II SA/Ke 646/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009r. sprawy ze skargi J. Sz. o wymierzenie Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. oddala skargę. II SA/Ke 646/09 UZASADNIENIE W skardze z dnia 6 października 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, J.Sz., na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniosła o wymierzenie organowi - Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny w wysokości 10.000 zł. za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2006r. sygn. akt II SA/Kr 387/03. W uzasadnieniu podała, że o wykonanie wyroku zwróciła się do organu dnia 31 sierpnia 2009r., "ponieważ wcześniej zostały wydane wadliwe decyzje i powinno być przeprowadzone postępowanie naprawcze". W odpowiedzi na powyższe uzyskała informację, że postępowanie zostało zakończone, gdyż pozostają w obrocie prawnym decyzje "na użytkowanie samowoli budowlanej". Skarżąca podniosła, że jest w posiadaniu prawomocnych decyzji o podziale nieruchomości na działki pod budownictwo jednorodzinne, a budynek jest w całości przeznaczony pod działalność gospodarczą. Zarówno wyrok WSA w Krakowie jak i wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008r. oddalający skargę kasacyjną, "zawierają treść jaka powinna być w decyzji i jest wiążąca". W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał ją za bezpodstawną i nieuzasadnioną. Organ opisał przebieg postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 51 i 55 Prawa budowlanego, w sprawie kwestionowanej przez skarżącą budowy budynku mieszkalno-usługowego w S. przy ul. [...], w czasie której inwestor J.Ch. w sposób istotny odstąpił od warunków udzielonego mu w 1998r. pozwolenia na budowę. Przytoczył także wyroki sądów administracyjnych, jakie zapadły w trakcie tych postępowań i czynności podjęte w celu ich realizacji. Wyjaśnił także, iż rozpatrując wniosek J.Sz. z dnia 31 sierpnia 2009r. w sprawie wydania decyzji w postępowaniu naprawczym, Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję w dniu [..] o umorzeniu tego postępowania. Decyzja nie jest ostateczna. W ocenie organu, wszystkie działania podejmowane były w odpowiednim terminie i bez zbędnej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Materialno-prawną podstawą orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest przepis art. 154 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego będzie zatem zbadanie, czy organ wykonał wyrok uwzględniający skargę J.Sz., czy też pozostawał w bezczynności. W tym celu, na podstawie przedstawionych akt administracyjnych oraz akt tut. Sądu II SA/Ke 176/09, z których dowód dopuszczony został na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009r., ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nałożył na J.Ch. obowiązek opracowania i przedłożenia następującej dokumentacji technicznej: 1. inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej powykonawczej budynku usługowo-mieszkalnego położonego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w S., uwzględniającej istniejący stan zagospodarowania działki, opracowanej na podkładzie aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, 2. orzeczenia technicznego określającego jakość i stan techniczny wykonanych robót budowlanych oraz możliwość bezpiecznego dalszego użytkowania obiektu. Orzeczenie winno uwzględniać wytyczne do ewentualnych zmian lub przeróbek w powstałym obiekcie – w celu doprowadzenia popełnionej samowoli do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków udzielonego mu pozwolenia na budowę wykonując podpiwniczenie pod całością budynku (zgodnie z pozwoleniem podpiwniczona miała być tylko część mieszkalna), nadbudowaniu poddasza mieszkalnego nad częścią usługową (która miała być parterowa) oraz zmieniając układ konstrukcji budynku i dachu w części mieszkalnej. Opisana wyżej decyzja utrzymana została w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Po złożeniu wymaganych dokumentów przez inwestora, Starosta decyzją z [...] udzielił J.Ch. pozwolenia na użytkowanie podpiwniczenia, piętra i poddasza budynku przy ul. [...] w S., przy czym wskutek odwołań wniesionych przez J.Sz. oraz U. i J. W., rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji (decyzja WINB z [...]). Następnie, ostateczną decyzją z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 55 ust.1 pkt 4 oraz art. 59 ust.1 Prawa budowlanego, udzielił J.Ch. pozwolenia na użytkowanie piwnic, piętra oraz poddasza w/w budynku – zgodnie z jego przeznaczeniem. Wyrokiem z dnia 10 października 2006r. w sprawie II SA/Kr 387/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargę J.Sz., uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w kontekście dokonanych przez oba organy ustaleń, w szczególności dotyczących formy architektoniczno-przestrzennej faktycznie zrealizowanego przez inwestora obiektu, jako wysoce problematyczna jawi się ocena, iż nałożony w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane obowiązek opracowania i przedłożenia dokumentacji inwentaryzacyjnej i orzeczenia technicznego doprowadzi popełnioną przez inwestora samowolę budowlaną do stanu zgodnego z prawem. Oba