II SA/Ke 587/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W dniu 18 czerwca 2014 r. G. T. nadała w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 lipca 2013 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Do skargi załączyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, bowiem nie miała świadomości, że błędna decyzja SKO wyrządzi szkodę i pozbawi ją prawa do ubiegania się o zasiłek dla opiekuna. Wskazała, iż podczas wizyty w MGOPS w S. w dniu 16 czerwca 2014 r. uzyskała poradę prawną, że zaskarżona decyzja przyznająca świadczenie pielęgnacyjne tylko na okres 1 miesiąca jest dla niej krzywdząca. W związku z tym, że nie miała wiedzy na temat przysługującego jej prawa do zasiłku dla opiekunów, a dopiero w dniu 16 czerwca 2014 r. taką wiedzę posiadła, należy uznać, że w tej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu, od której należy liczyć 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. W niniejszej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała to, iż w terminie zakreślonym do wniesienia skargi na decyzję Kolegium z 22 lipca 2013 r. nie miała świadomości, że rozstrzygnięcie to pozbawi jej prawa do ubiegania się o zasiłek dla opiekuna, a o istnieniu podstaw do przyznania zasiłku dla opiekuna dowiedziała się "od prawnika dyżurującego w punkcie konsultacyjnym". Okolicznością stanowiącą przyczynę przywrócenia terminu jest więc, jak wynika z wniosku skarżącej, nieznajomość prawa i wynikające z niej konsekwencje. Odnosząc się do powyższego zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2012 sygn. akt I OZ 450/12, postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. I OZ 865/10, postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012r. sygn. akt I OZ 111/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Już więc z tej przyczyny okoliczności wskazane przez skarżącą nie mogą stanowić przyczyny przywrócenia terminu. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał, że nie zamyka ono wnioskodawczyni drogi do podjęcia starań o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na nowych, obowiązujących od 1 stycznia 2013 r. zasadach, czy też specjalnego zasiłku opiekuńczego. Biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy, skarżąca winna była więc uzyskać informację na temat skutków wydanej decyzji i świadczeń, o które mogła się ubiegać, co zresztą uczyniła lecz dopiero w dniu 16 czerwca 2014 r. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że instytucja zasiłku dla opiekuna została uregulowana w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r. poz. 567), która weszła w życie w dniu 15 maja 2014 r. (z wyjątkiem art. 17 pkt 2 lit. a, w zakresie art. 16a ust. 1 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.) i istotnie zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Przepis ten nie może być jednak podstawą do przywrócenia wnioskodawczyni terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe oraz to, że G. T. w inny sposób nie uprawdopodobniła, by do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez jej winy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.