II SA/Ke 360/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy postanawia: odrzucić skargę. W dniu 10 lutego 2015 r. do Urzędu Miasta i Gminy wpłynęła skarga H. K. skierowana do Rady Gminy na "Urząd Gminy w [...]"(k.1 akt administracyjnych). Powyższa skarga została potraktowana jako skarga na działanie Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie pogłębiania rowów, wstawiania przepustów i utwardzania dróg dojazdowych do pól, a następnie uchwałą Rada Gminy z dnia [...] Nr [...] została uznana za bezzasadną. Opisana wyżej uchwała wraz z uzasadnieniem została przesłana H. K. wraz z pismem przewodnim znak: [...] (k.15 akt administracyjnych). W dniu 27 marca 2015 r. H. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach za pośrednictwem Rady Gminy skargę - "odwołanie od pisma Rady" znak: [...], w którym nie zgodził się ze stanowiskiem Rady co do bezzasadności jego skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Kwestie zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt lub czynność, o jakim mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego na wstępie przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych (k.14) uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] wynika, że uchwała ta wydana została w trybie przepisów działu VIII kpa, czyli trybie skargowym (art. 229 pkt 3 kpa) i dotyczyła rozpatrzenia skarg na działalność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie pogłębiania rowów, wstawiania przepustów i utwardzania dróg dojazdowych do pól. Z powyższego zatem wynika, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą obywatelską, której przedmiotem mogą być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 kpa). Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w art. 227, nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga określona przez art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym, wewnętrznym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, oraz przykładowo postanowienie z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. I OZ 1133/06, czy też postanowienie z dnia 15 maja 2009 r., sygn. I OZ 520/09 dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że także uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa, tj. takie jak zaskarżona w niniejszej sprawie, nie są uchwałami z zakresu administracji publicznej i tym samym nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., II OSK 2389/10, postanowienie NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. I OSK 2295/14, postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 803/09 dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX nr 54426). Przyjmuje się, że uchwały podjęte w wyniku skargi na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy albo przez ich pracowników, są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym forma uchwały nie jest przypisana. Dlatego też nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.