organy nie wyjaśniły bowiem w jaki sposób miałoby to nastąpić. Po wtóre, ustalenia organów dotknięte są brakami skutkującymi niewyjaśnieniem istoty sprawy. Dotyczy to parametrów techniczno-budowlano-architektonicznych wzniesionego przez inwestora obiektu w części wykraczającej poza udzielone mu pozwolenie budowlane. Ustalenie to jest istotne, gdyż implikuje subsumcję stanu faktycznego względem konkretnej normy prawnej. Sąd podniósł, że organy bez wystarczającej podstawy zdają się traktować pozwolenie na budowę jako dokument bezwzględnie eliminujący możliwość zastosowania sankcji rozbiórki. Tymczasem w sprawie chodziło o to, czy nadbudowa i piwnica części użytkowej budynku, stanowiące względnie samodzielne elementy i to nie uwzględnione pozwoleniem na budowę, poddają się sankcji z art. 48 Prawa budowlanego. Jeżeli wybudowane zostały ponad zakres projektu budowlanego, stanowiąc część budynku samowolnie dodaną, to sankcja rozbiórki ograniczona do tej części jest odpowiednio proporcjonalna i ma wystarczające oparcie w art. 48 prawa budowlanego. Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008r. sygn. akt II OSK 380/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez J.Ch. od opisanego wyżej wyroku WSA w Krakowie. W uzasadnieniu NSA podzielił stanowisko Sądu I-szej instancji, iż nałożenie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane obowiązku opracowania i przedłożenia dokumentacji inwentaryzacyjnej i orzeczenia technicznego nie doprowadzi popełnionej samowoli polegającej na odstąpieniu od warunków pozwolenia na budowę do stanu zgodnego z prawem. Już to stanowisko Sądu, który badał wydane na tej podstawie materialnoprawnej decyzje organów nadzoru budowlanego, było wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonych decyzji. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w okolicznościach sprawy wywody Sądu pierwszej instancji w kwestii ewentualnego zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane uznać należy jako rozważania hipotetyczne, tym bardziej, że jak przyznał to Sąd pierwszej instancji organy nadzoru budowlanego nie poczyniły stosownych ustaleń w opisanym zakresie. Wprawdzie z przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane wynika, że nakaz rozbiórki można skierować wobec obiektu budowlanego jako całości, jak i jego części, to jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano , że nakaz rozbiórki części obiektu można wydać tylko wówczas, gdy część ta da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości (por. wyrok z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 958/05, publikowany -zbiór Lex 275477). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił przy tym, że rozważania Sądu pierwszej instancji przedstawione w powyższym zakresie należy traktować jako zmierzające (zobowiązujące) do podjęcia przez organu ustaleń czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia - wobec odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia na budowę - z innym przypadkiem niż określony w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Akta sprawy wraz z odpisami powyższych wyroków i ich uzasadnieniami, zostały przesłane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 16 czerwca 2008r. Postanowieniem z [...] organ I-szej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa w zw. z art. 149 § 1 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty z [...] (dotyczącą udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu usługowego przy ul. [...] w S.) oraz ostateczną decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] udzielającą J.Ch. pozwolenia na użytkowanie piwnic, piętra oraz poddasza w/w budynku. Jako przyczynę wznowienia organ podał uchylenie przez WSA w Krakowie decyzji: Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Następnie, organ I-szej instancji decyzją z dnia [...], podjętą na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, uchylił w całości własną decyzję z [...] dotyczącą udzielenia J.Ch. pozwolenia na użytkowanie piwnic, piętra oraz poddasza budynku usługowo - mieszkalnego przy ul. [...] w S., ponieważ wydana została w oparciu o decyzję uchyloną przez WSA w Krakowie, oraz na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej w/w budynku, wybudowanego w sposób istotnie odbiegający od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, nałożył na J.Ch. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych - w celu doprowadzenia popełnionej samowoli budowlanej do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego od powyższego rozstrzygnięcia przez J.Sz., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 151 § 2 kpa stwierdził, że decyzja INB z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz z powodu zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 kpa (od daty doręczenia decyzji upłynęło 5 lat), nie może nastąpić uchylenie tej decyzji. Ponadto organ II-giej instancji uchylił wydane w toku tego postępowania postanowienie z dnia [...] w części wadliwego rozstrzygnięcia odnoszącego się do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty z [] i umorzył postępowanie w tym zakresie. Skarga