II SA/Ke 346/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na działalność Urzędu Miasta i Gminy postanawia: odrzucić skargę. J. M. złożył do WSA w Kielcach skargę nazwaną "skargą powszechną" na działalność organu samorządowego – Urzędu Miasta i Gminy, w osobach: Burmistrza – Z. L, koordynatora budowy kanalizacji M. L., oraz Przewodniczącego Rady Miejskiej Z. S., którzy pozbawili go prawa do kanalizacji jego domu przy ul. [...]. W uzasadnieniu skarżący m. in. podał, że skarga powszechna obejmuje bezzasadne pozbawienie go należnego mu prawa do kanalizacji dotowanej z środków Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga nie została wniesiona na żadne rozstrzygnięcie, czy decyzję administracyjną. Organ dodał, że skarga została złożona w istocie na działalność burmistrza, była ona rozpatrywana przez Radę Miejską w dniu [...] i została uznana za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Kwestie zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt lub czynność, o jakim mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego na wstępie przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Z treści skargi wynika, że skarżący nie jest zadowolony z postępowania Burmistrza Miasta i Gminy, koordynatora budowy kanalizacji oraz Przewodniczącego Rady Miejskiej, które to osoby, zdaniem skarżącego spowodowały, że do jego nieruchomości nie została doprowadzona kanalizacja, pomimo że skarżący już w 2011 r. podjął działania mające na celu jej doprowadzenie. Z powyższej analizy wynika, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą powszechną (actio popularis), o jakiej mowa w art. 227 kpa. Przedmiotem takiej skargi mogą być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 kpa). Podkreślić należy, że skargi składane przez skarżącego do Urzędu Gminy w Działoszycach zostały potraktowane jako skargi składane w trybie art. 227 kpa na działalność Burmistrza Miasta i Gminy i uchwałą Rady Miejskiej z dniu [...], nr [...] na podstawie art. 229 § 3 kpa zostały uznane za bezzasadne. Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w art. 227, nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga określona przez art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym, wewnętrznym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, oraz przykładowo postanowienie NSA z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. I OZ 1133/06, czy też postanowienie NSA z dnia 15 maja 2009 r., sygn. I OZ 520/09 dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że także uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa, nie są uchwałami z zakresu administracji publicznej i tym samym nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienia NSA: z dnia 21 grudnia 2010 r., II OSK 2389/10, z dnia 2 października 2014 r., sygn. I OSK 2295/14, z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 803/09 dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX nr 54426). Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.