45 m od granicy z działką nr ewid.[...]; - ścianą wschodnią z oknami w odległości od około 9,5 m do 18,5 m od granicy z działką drogową nr [...]; - ścianą południową bez otworów okiennych i drzwiowych, w części projektowanej w odległości 3,0 m od granicy z działką nr ewid.[...]; - ścianą zachodnią w odległości od około 14,5 m do 21,32 m od granicy z działką drogową nr [...] (w części istniejącej); - ściany w zbliżeniu do granicy z działką nr ewid.[...] oddzielone są ścianami przeciwpożarowymi o odporności ogniowej REI 60, wypełnione luksferami o odporności ogniowej E30. W tym zakresie Wojewoda, odnosząc się do wymogów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, trafnie przytoczył regulację § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1065 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", zgodnie z którym jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Dodatkowo, prawidłowo zwrócono uwagę, że: - ze względu na parametry i usytuowanie budynków względem innych zabudowań i stron świata nie jest wymagana analiza zacieniania i przesłaniania pomieszczeń na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich; - miejsce do składowania odpadów stałych stanowi utwardzony plac o wymiarach 1,5 m x 2,0 m, zlokalizowany w odległości 2,5 m od granicy z działką drogową nr [...] oraz ponad 26 m od działki budowlanej nr ewid.[...], powołując w tym zakresie § 22 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji oraz § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej: 1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt 2) 3 m - od granicy działki budowlanej; 3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych o których mowa w § 40; - na działce zaplanowano 5 stanowisk postojowych o wymiarach 2,5 m x 5,0 m i jedno stanowisko dla osób z niepełnosprawnościami o wymiarach 3,6 m x 5,0 m, w odległości 9,73 m od ściany budynku produkcyjno-usługowego i w odległości 2,57 m od granicy z działka drogową nr [...] – zgodnie z wymogami § 19 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia, który stanowi, że odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie; - wylot zbiornika na ścieki sanitarne zaprojektowano o pojemności 10 m3, w odległości pokrywy ponad 7,5 m od granicy z działką drogową nr [...] oraz w odległości 7,5 m od dziatki nr ewid.[...] - zgodnie z wymogami § 36 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, że odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno- gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych -15 m. Z tych też względów Wojewoda, po przeanalizowaniu projektu zagospodarowania terenu inwestycji, zasadnie stwierdził że usytuowanie rozbudowywanego, nadbudowywanego i przebudowywanego budynku produkcyjno-usługowego, zbiornika na ścieki sanitarne, miejsc postojowych i śmietnika na działce nr ewid.[...], jest zgodne z przepisami. Odnosząc się do samego projektu budowlanego, składającego się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno-budowlanego, stwierdzono – w uprawniony sposób – że spełnia wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11.09.2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), jako że jest kompletny i zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, będąc sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego – którzy dołączyli oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy, mając na uwadze regulacje: - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), - ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.) zasadnie stwierdził – w kontekście wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy dotyczących sprawdzenia zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska – że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tychże przepisów, nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 i nie wynika z tej ochrony, a także potencjalnie znacząco nie oddziałuje na obszar Natura 2000 – a więc nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda trafnie wskazał także, że w dokumentacji znajduje się decyzja Starosty [...] z 6.04.2021 r., zezwalająca na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu rolnego o powierzchni 0,1172 ha, stanowiącego część działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], obręb K. C., gmina M. oznaczonego w klasyfikacji bonitacyjnej gruntów symbolami PsV (pastwiska trwałe) oraz Br-PsV (grunty rolne zabudowane), wytworzone z gleb pochodzenia organicznego, typ gleby muszrowo-mineralne i muszrowate, z przeznaczeniem dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Co się zaś tyczy pozostałych wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy prawidłowo przytoczył treść ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy M. 14.01.2020 r. (k. 11), dotyczącej: - rodzaju zabudowy – zagrodowa w gospodarstwach rolnych, usługowo-produkcyjna, mieszkalna jednorodzinna – stwierdzając że sporna inwestycja jest związana ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjno-usługowego wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi; - obowiązującej (nieprzekraczalnej) linii zabudowy - 6,0 m od granic pasów drogowych dróg gminnych, stwierdzając że zaprojektowano nieprzekraczalną linię zabudowy ok. 7,90 m od drogi nr [...], natomiast od drogi nr [...] bez zmian; - wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji - do 0,4, stwierdzając że wielkość powierzchni zabudowy działki wynosi 0,3; - szerokości elewacji frontowej - 26,6 m z tolerancją 20%, stwierdzając że parametr ten ustalono na 23,25 m ; - wysokość najwyżej położonego punktu dachu projektowanego obiektu - do 12,0 m od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, stwierdzając że parametr ten w odniesieniu do spornej inwestycji wynosi 6,29 m; - geometrii dachu głównej bryły budynku (dach dwu i wielospadowy o kącie w przedziale od 15° do 45°), stwierdzając że przewidziano dach dwuspadowy o kącie 15°, co przesądza o spełnieniu przez sporną rozbudowę, nadbudowę i przebudowę warunków ustalonych w ww. decyzji z 14.01.2020 r. – również w kontekście stwierdzenia, że budynek zasilony jest w wodę z istniejącej sieci wodociągowej, posiada odprowadzenie ścieków. Reasumując organ II instancji stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu: - nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych; - sporządzony został na kopii mapy numerycznej w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod numerem [...], przyjętej 2.11.2020 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Włoszczowskiego. Mając na uwadze powołanie przez organ odwoławczy późniejszego oznaczenia Dziennika Ustaw nie mógł odnieść skutku nietrafny zarzut strony z pkt e petitum skargi co do braku wskazania, czy w zaskarżonej decyzji reformatoryjnej powołano przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r., czy w brzmieniu po 19.09.2022r., po nowelizacji. Ubocznie wskazać trzeba, że w wyczerpujących zarzutach pełnomocnik skarżących nie podniósł expressis verbis zarzutów naruszenia prawa materialnego, to jest art. 35 Prawa budowlanego. Sąd, odnosząc się do zarzutu z pkt a petitum skargi, zmierzającego do wykazania, że na skutek niebrania udziału właścicieli innej, sąsiedniej względem inwestycji, działki nr [...] w postępowaniu zakończonym decyzją dotychczasową z 27.05.2021 r., jak i w postępowaniu wznowieniowym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, wszystkie te decyzje obarczone są wadą nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (rażące naruszenia prawa) w całości podziela i uznaje za własne stanowisko przedstawione w ww. wyroku z 27.11.2024 r. sygn. akt II SA/Ke 418/24 – którego strony nie zakwestionowały w drodze skargi kasacyjnej. Mianowicie, zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa należy uznać, że na gruncie niniejszej sprawy nie może być uznana za takie naruszenie brak udziału w postępowaniu właścicieli innej, sąsiadującej z nieruchomością inwestorów działki nr [...]. Okoliczność taka może być badana jedynie w ramach przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), ponieważ jest to tryb właściwy do usuwania wad mających charakter proceduralny. Poza tym tryby nadzwyczajne są wobec siebie niekonkurencyjne, a zatem przesłanka do wznowienia postępowania nie może zostać uwzględniona w postępowaniu prowadzonym w trybie nieważnościowym (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1040/15 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 6 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 563/16, CBOSA). Ponadto trzeba zauważyć, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyduje łączne wystąpienie trzech przesłanek: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Brak któregoś z wymienionych powyżej elementów wyklucza możliwość uznania, że doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto rażące naruszenie prawa może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Różnica poglądów w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego, czy też wątpliwości interpretacyjne norm prawnych, nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Jeżeli zatem przepis może być różnie rozumiany, to taka sytuacja nie skutkuje oceną wydanego w oparciu o jeden z możliwych wniosków interpretacyjnych aktu, jako rażąco wadliwego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że sprzeczność wykładni nie jest tożsama ze sprzecznością decyzji administracyjnej z przepisem prawa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.06.2024 r., II OSK 2455/21 oraz z 13.08.2024 r., I OSK 2088/23, CBOSA). Z kolei w odniesieniu do zarzutu z pkt d petitum skargi, że to skarżący nie brali udziału w prowadzonym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji dotychczasowej, ponownie należy wskazać, że tut. Sąd w cyt. już wyroku z 6.09.2023 r. o sygn. II SA/Ke 393/23 jednoznacznie stwierdził, że skarżący posiadają przymiot stron w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową. W rezultacie, obecnie, we wznowionym postępowaniu ponownie przeprowadzono postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – już z ich udziałem, co przesądza o niezasadności powyższej argumentacji dotyczącej naruszenia art. 10 K.p.a. W tym kontekście nie mogły również odnieść skutku argumenty skarżących o braku uwzględnienia składanych przezeń wniosków dowodowych, w tym dotyczącego przeprowadzenia oględzin spornej inwestycji, czy płyty DVD z nagraniem funkcjonującego już budynku produkcyjno-usługowego. Twierdzenia skarżących dotyczące ewentualnej emisji (immisji) na ich nieruchomość znacznej ilość pyłów i hałasu, mogą być przedmiotem odmiennych postępowań, w tym cywilnoprawnego, a w zakresie ewentualnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę – przed organami nadzoru budowlanego. Możliwe jest również wdrożenie postępowania w przedmiocie nadmiernego poziomu hałasu. Natomiast obecnie Sąd – zgodnie z wymogami art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzyga jedynie w granicach niniejszej sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu. W tym miejscu zaakcentować także trzeba, że w kwestii związanej z uciążliwością hałasu i pyłu, który ma wydobywać się z planowanego zakładu produkcyjno-usługowego (malarni proszkowej) organ prawidłowo wyjaśnił, że: - zgodnie z projektem zagospodarowania działki rozwiązania techniczne, zastosowane materiały przegród zewnętrznych oraz systemy wentylacji wraz z filtrami zapewniają zachowanie parametrów dotyczących hałasu, zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby zgodnie z parametrami wyznaczanymi przez normy PN; - usytuowanie budynku oraz sposób zagospodarowania terenu nie powodują uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem, a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby; - inwestor przedstawił protokoły z wykonanych pomiarów akustycznych przez Inspektora Ochrony Środowiska w K. z 8.10.2020 r. oraz sprawozdanie z 12.10.2020 r. z pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego instalacji lub urządzeń; - dla ww. zakładu nie była wydana decyzja o dopuszczalnej emisji hałasu do środowiska. Przede wszystkim jednak Wojewoda, w związku z brakiem obowiązywania dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołał się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzone uchwałą nr 219/XXXII/02 Rady Gminy w Moskorzewie. Zgodnie z tymi regulacjami zakład inwestorów zlokalizowany jest terenie zabudowy ekstensywnej, obejmującej teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej – z czego wywiedziono prawidłowy wniosek co do tego, że dopuszczalny poziom emitowanego hałasu poza zakładem określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112), wyrażony wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN wynosi: -55 dB w porze dnia rozumianej jako przedział czasu od godziny 6.00 do godziny 22.00 -45 dB w porze dnia rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do godziny 6.00, co jest tożsame ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zawartym na str. 3 protokołu z pomiarów akustycznych, przeprowadzonych 8.10.2020r. w godzinach 9.30-11.00 (K-I-26). Ponadto, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, ze sprawozdania stanowiącego załącznik do ww. protokołu z pomiarów akustycznych jednoznacznie wynika, że w trakcie kontroli nie wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Z tych też względów – w kontekście podnoszonych przez strony zastrzeżeń co do emisji pyłów i hałasu na teren ich działki – nie mógł odnieść skutku zarzut z pkt c petitum skargi co do braku weryfikacji przez organ zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy z 14.01.2020 r., który nakazuje, aby inwestycja została zaprojektowana w sposób zapewniający ochronę przed uciążliwościami wywoływanymi m.in. przez hałas. Końcowo należy również podzielić stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę co do tego, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie dopuszczają do jakiejkolwiek uznaniowości organu administracji architektoniczno-budowlanej w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę. Mianowicie, jeżeli nie zostaną naruszone wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Mając na uwadze, że we wznowionym postępowaniu Wojewoda prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonał jego subsumpcji – przez pryzmat odpowiednich regulacji K.p.a. – do ustalonych w ustawie – Prawo budowlane przesłanek dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, brak jest podstaw by przyjąć, że proces stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa. Skoro w sprawie zaistniał przypadek, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji (gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej) organ odwoławczy zasadnie ograniczył się do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa (brak udziału w poprzednio prowadzonym postępowaniu skarżących – bez ich winy), wskazując jednocześnie w sposób wyczerpujący okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.). Mając na uwadze, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.