wniesiona od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Ke 176/09, a akta administracyjne wraz z odpisem w/w wyroku doręczone zostały organowi II-giej instancji w dniu 28 września 2009r. (k. 79 i 80 akt tut. Sądu II SA/Ke 176/09), zaś Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu 6 października 2009r. (akta administracyjne niniejszej sprawy). Dnia 2 września 2009r., gdy akta pozostawały jeszcze w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach, J.Sz. złożyła w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego wniosek o "wydanie decyzji w postępowaniu naprawczym w terminie do 30 września 2009r., zgodnie z treścią wyroków w sprawie samowoli budowlanej." W odpowiedzi na powyższe otrzymała pismo z dnia 22 września 2008r. informujące, że dotychczasowe postępowanie naprawcze zostało zakończone ostatecznymi decyzjami o pozwoleniu na użytkowanie, które – zgodnie z wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 16 lipca 2009r. w sprawie II SA/Ke 176/09 – pozostają w obrocie prawnym. Dnia [...] już po wniesieniu niniejszej skargi do Sądu, Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył dotychczasowe postępowanie administracyjne naprawcze prowadzone na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego w sprawie budynku położonego przy ul. [...] w S., wybudowanego w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę – ponieważ w sprawie tej wydana została w 2003r. ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku, która z przyczyn określonych w art. 146 § 1 kpa nie może być uchylona, ponieważ od dnia jej doręczenia upłynęło 5 lat. Decyzja ta doręczona została stronom, przy czym w aktach dostarczonych Sądowi brak jest informacji, czy jest ona ostateczna. Oceniając przedstawiony wyżej stan faktyczny przez pryzmat zastosowania przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a., na którym oparta została skarga, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że organowi –Inspektorowi Nadzoru Budowlanego nie można zarzucić bezczynności po wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 października 2006r., uchylającym decyzje: Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Wprawdzie pierwszą czynnością podjętą przez organ po przesłaniu akt administracyjnych wraz z wyrokami WSA w Krakowie i NSA, było wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 55 Prawa budowlanego, co bezpośrednio nie dotyczyło postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o art. 51 tego Prawa (które istotnie – wskutek wyroku WSA w Krakowie – pozostawało bez zakończenia), jednak w okolicznościach sprawy takie działanie organu należy uznać za uzasadnione. Podkreślenia bowiem wymaga, że w/w decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stanowiła prawną konsekwencję i zakończenie postępowania naprawczego, wszczętego na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane i tym samym stanowiła przeszkodę w wykonaniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 października 2006r., który zapadł już po wydaniu decyzji w przedmiocie udzielenia J.Ch. pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z art. 55 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w roku 2003, uzyskanie pozwolenia na użytkowanie wymagane było, jeżeli właściwy organ wydał decyzję, o której mowa w art. 51 ust.1 pkt 2 (w stanie sprawy chodzi o obie decyzje uchylone następnie przez WSA w Krakowie). Ostateczna decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie kończyła zatem postępowanie naprawcze prowadzone wobec obiektu, co do którego stwierdzono zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 50 ust.1 Prawa budowlanego (w tym istotne odstępstwo od warunków udzielonego pozwolenia na budowę). Dlatego wykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 października 2006r. polegało przede wszystkim na konieczności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] w przedmiocie udzielenia J.Ch. pozwolenia na użytkowanie. Podkreślić jednocześnie należy, że wydana w następstwie wznowienia postępowania decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], w której na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, organ uchylił w całości własną decyzję z [...] dotyczącą udzielenia J.Ch. pozwolenia na użytkowanie piwnic, piętra oraz poddasza przedmiotowego budynku usługowo - mieszkalnego i orzekł merytorycznie w oparciu o art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nie była zgodna z prawem. Wskutek tego została zreformowana przez organ II-giej instancji w decyzji z dnia [...], a stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy podzielone zostało w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w prawomocnym wyroku z dnia 16 lipca 2009r., w sprawie II SA/Ke 176/09, oddalającym skargę J.Sz. