II SA/Ke 708/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Karolina Chrapkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17 lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 17 lipca 2019 r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski (zwany dalej: organem odwoławczym, Wojewodą), po rozpatrzeniu odwołania K. C., utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego z dnia 30 maja 2019 r. znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 22 grudnia 1999 r. o uznaniu wyżej wymienionej za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz decyzji z dnia 2 stycznia 2001 r. o utracie prawa do zasiłku. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i argumentację prawną. Skarżąca w dniu 22 grudnia 1999 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy we Włoszczowie i na podstawie ówcześnie obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. została uznana za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 30 grudnia 1999 r. Z dniem 30 grudnia 2000 r. nastąpiła utrata prawa do zasiłku z powodu maksymalnego okresu jego pobierania. Skarżąca pobierała zasiłek za okres od 30 grudnia 1999 r. do 29 grudnia 2000 r. i w okresie tym podlegała ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu. W dniu 17 maja 2019 r. skarżąca zwróciła się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o uchylenie ww. decyzji w trybie 155 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w trakcie pobierania zasiłku dla bezrobotnych podlegała jednocześnie ubezpieczeniu w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej KRUS) i przedstawiła decyzję KRUS w sprawie ustania ubezpieczenia społecznego rolników od 1 stycznia 2000 r. do 29 grudnia 2000 r. z powodu podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od 30 grudnia 1999 r. do 29 grudnia 2000 r. oraz decyzję KRUS w sprawie ustania ubezpieczenia społecznego rolników od 1 kwietnia 2001 r. do 15 grudnia 2016 r. z powodu braku wymagalnego okresu ubezpieczenia z uwagi na wyłączenie z ubezpieczenia społecznego rolników w związku z pobieraniem zasiłku w okresie 30 grudnia 1999 r. do 29 grudnia 2000 r. KRUS odmówił skarżącej uprawnień do świadczenia z ubezpieczenia emerytalno-rentowego, stwierdzając brak wymaganego okresu ubezpieczenia na dzień złożenia wniosku o emeryturę. Dalej skarżąca podniosła, że wniosek o uchylenie decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji jest zasadny ze względu na jej słuszny interes, gdyż ich uchylenie będzie równoznaczne z koniecznością uznania przez KRUS okresu ubezpieczenia od 1999 r., a tym samym będzie jej przysługiwało prawo do emerytury rolniczej. Rozpoznając powyższy wniosek organ pierwszej instancji uznał, że przedmiotowe decyzje jako decyzje związane i nie mające charakteru uznaniowego nie mogą być wzruszone w trybie art. 155 k.p.a. i wskazał, że w karcie rejestracyjnej skarżącej znajduje się dokument ZUS ZUA potwierdzający zgłoszenie zainteresowanej do ubezpieczenia zdrowotnego od 22 grudnia 1999 r. oraz do ubezpieczeń społecznych od 30 grudnia 1999 r., a skarżąca pod rygorem odpowiedzialności karnej potwierdziła własnoręcznym podpisem zgodność danych zawartych w tym formularzu. Ponadto organ wskazał, że w rozumieniu przepisu art. 155 k.p.a. nie można uznać za słuszny interes strony jej dążenia do innej oceny - z punktu widzenia nowych okoliczności, które zaistniały po wydaniu decyzji ostatecznej - przez organ tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani go zastępować. Odmowa przyznania prawa do emerytury przez KRUS nie może być traktowana zatem jako słuszny interes strony w rozumieniu ww. przepisu, a tym samym stanowić przesłanki do wzruszenia ostatecznej decyzji. Wojewoda rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym wskazał, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Natomiast skarżąca składając wniosek o uchylenie w trybie ww. przepisu decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji o uznaniu jej za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz decyzji o utracie prawa do zasiłku znajdowała się w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy jest rozbieżny w stosunku do stanu faktycznego istniejącego w dniu jej rejestracji w Urzędzie Pracy. Organ pierwszej instancji w dniu rejestracji skarżącej nie miał wiedzy o jej dalszych planach życiowych. Ponadto organ ten został powołany do realizacji zadań wynikających z przepisów dotyczących przeciwdziałania bezrobociu, nie zaś do informowania zarejestrowanych w nim osób o wszelkich możliwych konsekwencjach prawnych związanych z posiadaniem statusu bezrobotnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda wskazał, że w trybie art. 154 k.p.a. i art. 155 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane decyzje związane przy wydawaniu, których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie i ta okoliczność powinna być brana pod uwagę w pierwszej kolejności. Interes społeczny lub słuszny interes stron może przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej, tylko w przypadku decyzji uznaniowych. Wojewoda zwrócił uwagę, że zastosowanie art. 155 k.p.a. jest możliwe wyłącznie po spełnieniu obydwu przewidzianych w tym przepisie przesłanek, tj. jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ odwoławczy wyjaśnił, że status osoby bezrobotnej jak i prawo do zasiłku jest uprawnieniem, które nadawane jest na mocy ustawy szczególnej osobie spełniającej określone warunki, a zatem organ wydający decyzję nie może stosować uznaniowości. Skarżąca z własnej inicjatywy zgłosiła się w urzędzie pracy z intencją rejestracji oraz uzyskania statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku przysługującego bezrobotnym, a ponieważ spełniała ustawowe warunki, uzyskała oba te uprawnienia, bowiem organ pierwszej instancji nie mógł w takim stanie faktycznym i prawnym wydać innej decyzji. Wojewoda wskazał, że konsekwencją uchylenia przedmiotowych decyzji byłoby odebranie możliwości osobie spełniającej ustawowe wymogi uzyskania przysługujących jej praw, co stanowiłoby naruszenie przez organ przepisów prawa na podstawie, których działa, a także naruszenie konstytucyjnych zasad sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) oraz równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 40 § 2 k.p.a., tj. doręczanie pism stronie skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi, Wojewoda stwierdził, że organ ten zaniedbał obowiązek wynikający z tego przepisu, jednakże uznał, że strona z tego powodu nie poniosła żadnych negatywnych skutków prawnych. W związku z powyższym, zdaniem Wojewody, naruszenie tego przepisu przez organ pierwszej instancji nie wpływa na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W ocenie Wojewody, organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż strona skarżąca nie wykazała, aby niezawiadomienie jej o zebranym materiale dowodowym oraz możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody wniosła K. C. zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że w trakcie postępowania organ ten dopuścił się szeregu naruszeń prawa skutkujących wadliwością wydanej decyzji; - art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że nie jest możliwe uchylenie decyzji objętych wnioskiem, ponieważ nie są to decyzje uznaniowe, podczas gdy z brzmienia art. 155 k.p.a. nie wynika, że decyzje związane są wyłączone z zakresu tego przepisu oraz uznanie, że za uchyleniem decyzji nie przemawia słuszny interes skarżącej; - art. 16 k.p.a. poprzez uznanie, że zasada trwałości ostatecznych decyzji objętych wnioskiem stoi na przeszkodzie uchyleniu tych rozstrzygnięć na podstawie art. 155 k.p.a.; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organy postępowania administracyjnego w sposób rażąco naruszający podstawowe zasady prawa administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez uznanie, że za uchyleniem decyzji nie przemawia słuszny interes skarżącej oraz poprzez uznanie, wbrew temu, że z faktu znajdowania się w karcie rejestracyjnej skarżącej dokumentu ZUS ZUA wynikają dla niej jakiekolwiek konsekwencje; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa, co w konsekwencji mogło prowadzić do utraty zaufania skarżącej do władzy publicznej; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczanie pism skarżącej z pominięciem ustanowionego przez nią pełnomocnika, co w konsekwencji mogło doprowadzić do utraty możności obrony swoich praw przez skarżącą, skutkującego nieważnością decyzji; W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że skorzystanie z uprawnienia o którym mowa w art. 155 k.p.a. jest zgodne z jej interesem i spowoduje wzrost jej zaufania do organów administracji, a zatem wypełni się zasada zaufania obywateli do państwa. Zdaniem skarżącej, mając na uwadze treść art. 155 k.p.a. organ nie może odmówić jego stosowania powołując się na rzekomą jego sprzeczność z zasadami prawa administracyjnego, a konkretnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Zdaniem skarżącej gdyby art. 16 k.p.a. bezwzględnie wyłączał możliwość wzruszania ostatecznych decyzji, zbędne byłyby wszystkie przepisy dot. trybów nadzwyczajnych. W okolicznościach niniejszej sprawy podstawą prawną do uchylenia decyzji jest bowiem art. 155 k.p.a., który w omawianym przypadku modyfikuje treść art. 16 k.p.a. Tym samym powoływanie się organów na zasadę trwałości decyzji administracyjnych nie jest słuszne. Skarżąca podniosła nadto, że w sprawie niniejszej jej słuszny interes występuje i przejawia się w tym, że uchylenie przedmiotowych decyzji umożliwi jej uzyskanie emerytury rolniczej. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom Wojewody, jej wniosek nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i zmiany zakresu pierwotnego żądania ani do konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, dotyczącego przysługiwania jej prawa do emerytury rolniczej. W okolicznościach sprawy niniejszej zakres pierwotnego postępowania jest zatem taki sam, natomiast jedyna zmiana polega na skorzystania przez skarżącą z uprawnienia wynikającego z art. 155 k.p.a., tj. uprawnienia do złożenia wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji. Okoliczność, że decyzja o uznaniu skarżącej za bezrobotną wpływa na możliwość uzyskania przez nią emerytury rolniczej bezsprzecznie nie może mieć wpływu na treść decyzji pierwotnej, ale może i powinna mieć znaczenie przy ocenie przesłanek z art. 155 k.p.a. Skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji powoływały się m.in. na znajdujący się w aktach sprawy dokument ZUS ZUA, z którym nie mogła się zapoznać i wypowiedzieć się co do treści tego dokumentu oraz jego ewentualnego wpływu na możliwość uchylenia ww. decyzji. Skarżąca dodała, że gdyby miała świadomość, że zasiłek dla bezrobotnych wyłącza ją z ubezpieczeń społecznych rolników, pozbawi prawa podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników w trakcie później prowadzonej działalności gospodarczej i w konsekwencji pozbawi prawa do emerytury rolniczej, z całą pewnością nie zdecydowałaby się na jego pobieranie. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organy nigdy nie pouczyły jej o tym, że zasiłek dla bezrobotnych może mieć wpływ na ustalenie podlegania ubezpieczeniom i nie podejmując żadnych działań przez prawie 20 lat doprowadziły do sytuacji, w której skarżąca może ponieść olbrzymią szkodę z powodu nieznajomości prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w rozpoznawanej sprawie została objęta decyzja Wojewody Świętokrzyskiego utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego odmawiającą uchylenia w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia 22 grudnia 1999 r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz decyzji z dnia 2 stycznia 2001 r. o utracie prawa do zasiłku. Decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa. Niezależnie od argumentacji organów obu instancji co do prawidłowości stanowiska (popartego orzecznictwem sądowym) w zakresie wyłączenia trybu z art. 155 k.p.a. w odniesieniu do decyzji związanych (uchylenia decyzji związanych), dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej - w przekonaniu Sądu w składzie orzekającym – kluczowe znaczenie miało to, że celem postępowania administracyjnego prowadzonego w tym trybie jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej ze skutkiem na przyszłość. Otóż, należy wyraźnie podkreślić, że uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może nastąpić jedynie ze skutkiem ex nunc (na przyszłość) i w sytuacji gdy cel decyzji nie został jeszcze całkowicie zrealizowany, nie zaś ze skutkiem ex tunc (wstecz) – por. wyroki NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 134/14, z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1316/05.). Decyzja z dnia 22 grudnia 1999 r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz decyzji z dnia 2 stycznia 2001 r. o utracie prawa do zasiłku oznacza, że decyzje te nie określają już sytuacji prawnej jej adresata w znaczeniu przyznania mu uprawnia lub nałożenia obowiązku, a w związku z tym niemożliwe staje się ich uchylenie przy zastosowaniu art. 155 k.p.a. Sformułowanie zawarte w art. 155 k.p.a. "decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo" oznacza, że określone w tej decyzji uprawnienie lub obowiązek musi kształtować sytuację strony w dacie dokonywania jej uchylenia. Nie można zatem uchylać decyzji w sytuacji gdy decyzja nie kształtuje już sytuacji prawnej strony. W ocenie Sądu, możliwość uchylenia decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a. obejmuje wyłącznie sytuacje gdy strona realizuje prawa z decyzji ostatecznej lub decyzja ta określa jej obowiązek w dacie wydawania decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Ponownie zaakcentować należy, że decyzja wydawana w trybie art. 155 k.p.a. jest decyzją konstytutywną, a nie decyzją deklaratoryjną, co oznacza, że wywiera skutek na przyszłość, a nie wstecz. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepis art. 155 k.p.a. ma zastosowanie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane", a zatem takich, których cel nie został jeszcze całkowicie zrealizowany. Wymogi te odnoszące się do decyzji "nieskonsumowanej" wynikają z założenia, że art. 155 k.p.a. stosuje się wówczas, gdy uchylenie decyzji ostatecznej zmieni na przyszłość sytuację prawną strony, co do wykonywania przez nią uprawnień lub obowiązków wykreowanych wcześniej wydaną decyzją ostateczną (por. wyroki NSA z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1429/11, z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 828/11). Niezależnie od powyższego, Sąd podziela stanowisko organu wskazujące, że w rozumieniu przepisu art. 155 k.p.a. nie można uznać za słuszny interes strony jej dążenia do innej oceny - z punktu widzenia nowych okoliczności, które zaistniały po wydaniu decyzji ostatecznej - przez organ tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Odmowa przyznania prawa do emerytury przez KRUS nie może być traktowana jako słuszny interes strony w rozumieniu tego przepisu, a tym samym stanowić przesłanki do uchylenia ostatecznej decyzji. Trafnie organ wskazuje, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Strona składając wniosek o uchylenie w trybie tego przepisu decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji o uznaniu jej za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz decyzji o utracie prawa do zasiłku znajdowała się w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy jest odmienny w stosunku do stanu faktycznego istniejącego w dniu jej rejestracji w Urzędzie Pracy. Słusznie przy tym organ zauważa, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, że zastosowanie art. 155 k.p.a. jest możliwe wyłącznie po spełnieniu obydwu przewidzianych w tym przepisie przesłanek, tj. jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd podziela stanowisko organu, że status osoby bezrobotnej jak i prawo do zasiłku jest uprawnieniem, które nadawane jest na mocy ustawy szczególnej osobie spełniającej określone warunki, a zatem organ wydający decyzję nie może rozstrzygać sprawy w ramach luzu decyzyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca z własnej inicjatywy zgłosiła się w urzędzie pracy z intencją rejestracji oraz uzyskania statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku przysługującego bezrobotnym. