II SA/Ke 659/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na wezwanie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 4 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie postanawia: odrzucić skargę. W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wezwanie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 4 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania bez wniesienia opłaty za parkowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż zaskarżone "zawiadomienie-wezwanie" stanowi jedynie informację o konieczności uiszczenia opłaty dodatkowej w terminie 7 dni od dnia jego wystawienia. Nieuiszczenie tej opłaty skutkuje wystawieniem upomnienia w trybie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Niezastosowanie się do tego upomnienia powoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego i dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia w tym postępowaniu istnieje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie wystawił ani upomnienia, ani tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1202/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał się za niewłaściwy miejscowo do rozpoznania sprawy i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga zatem w pierwszej kolejności rozważenia, czy zaskarżone wezwanie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem żadne inne przypadki wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie wchodzą w rachubę. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.) zwana dalej "ustawą" w art. 13 ust. 1 pkt 1 stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei art. 13f ust. 1 ustawy stanowi, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2 ustawy). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust.3 ustawy). W myśl art. 40d ust. 2 ustawy, opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. Przepisy ustawy nie przewidują odrębnego postępowania dotyczącego wymiaru opłaty dodatkowej , a wyraźnie w tym zakresie na mocy art. 40d ust. 2 stanowią o jej przymusowym ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. "Wezwanie" ("zawiadomienie") sporządzane w przypadku stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (nie będące upomnieniem w rozumieniu art. 15 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej "u.p.e.a.") dokumentuje jedynie fakt nieuszczenia opłaty i jednocześnie informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku. W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej stanowi akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Niewykonanie powyższego obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego jego wykonania. Wówczas konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, a ochrona praw stron tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu. Obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji, bowiem zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z art. 2 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. III SA/Gd 222/11, postanowienie NSA z dnia 22 października 2008 r., sygn. I OSK 1012/08, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r., sygn. III SA/Łd 193/07, wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. I OSK 209/07, wyrok WSA w Szczecinie z 14 października 2009 r., sygn. II SA/Sz 35/09, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądu przeciwnego, zaprezentowanego w orzeczeniach WSA w Gorzowie Wielkopolskim, tj. w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. , sygn. II SA/Go 4/07 oraz w postanowieniu z dnia 2 października 2008 r., sygn. II SA/Go 417/08 Sąd, z przyczyn wskazanych powyżej, nie podziela. Skoro zatem zaskarżone wezwanie nie należy do żadnego z aktów czy czynności ujętych w katalogu określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, bowiem w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sytuacja taka ma miejsce m.in. wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, wynikającej z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.