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że ponieważ przedmiotem wznowienia było postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotyczącą udzielenia pozwolenia na użytkowanie, rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, o którym mowa w art. 149 § 2 kpa, musiało zostać podjęte w ramach tego samego przedmiotu, czyli uzyskania pozwolenia na użytkowanie, regulowanego przepisami art. 55 i nast. Prawa budowlanego. Dlatego prawidłowo w zaskarżonej decyzji organ II-giej instancji wyeliminował z obrotu prawnego decyzję INB z dnia [...], objętą odwołaniem J.Sz., która naruszając art. 149 § 2 kpa, nie orzekała w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, lecz w przedmiocie postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50 i nast. Prawa budowlanego. Decyzja organu I-szej instancji z dnia [...], aczkolwiek wadliwa, nie powoduje jednak przyjęcia, że pozostawał on w bezczynności. Wszystkie podejmowane przez ten organ czynności zmierzały bowiem do wykonania wyroku WSA w Krakowie i wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z [...] w przedmiocie udzielenia J.Ch. pozwolenia na użytkowanie. Skutek ten nie został osiągnięty wobec upływu czasu i zaistnienia przesłanek z art. 146 § 1 kpa, jednak okoliczność ta nie może mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że grzywna, którą sąd administracyjny może wymierzyć organowi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., ma charakter dyscyplinujący i sankcjonuje bezczynność (a nie działanie) tego organu, nie jest natomiast wyrazem oceny sądu, co do zgodności z prawem podjętych przez organ nowych rozstrzygnięć w sprawie (por. także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2008r., sygn. akt I SA/Wr 1879/07, LEX nr 471132). Przez niewykonanie wyroku należy zaś rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (wyr. NSA z dnia 30 maja 2001r., II SA 2015/00, niepubl.). Przy ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób pominąć tego, że dnia [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję na podstawie art. 105 § 1 kpa, w której umorzył dotychczasowe postępowanie administracyjne naprawcze prowadzone na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego w sprawie budynku położonego przy ul. [...] w S., wybudowanego w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę – ponieważ w sprawie tej wydana została w 2003r. ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku, która z przyczyn określonych w art. 146 § 1 kpa nie może być uchylona, ponieważ od dnia jej doręczenia upłynęło 5 lat. Jak już wskazano wyżej, ocena merytoryczna tego rozstrzygnięcia pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy. Istotne jest natomiast to, że decyzja ta: - kończy postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, w ramach którego wydane zostały decyzje uchylone następnie wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 10 października 2006r., - wydana została już po wniesieniu niniejszej skargi do Sądu. Mimo to, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, takiego stanu rzeczy nie można zakwalifikować jako przypadek z art. 154 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o jakiej mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Sytuacja opisana w omawianym przepisie ma bowiem zastosowanie jedynie w razie stwierdzenia, że organ – przed wydaniem (po wniesieniu skargi) decyzji stanowiącej wykonanie wyroku – pozostawał w bezczynności. Tak jednak nie jest w sprawie, co wykazano wyżej. Co więcej, podjęcie decyzji w przedmiocie zakończenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, mogło nastąpić dopiero po podjęciu czynności mających na celu wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] udzielającą J.Ch. pozwolenia na użytkowanie. Końcowy efekt tych działań – w postaci prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Ke 176/09 – znany był organowi I-szej instancji w dniu zwrotu akt administracyjnych tj. 6 października 2009r. Dlatego w ocenie Sądu, stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. dopiero od tej daty należy liczyć termin załatwienia sprawy w rozumieniu art. 35 § 1, 3 i 5 kpa (w tym przypadku chodzi o wykonanie wyroku WSA w Krakowie poprzez wydanie decyzji w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego). Podejmując decyzję w dniu [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył ustawowych terminów, o jakich mowa w tych przepisach, dlatego nie można uznać, że wniesienie skargi do Sądu w czasie, kiedy termin ten dopiero zaczął bieg (tj. 6 października 2009r.) stanowi przypadek z art. 154 § 3 p.p.s.a. Te same okoliczności należy brać pod uwagę oceniając fakt, że decyzja organu I-szej instancji kończąca postępowanie prowadzone na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, wydana została po ok. półtora roku po dacie zwrotu akt administracyjnych z wyrokami WSA w Krakowie z dnia 10 października 2006r. i NSA z dnia 10 kwietnia 2008r. Mając na względzie stan faktyczny i prawny sprawy powodujący, że przed bezpośrednią realizacją wyroku WSA w Krakowie w zakresie postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, koniecznym było podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw, aby zarzucić organowi bezczynność w wykonaniu wyroku sądowego w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. tj. pozostawanie w zwłoce w kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn skargę należało uznać za bezzasadną, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.