II SA/Bk 311/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę. H. O. (powoływany dalej jako Skarżący lub Inwestor) wystąpił w dniu 10.06.2014r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejących budynków gospodarczych z przeznaczeniem ich pod odchów warchlaków w ilości do 40 DJP na oba budynki (w przedmiotowych budynkach zostaną wybudowane zbiorniki żelbetowe na gnojowicę o pojemności około 1500 m3 i 1000m3) w ramach działki położonej we wsi B., gm. H., oznaczonej nr ew. gruntów [...]. Decyzją z dnia [...].07.2014r. znak: [...] Wójt Gminy H. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, argumentując, że możliwa maksymalna obsada warchlaków w obu budynkach znacznie przekroczy 40 DJP, a nawet może przekroczyć 210 DJP, a Inwestor nie przedłożył wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na skutek odwołania Skarżącego od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].09.2014r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Kolegium organ I instancji po pierwsze nie zbadał, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a po drugie twierdząc, że Inwestor planuje inwestycję o większej obsadzie inwentarza niż wskazana we wniosku, przekroczył granice złożonego wniosku. W toku ponownie prowadzonego postępowania Skarżący wyjaśnił, że w budynku oznaczonym nr 1 planowany jest odchów warchlaków do 3 miesięcy i planowanej obsadzie 22 DJP, a w budynku nr 2 planowana jest porodówka o obsadzie 60 macior co daje w przeliczeniu 18 DJP. Wójt gminy H. decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. znak [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że nie może wydać decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko dla których na podstawie z art. 71 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), albowiem Inwestor nie legitymuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji doszedł zaś do wniosku możliwa maksymalna obsada warchlaków oraz macior w obu budynkach znacznie przekroczy 40 DJP, a nawet może przekroczyć 210 DJ, co automatycznie zalicza to przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać środowisko lub do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniósł Skarżący zarzucając organowi I instancji ponowne wydanie wadliwej decyzji naruszającej: a) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, b) § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, c) art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz d) art. 7, 8, 9 i 61 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.). Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W obszernym odwołaniu Skarżący wyjaśnił, iż organ I instancji z obrazą przepisów postępowania administracyjnego odmówił wydania pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia, opierając jego treść na błędnej wykładni przepisów i chybionej analizie stanu faktycznego. W ocenie autora odwołania organ dokonując obliczeń dotyczących maksymalnej możliwej obsady inwentarza zarówno w budynku nr 1 jak i 2 całkowicie pominął fakt, że planowana hodowla nie będzie prowadzona na 100% powierzchni użytkowej budynków. Powyższe doprowadziło organ do błędnego wniosku, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co z kolei obligowało Skarżącego do uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący za absurdalną uznał też argumentację organu, który do wyliczenia obsady trzody chlewnej przyjął kryterium rocznej produkcji gnojowicy. Końcowo autor skargi przypomniał, że wydając decyzje organ I instancji związany jest przepisami prawa i to na ich podstawie zobowiązany był wydać decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przytoczył regulacje art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, wyjaśniając, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dalej Kolegium wskazało, że w myśl art. 71 ust. 2 tejże ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc powyższe regulacje do rozpatrywanej sprawy Kolegium podkreśliło, że organ I instancji prowadząc postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany był w pierwszej kolejności zbadać, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie, bądź zawsze, znacząco oddziaływać-na środowisko, na które to przedsięwzięcia inwestor musi uprzednio uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji. W ocenie SKO skoro wnioskowana przez Inwestora inwestycja ma polegać na przebudowie istniejących budynków gospodarczych z przeznaczeniem ich pod odchów warchlaków w ilości do 40 DJP, to organ I instancji, powinien w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, jaka jest maksymalna możliwa obsada inwentarza i dopiero wtedy ewentualnie zakwalifikować inwestycje do jednej z dwóch przewidzianych w powyższych przepisach kategorii przedsięwzięć. Organ I instancji powinien zatem sprecyzować, czy obsada ta przekroczy 40 DJP, przy spełnieniu pozostałych przesłanek z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, czy też będzie większa i przekroczy 210 DJP, przy czym, ustalenia w tym zakresie nie powinny budzić żadnych wątpliwości i być precyzyjne. Tymczasem, jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ nie ustalił w sposób bezsporny, że planowana do realizacji inwestycja zalicza się do którejś z dwóch przewidzianych w powyższych przepisach rodzajów przedsięwzięć, co w konsekwencji ewentualnie mogłoby rodzić obowiązek uprzedniego uzyskania decyzji określającej środowiskowa uwarunkowania realizacji inwestycji i uzasadniałoby odmowę ustalenia warunków zabudowy. Precyzyjne ustalenie tej kwestii uzasadnia, zdaniem Kolegium, również to, iż w realiach przedmiotowej sprawy deklarowana przez Inwestora obsada oscyluje wokół granicznej wartości 40 DJP, po której przekroczeniu powstaje obowiązek uzyskania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Kolegium za bezpodstawną uznało natomiast próbę ustalenia przez organ I instancji maksymalnej możliwej obsady inwentarza za pomocą kryterium rocznej produkcji gnojowicy w zaplanowanych zbiornikach. Kolegium nie zgodziło się też z organem I instancji jakoby dołączona przez Skarżącego do wniosku mapa zasadnicza nie spełniała wymogów zawartych w § 3 rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Konkludując SKO stwierdziło, iż przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie wymaga uzupełnienia, w tym sprecyzowania parametrów i założeń inwestycji, tak aby możliwe było jednoznaczne stwierdzenie, czy inwestycja ta zalicza się do takich, dla których konieczne jest uprzednie uzyskanie decyzji określającej jej środowiskowe uwarunkowania. Końcowo organ II instancji doszedł do wniosku, że w sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 i art. 81 w zw. z art. 8, a także art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenia prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 72 ust. ust. 1 pkt. 3 i art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W konsekwencji powyższych naruszeń decyzja organu instancji podlegała uchyleniu w całości, a sprawę należało przekazać do ponownego rozpatrzenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Skarżący zarzucając jej naruszenie: - art. 36 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w tym trybie, co może być jedynie wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania; - art. 7 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie, iż organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.), art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) poprzez błędną ich interpretację. W uzasadnieniu skargi, będącej częściowo powtórzeniem argumentacji powołanej w odwołaniu, jej autor podkreślił, że wydanie zaskarżonej decyzji prowadzi tylko do przedłużenia postępowania, a nawet może powodować jego przewlekłość. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie wskazanego przepisu możliwe jest w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym wydana została kwestionowana w odwołaniu decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia gdy postępowanie przed organem pierwszoinstancyjnym zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy organ ten nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, gdy wprawdzie zostało ono przeprowadzone ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych oraz w przypadku naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania określonego rodzaju decyzji (vide: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 rok, str. 518-519). Na tej podstawie postawić wypada tezę, iż wydanie decyzji kasacyjnej wymaga wykazania przez organ odwoławczy takiego naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać co do istoty. Decyzja kasacyjna skutkująca przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały wymienione w treści art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania czy wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Wykładnia rozszerzająca analizowanego przepisu jest niedopuszczalna, co nie jest kontestowane ani w doktrynie, ani w judykaturze. Jeżeli zatem dostrzeżone przez organ odwoławczy wady postępowania pierwszoinstancyjnego nie przekreślają możliwości rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a zebrany w sprawie materiał dowodowy wymaga jedynie uzupełniania w ograniczonym zakresie, wówczas organ odwoławczy powinien zastosować art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W takiej sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy dojdzie do przekonania o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w treści art. 138 § 2 k.p.a. ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Na organie odwoławczym ciąży zatem obowiązek wskazania, jakie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy winny zostać wyjaśnione oraz wskazania przyczyn, z powodu których organ odwoławczy w celu ich wyjaśnienia nie zastosował art. 136 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1065/09 oraz wyroki WSA: Łodzi z dnia 3 lutego 2015r. sygn. akt II SA/Łd 891/14, w Kielcach z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 302/11; w Rzeszowie z dnia 9 marca 2011 roku, sygn. akt. II SA/Rz 1166/10; w Krakowie z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 534/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję pierwszoinstancyjną oraz przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie dopuściło się, wbrew wywodom autora skargi, naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki, które nakazywały odstąpienie od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wykraczającego ponad dopuszczalność zastosowania art. 136 k.p.a. Kolegium uznało bowiem, że prawidłowe przeprowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejących budynków gospodarczych z przeznaczeniem ich pod odchów warchlaków w ilości do 40 DJP, wymaga zbadania przez organ I instancji, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie, bądź zawsze, znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy uzasadnił istnienie konieczności zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a. wskazując, że w sprawie nie wyjaśniono kluczowej dla rozstrzygnięcia okoliczności, a mianowicie, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii tych, dla których wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z przepisu art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z § 2 ust. 1 pkt 51 tego rozporządzenia wynika, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się natomiast, jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 103 w/w rozporządzenia, chów lub hodowla zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: (-) mieszkaniowych, (-) innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, (-) zurbanizowanych niezabudowanych, (-) rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych; b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zgodzić należało się zatem z Kolegium, że organ I instancji powinien poczynić precyzyjne ustalenia, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym bardziej, że deklarowana obsada trzody oscyluje w granicznej wartości 40 DJP. Jednakże w tym zakresie konieczne będzie, jak trafnie zasugerował to organ odwoławczy, zwrócenie się do Inwestora o sprecyzowanie ilości maksymalnej planowanej pod odchów trzody chlewnej. Należy jednak podkreślić, co jest istotne, a o czym nie wspomniano w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem prowadzonym na wniosek inwestora. Wniosek ten nie tylko wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale wyznacza też jego przedmiotowe ramy. Właściwy do wydania decyzji organ jest obowiązany rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku, a jeżeli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ ten nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (art. 43 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Taka konstrukcja postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oznacza, że właściwy w tej sprawie organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w zakresie nieobjętym żądaniem wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczyna się na wniosek inwestora. Obowiązkiem organu jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza granice sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 1091/99, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt. II SA/Kr 408/11, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Organ prowadzący postępowanie w zakresie ustalenia warunków zabudowy nie może zatem dookreślać wnioskowanej inwestycji wbrew zamiarom inwestora, wyrażonym lub nie wyrażonym we wniosku. W tym kontekście jako niedopuszczalną i niemającą oparcia w przepisach prawa należało uznać próbę ustalenia przez organ I instancji maksymalnej możliwej obsady inwentarza za pomocą kryterium rocznej produkcji gnojowicy w zaplanowanych do budowy zbiornikach. Jak trafnie zauważyło SKO w zaskarżonej decyzji nie da się bezspornie wskazać, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy pojemnością zbiorników, a możliwą maksymalną obsadą. Konkludując Sąd doszedł do przekonania, że znaczny stopień wadliwości postępowania przed organem pierwszej instancji i konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w taki sposób, by prawidłowo zastosować przepis materialny – art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej. Zakres postępowania uzupełniającego, który musiałby przeprowadzić Kolegium celem wydania merytorycznego rozstrzygnięcia mógłby w rezultacie doprowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji.