II SA/Ke 643/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz W. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 23 lipca 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania W. M., od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Przedłużenie drogi wojewódzkiej na odcinku od drogi krajowej [...]", - umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Dla opisanej wyżej inwestycji, Prezydent Miasta wydał w dniu 29 marca 2018 r. znak: [...] decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Obwieszczenie o wydaniu tej decyzji, zgodnie z wymogami art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej u.d.i.ś.) oraz art. 49 Kpa zostało w tym samym dniu podane do publicznej wiadomości tj. wywieszone na tablicach ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miasta przy ul. S. 6 oraz R. 1, w Biuletynie Informacji Publicznej UM na stronie internetowej [...] oraz w pobliżu miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia tj.: na ul. Z., ul. W. i ul. K. - na przystankach autobusowych oraz na terenie gminy M.. Od decyzji Prezydenta Miasta odwołanie złożył W. M. nadając w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, pierwszą stronę odwołania z dnia 26 kwietnia 2018 r. Organ I instancji wezwał ww. do niezwłocznego dostarczenia dalszej jego części (pismo z dnia 7 maja 2018 r.). W dniu 7 czerwca organ I instancji pierwszą stronę odwołania przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które w tym samym dniu wezwało W. M. do uzupełnienia braków formalnych w ciągu 7 dni poprzez jego podpisanie. Odbiór tego pisma nastąpił w dniu 22 czerwca 2018 r. W dniu 8 czerwca organ I instancji doręczył Kolegium pismo z dnia 28 maja 2018 r. stanowiące uzupełnienie odwołania z dnia 26 kwietnia 2018 r. podpisane przez M. M., F. S. i W. M.. Odwołanie M. M. i F. S. organ odwoławczy wyłączył do odrębnego postępowania. W dniu 4 lipca 2018 r. wpłynęło do Kolegium pismo W. M. z dnia 26 czerwca 2018 r. dotyczące uzupełnienia braków odwołania. Kolegium stwierdziło, że wydając w dniu 30 maja 2018 r. decyzję znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018 r. znak: [...], nie miało informacji o złożonym odwołaniu przez W. M.. W tej sytuacji uznało, że nie może wydać kolejnej decyzji w tej samej sprawie, albowiem taka decyzja byłaby obarczona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Zdaniem Kolegium, powyższa okoliczność uzasadnia umorzenie postępowania odwoławczego zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, bez badania zarzutów odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach W. M. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu: naruszenie art. 15 w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 138 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na nierozpoznaniu odwołania wniesionego przez Skarżącego i orzeczenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o umorzeniu postępowania, przez co w konsekwencji nie doszło do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na skutek wniesionego przez Skarżącego odwołania co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja z 30 maja 2018 r. jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa; naruszenie art. 138 § 1 Kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że doszło do zakończenia postępowania odwoławczego i w konsekwencji wydaniu decyzji merytorycznej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z pominięciem złożonego w terminie odwołania przez Skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem złożonym przez Skarżącego, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo złożone odwołanie Skarżącego - jako stronę postępowania - powinno być rozpoznane merytorycznie razem z pozostałymi odwołaniami wywiedzionymi w toczącym się postępowaniu odwoławczym zgodnie z zasadą jedności postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 Ppsa o stwierdzenie nieważności w całości decyzji z dnia 30 maja 2018 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 Ppsa o uchylenie decyzji z dnia 30 maja 2018 r. w całości, oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że niedopełnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązku rozpatrzenia wszystkich odwołań, złożonych od decyzji z dnia 29 marca 2018 r. Prezydenta Miasta o środowiskowych uwarunkowaniach musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonych decyzji lub uchyleniem zaskarżonych decyzji, z powodów formalnych. Bezsprzecznie w niniejszej sprawie skarżący złożył w dniu 26 kwietnia 2018 r. odwołanie od decyzji środowiskowej, a następnie je uzupełnił w terminie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaś decyzję merytoryczną kończącą postępowanie odwoławcze z pominięciem tego odwołania. Ponadto, w dacie złożenia odwołania, żadne rozstrzygniecie organu odwoławczego jeszcze nie zapadło. Nieprawidłowe jest zatem twierdzenie Kolegium, że postępowanie odwoławcze było już zakończone, albowiem wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Do momentu, kiedy odwołanie nie zostanie merytorycznie rozpoznane, nie można więc stwierdzić, że postępowanie odwoławcze w sprawie zostało prawomocnie zakończone. Brak zatem podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Orzekając o umorzeniu postępowania organ odwoławczy w istocie nie rozpoznał odwołania wniesionego przez stronę postępowania, a w konsekwencji nie doszło do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na skutek odwołania strony, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa, tj. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I OSK 314/13LEX nr 1569525). Decyzja taka dotknięta jest zatem wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja naruszająca w sposób oczywisty zasadę dwuinstancyjności postępowania w wyniku umorzenia postępowania odwoławczego te przesłanki spełnia. W ocenie Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając decyzję z dnia 30 maja 2018 r. nie rozpoznało wszystkich prawidłowo wniesionych odwołań przez strony postępowania i pominęło odwołanie złożone przez Skarżącego. Taka praktyka w świetle zasad postępowania administracyjnego jest niedopuszczalna. W sytuacji, gdy Skarżący, jako strona postępowania, skutecznie złożył w dnu 26 kwietnia 2018 r. i uzupełnił odwołanie po wezwaniu do uzupełnienia braków, to decyzja z 30 maja 2018 r. była wydana w sposób wadliwy i przedwczesny, a nadto bez udziału Skarżącego, mimo, że jest stroną postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA I OSK 314/13 Lex nr 1569525, OSK 1230/04, nie publ., II OSK- 1198/09 LEX 746416). Autor skargi podkreślił, że wobec przekazania przez Kolegium akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (zgodnie z obwieszczeniem [...] z dnia 8 sierpnia 2018 r.), nie ma obecnie możliwości zapoznania się z treścią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2018 r. znak [...], ponieważ Skarżący nie jest stroną toczącego się obecnie postępowania przed tym Sądem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenia prawa skutkujące koniecznością jego uchylenia. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Z niekwestionowanych ustaleń organu oraz z materiału dowodowego wynika, że organ odwoławczy wydając decyzję z dnia 30 maja 2018 r. znak: [...], nie rozpoznał wszystkich odwołań od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018 r. znak: [...], pomijając odwołanie złożone przez skarżącego. Bezspornie przyczyną takiego stanu rzeczy, był brak wiedzy Kolegium o złożonym przez skarżącego odwołaniu, albowiem organ I instancji nie przekazał łącznie wszystkich odwołań. Skarżący wniósł do organu I instancji fragment odwołania z dnia 26 kwietnia 2018 r. tj. pierwszą stronę i w takiej formie zostało ono doręczone Kolegium w dniu 7 czerwca 2018 r., a następnie po uzupełnieniu o dalszą część wraz z podpisem, w dniu 8 czerwca 2018 r. Niezależnie od czynności organu I instancji Kolegium także w dniu 7 czerwca wezwało skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia. Przedmiotem sporu jest ocena skutków jakie powoduje naruszenie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron niniejszego postępowania i w konsekwencji ich wpływu na sposób rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że w realiach niniejszej sprawy, z uwagi na istniejącą już w obrocie prawnym decyzję rozstrzygającą merytorycznie co do zasadności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną po rozpoznaniu odwołań licznych podmiotów mających interes prawny, Kolegium nie mogło - rozpoznając odwołanie skarżącego – wydać kolejnej decyzji w tej samej sprawie. Tego poglądu skarżący nie kwestionuje. Podnosi jednak, że w zaistniałej sytuacji obowiązkiem Kolegium było wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia 30 maja 2018 r. po to, by następnie rozpoznać łącznie wszystkie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta . Zaprezentowany pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie i znany jest również Sądowi. Nie mniej jednak okoliczności na tle których pogląd ten wyrażono są odmienne niż występujące w niniejszej sprawie, co uzasadnia zdaniem Sądu orzekającego inną ocenę skutków powstałych dla rozstrzygnięcia. Przede wszystkim różnica polega na wielości stron biorących udział w niniejszej sprawie i w konsekwencji sposobu doręczania w postępowaniu pism stronom oraz na specyfice tego postępowania. W przypadku, gdy planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędnym elementem ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę lub inną decyzję zezwalającą na realizację inwestycji jest uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.d.i.ś. i wymieniona jest w § 3 ust. 1 pkt 56a, 60 i 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Z uwagi na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie a także rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. znak: [...] nałożył na Miejski Zarząd Dróg (inwestor) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania dla planowanego przedsięwzięcia oraz obowiązek przedłożenia przez wnioskodawcę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2017 r. znak: [...] (k. nr 1702 akt adm.) Zatem specyfika sprawy polegała na szerokim zakresie (skali) przedsięwzięcia obejmującym rozbudowę ulic Z. i ul. W. oraz budowę nowej drogi, a także prowadzeniu jej z udziałem społeczeństwa. Zasadą jest, że organ doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (jeżeli strona spełni warunki wymienione w art. 391 § 1 pkt 1 Kpa lub organ otrzyma zgodę strony albo jej wniosek o doręczanie pism w tym trybie). Z trybu określonego w art. 49 Kpa organ może skorzystać tylko wtedy, gdy jest ku temu wyraźna podstawa prawna. Taką podstawę wprowadza art. 74 ust. 3 u.d.i.ś. Stanowi on, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kpa. Sprawa zakończona decyzją Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018 r. toczyła się z udziałem stron, których liczba przekroczyła 20, co oznacza, że doręczanie pism jak również zawiadamianie o podejmowanych czynnościach następowało przez obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób, co przedstawiło Kolegium w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Analizowany przepis niewątpliwie więc różni postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w którym liczba stron przekracza 20, od postępowania, w którym udział biorą dwie lub więcej osób, których liczba nie przekracza 20, a takich sytuacji dotyczyło przywołane przez skarżącego orzecznictwo sądowoadministracyjne. Nie budzi też wątpliwości, że w wyniku rozpoznania odwołań od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018 r. – decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2018 r. – obie wspomniane decyzje stały się ostateczne wobec wszystkich podmiotów posiadających interes prawny w sprawie. Z uwagi na unormowanie art. 74 ust. 3 u.d.i.ś., specyfikę sprawy, szeroki zakres przedsięwzięcia oraz znaczną ilość osób, które odwołały się od decyzji organu I instancji i których odwołania kolegium rozpatrzyło wydając w dniu 30 maja 2018 r. decyzję znak: [...] uznać należy, że nie można powołując się na pogląd wyrażony na tle okoliczności innych niż występujących w niniejszej sprawie, żądać stwierdzenia nieważności obu z powołanych wyżej decyzji tylko z tego powodu, że nie zostało rozpoznane jedno z wielu odwołań, które zostały wniesione w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań. Podnieść również trzeba, że na datę rozpoznawania niniejszej skargi, tut. Sąd wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 524/18 oddalił skargę M. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2018 r. znak: [...]. Z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wystąpił Miejski Zarząd Dróg , który zgodnie z obwieszczeniem Wojewody znak: [...] z dnia 5 listopada 2018 r. uzyskał decyzję Nr [...] z dnia 2.11.2018 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi wojewódzkiej Nr [...], na terenie miasta K. i gminy M. Z literatury przedmiotu wynika, że oddalenie prawomocne przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamykać będzie organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go ocena prawną zawartą w wyroku sądu (art. 153 Ppsa), jednakże tylko w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego (por. wyrok NSA z 18.12.1992 r. I SAB 63/92, CBOSA). W uchwale NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. Akt I OPS 6/09 wyraźnie stwierdzono, że nie zawsze wyrok oddalający skargę na kwestionowaną decyzję automatycznie stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Możliwa jest sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem Sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy, spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania (por. wyrok NSA z 10.01.2018 r. sygn. Akt II OSK 1899/16). Z podniesionych wyżej względów, w ocenie Sądu, sam fakt nie rozpoznania łącznie wszystkich odwołań nie może skutkować obowiązkiem stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego i decyzji organu I instancji. Na gruncie niniejszej sprawy, nie oznacza to oczywiście, że w zaistniałej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa umorzyło postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie i doktrynie prawa (np. B.Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005 r., teza 4 do art. 129) przyjmuje się, że podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym może wnieść odwołanie, dopóty, dopóki decyzja nie jest ostateczna, a więc dopóty, dopóki nie upłynął termin odwołania. Po tym terminie pismo, z którego wynika zamiar wniesienia odwołania i w którym podnosi się, że uniemożliwiono stronie udziału w postępowaniu, winno być rozpatrywane jako podanie o wznowienie postępowania oparte na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Bezspornie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2018 r. funkcjonuje w obrocie prawnym i od tego dnia ma walor decyzji ostatecznej, podobnie jak decyzja Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018 r. W takim zaś stanie faktycznym i prawnym orzekało Kolegium, wydając w dniu 23 lipca 2018 r. zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 7 Kpa organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak słusznie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 279/10, "przepis ten wsparty ponadto regulacjami zawartymi w art. 8 i 9 Kpa, stanowi podstawę do życzliwej interpretacji pism składanych w toku postępowania. Organ administracji powinien uwzględnić treść pisma, a nie jego formę, jeżeli miałoby to przysłużyć się słusznemu interesowi obywateli. Jednocześnie organ administracji nie powinien wykorzystywać nieadekwatnej do etapu postępowania formy pisma, po to, aby pominąć zawarte w jego treści żądanie." W ocenie Sądu, nierozpoznanie złożonego w terminie odwołania W. M., który kwestionował zasadność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018 r. jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu odwoławczym, co powoduje, że obowiązkiem tego organu było rozważenie, czy jego pismo nie powinno być rozpatrywane jako podanie o wznowienie postępowania oparte na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Bez zwrócenia się do skarżącego o zajęcie stanowiska w tej kwestii, umorzenie postępowania odwoławczego jako naruszające art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 Kpa, należało uznać za przedwczesne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero po uzyskaniu tego stanowiska organ będzie mógł podjąć stosowne rozstrzygnięcie, po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z regułami i zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższe wskazania organ uwzględni przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Niezasadnie natomiast skarżący powołuje się na brak możliwości zapoznania się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2018 r. w związku z przekazaniem do tut. Sądu sprawy ze skargi na tę decyzję, co nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący powziął w tej kwestii wiadomość w drodze obwieszczenia znak: [...] z dnia 8 sierpnia 2018 r. Trzeba wskazać, że przepisy przewidują udział w sprawie w charakterze uczestnika, o ile stosownie do treści art. 33 § 2 Ppsa, osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, złoży wniosek. Z tej możliwości, jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Ke 524/18, skarżący nie skorzystał. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 Ppsa. Na koszty składają się: kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika skarżącej obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.poz. 1800 z późn. zm.), wpis w kwocie 200 zł oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa 17 zł.