II SA/Ke 489/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2017r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 30 maja 2017 r., znak: [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania H. C. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia 7 marca 2017 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczo-inwentarskiego, budowie płyty gnojowej, budowie zbiornika na płynne odchody zwierzęce, budowie silosu zbożowego, silosu na paszę i silosu na kiszonkę, przewidzianej do realizacji na działce nr 424, obręb Z., gm. Kazimierza Wielka - uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla: "przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczo-inwentarskiego" oraz określenia w pkt 3 ppkt 1 lit. b rozstrzygnięcia decyzji: intensywność wykorzystania terenu: "-wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, uwzględniający budynki (rozbudowę) oraz pozostałe planowane obiekty budowlane, w stosunku do powierzchni działki: od 5% do 15%" i w to miejsce orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla: "przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie zwierząt o obsadzie 36,5 DJP" oraz intensywność wykorzystania terenu: "-wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, uwzględniający budynki (rozbudowę) oraz pozostałe planowane obiekty budowlane, w stosunku do powierzchni działki: od 5% od 15%" - w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Opisana na wstępie decyzja organu I instancji została wydana po rozpatrzeniu wniosku M. C. z dnia 3 marca 2016 r., uzupełnionego w dniu 6 października 2016 r. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określone zostały w punktach 1-6 decyzji. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone kolorem czarnym przedstawiono na załączniku graficznym (nr 1). Do decyzji załączono również wyniki analizy – część tekstową i graficzną (załączniki nr 2 i 3). W odwołaniu H. C. zarzucił powyższej decyzji naruszenie § 6 pkt 1 i § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 68 § 1 i 2 Kpa, brak wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 § 1, art. 84 i art. 107 Kpa. Organ odwoławczy wskazał, że szczególnym przepisem, który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie jest art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp"), wyłączający stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 do zabudowy zagrodowej, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego jest większa niż średnia powierzchnia gospodarstwa w gminie. Organ ustalił, że taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W konsekwencji zbędne było dokonywanie analizy obszaru pod kątem przesłanek dobrego sąsiedztwa, ustalanie parametrów i wskaźników zabudowy. Przeprowadzenie przez organ I instancji analizy urbanistycznej było więc niepotrzebne i naruszenie to ogranicza inwestora, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Organ stwierdził, że wnioskowane przez inwestora 25 szt. buhajów i 10 szt. cieląt, przy współczynniku odpowiednio 1,4 i 0,15 DJP, daje łącznie 36,5 DJP, a zatem przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakres oddziaływania przedsięwzięcia będzie, zgodnie z wnioskiem inwestora, zamykał się w granicach terenu inwestycji. Ustalone warunki zabudowy spełniają pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 upzp, tj. pkt 2-5. Wydanie decyzji poprzedzone zostało uzgodnieniami, o których mowa w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp. Decyzja organu I instancji wymagała natomiast konwalidacji w zakresie projektowanej obsady inwentarza oraz sformułowania "od 5% od 15%". Wskazane w odwołaniu wady protokołu oględzin nie mają zaś wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. C. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 68 § 1 i 2 Kpa poprzez wadliwe sporządzenie protokołów z oględzin, tj. nieustalenie w ich treści jakich czynności dokonano, co i w jaki sposób zostało ustalone, w tym nieustalenie faktycznych parametrów zabudowy, a nadto brak wzmianki o odczytaniu protokołów wszystkim obecnym stronom; - art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1, art. 84 i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozważenia całego materiału dowodowego i ustalenie, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, skutkiem czego odstąpiono od przeprowadzenia opinii w sprawie oddziaływania na środowisko, w sytuacji w której organ I instancji nie powinien opierać się wyłącznie na oświadczeniu inwestora co do wielkości produkcji zwierzęcej w planowanym obiekcie, przy jednoczesnym pominięciu faktycznych parametrów budynku gospodarczo-inwentarskiego; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozważenia całego materiału dowodowego i dowolne ustalenie, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, uwzględniający budynki (rozbudowę) oraz pozostałe planowane obiekty budowlane, w stosunku do powierzchni działki wynosi od 5% do 15%, podczas gdy powierzchnia działki nr 424 wynosi 0,60 ha, a powierzchnia terenu podlegającego przekształceniu – około 0,3000 ha, co daje wskaźnik około 50%, a nadto na działce istnieją inne budynki, które podwyższają wskaźnik zabudowy; - art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji tylko w części, a nie w całości. W skardze sformułowano również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.: - § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) poprzez wadliwą jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że tolerancja do 20% szerokości elewacji frontowej dotyczy planowanej inwestycji, podczas gdy tolerancja do 20% dotyczy średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym; - § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia poprzez wadliwe wyznaczenie linii nowej zabudowy; - art. 64 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp poprzez niezawarcie we wniosku charakterystyki inwestycji obejmującej określenie danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu, przywołując wyrok NSA w sprawie II OSK 2163/15, podkreślono, że prawo zabudowy terenu nie ma charakteru absolutnego. Wskazano, że w protokołach z oględzin z dnia 18 listopada i 29 grudnia 2016 r. brak jest ustaleń z oględzin, co rodzi podejrzenie, że żadne czynności w terenie nie zostały podjęte. Braki ustaleń z oględzin implikują z kolei wadliwe ustalenie warunków zabudowy. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu enigmatyczne odniesienie się do kwestii zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał, że zagadnienia związane ze sposobem postępowania przy utrzymywaniu poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich regulują przepisy rozporządzeń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi: z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej oraz z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymania zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącego w oparciu o te akty prawne i ewentualnie niezbędną wiedzę specjalistyczną, a nie jedynie na podstawie oświadczenia inwestora, organ powinien obiektywnie ocenić, czy planowana inwestycja nie spełnia kryteriów dla uznania jej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej skarżący wskazał, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do kwestii odmowy przez organ I instancji przeprowadzenia dowodu z informacji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odnośnie tego jaka jest ilość sztuk zwierząt, jakiego rodzaju i wieku, w obecnie istniejącym budynku gospodarczym na działce nr 424, oraz jakie zmiany następowały w tym zakresie od początku 2016 r. Również podczas oględzin organ mógł zweryfikować wielkość stanu inwentarskiego, czego nie uczynił. Poza tym nawet przyjęcie, że wartość 40 DJP nie zostanie przekroczona nie oznacza, że planowana inwestycja w ogóle nie oddziałuje na środowisko. Trudno bowiem wyobrazić sobie, że uciążliwości zapachowe czy hałas będą zatrzymywać się w granicach działki inwestora. W skardze podniesiono również, że organ ustalając wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy (od 5% do 15%) nie uzasadnił, dlaczego przyjął takie a nie inne wartości. Prawidłowo wykonana analiza powinna nie tylko wskazywać finalne parametry ustalone w oparciu o dane dotyczące istniejącej zabudowy, ale także przedstawić sposób określenia tych parametrów. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że w niniejszej sprawie zbędne było ustalanie parametrów i wskaźników zabudowy. W dalszej części uzasadnienia powtórzył opisane wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że wskaźnik zabudowy od 5% do 15% określony został wyłącznie dla nowej zabudowy. Rozbudowa istniejącej powierzchni zabudowy wybudowanego już budynku (od 5 do 15%) nie będzie więc znacząca. Poza tym kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga konkretnie w zakresie usytuowania projektowanego do realizacji obiektu czy też możliwości jego technicznego użytkowania i nie przesądza o możliwości jego realizacji. Roboty budowlane będzie można rozpocząć dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ze zm.), dalej jako "upzp", mającym w myśl art. 64 ust. 1 powołanej ustawy odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 (dotyczącym inwestycji liniowych). Decyzja o warunkach zabudowy przede wszystkim ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna (wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r., II OSK 813/12, LEX nr 1559908; A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", wyd. II, opubl. WK, kom. do art. 61 upzp). Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przesłanka wymieniona w punkcie 1. przewiduje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Przystępując do ustalenia, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W konsekwencji, aby można było ustalić warunki dla nowej zabudowy, a więc rozważyć, czy zachodzą wymagane prawem przesłanki, na terenie sąsiadującym musi znajdować się co najmniej jeden obiekt, gdyż tylko wówczas będzie możliwe ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w sytuacji, gdy istnieje co najmniej jeden podobny obiekt, organ ma obowiązek rozważyć pozostałe przesłanki, określone w ustawie oraz aktach wykonawczych do ustawy, determinujące możliwość wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2013 r., II OSK 838/12, LEX nr 1559916; A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, j.w.). Stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa, wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, doznaje jednak pewnych ograniczeń. Jeden z takich przypadków został przewidziany w art. 61 ust. 4 upzp, którego uregulowanie sprowadza się do tego, że zasada dobrego sąsiedztwa nie stanowi wymogu decyzji o warunkach zabudowy zagrodowej w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą budową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Oznacza to, że budowa inwestycji związanej z relatywnie dużym gospodarstwem rolnym (więcej niż średnim) nie wymaga sąsiedztwa zabudowanej działki ani ewentualnego dostosowania do istniejącej zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II OSK 1614/08, LEX nr 571865). W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że w niniejszym przypadku ma miejsce wyłączenie stosowania zasady dobrego sąsiedztwa przewidziane w art. 61 ust. 4 upzp. Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie Kazimierza Wielka wynosi bowiem 3,0227 ha, zaś gospodarstwo rolne inwestora, położone na terenie tej gminy, ma powierzchnię 23,9700 ha. Nie ulega też wątpliwości, że gospodarstwo to jest związane z zabudową zagrodową inwestora, która ma podlegać planowanej przebudowie i rozbudowie. Z powyższych powodów w ocenie Sądu należało uznać, że stosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 było w tym przypadku wyłączone, co oznacza, że realizacja planowanej inwestycji nie tylko nie wymaga sąsiedztwa zbudowanej działki, analizy obszaru pod kątem przesłanek dobrego sąsiedztwa, ale też nie wymaga dostosowania planowanej inwestycji do istniejącej zabudowy. Za bezprzedmiotowe w tej sytuacji należało zatem uznać zarzuty naruszenia § 6 pkt 1 i § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), określanie parametrów zabudowy było bowiem w tym przypadku zbędne, choć ewentualne naruszenie w tym zakresie będzie ograniczać inwestora, który kształtując zabudowę winien się do nich dostosować. Z tych samych powodów niezasadny był zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w zakresie ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. W tym ostatnim przypadku należy zresztą zwrócić uwagę, że zgodnie z wnioskiem inwestora powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji, którą należy brać pod uwagę przy ustalaniu przedmiotowego parametru, wynosi 750 m², co oznacza, że – niezależnie od powyższego – ustalony wskaźnik zostanie zachowany. Nie można podzielić także argumentów skarżącego dotyczących braku wyczerpujących ustaleń organów jeśli chodzi o zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organy obu instancji zasadnie oparły się w tym zakresie na danych deklarowanych przez inwestora co do łącznej projektowanej obsady inwentarza, tj. 36,5 DJP, co oznacza, że zgodnie z § 3 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 71 ze zm.) przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślenia wymaga, że procedura wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przewiduje, że postępowanie to prowadzone jest na wniosek strony. Wniosek ten nie tylko wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale wyznacza też jego przedmiotowe ramy. Taka konstrukcja postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oznacza, że właściwy w tej sprawie organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w zakresie nieobjętym żądaniem wnioskodawcy. Obowiązkiem organu jest zatem dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza granice sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania. To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej jest możliwe w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017r., II OSK 951/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2015r., II SA/Bk 311/15, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt: II SA/Gd 1951/02). Wypada podkreślić, że już z samej – zmienionej w tym zakresie przez organ odwoławczy – decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, że są one ustalane dla przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie zwierząt 36,5 DJP. Jest to tym samym maksymalna możliwa obsada inwentarza, jaka będzie mogła być utrzymywana w ramach planowanej inwestycji. Okoliczność ta podlegać będzie uwzględnieniu przez organ architektoniczno-budowlany przy określaniu parametrów tej inwestycji, jak również na etapie jej realizacji. Z powyższych powodów – w świetle art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm.), jak i powołanych przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. – brak było w niniejszym przypadku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z tych samych przyczyn na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 64 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp poprzez niezawarcie we wniosku charakterystyki inwestycji obejmującej określenie danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. W świetle powyższych wywodów, charakterystyka taka, poza wskazaniem wielkości obsady inwentarza, nie była konieczna dla ustalenia, czy wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 68 § 1 i 2 Kpa poprzez wadliwe sporządzenie protokołów z oględzin to faktycznie ich treść nie odpowiada wymogom wynikającym z w/w przepisów, tj. przede wszystkim nie opisano samego przebiegu czynności i tego, co zostało ustalone, jak również brak jest wzmianki o odczytaniu protokołów obecnym stronom. Niemniej jednak aby tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania skutkowało uchyleniem decyzji należy ustalić, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W niniejszym przypadku taka zależność nie zachodzi. W szczególności zaś skarżący nie wykazał w jaki sposób – jak stwierdził – braki ustaleń z oględzin implikują wadliwe ustalenie warunków zabudowy. Ustalenie to było możliwe na podstawie samych dokumentów, bez konieczności dokonywania dodatkowych czynności w terenie. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.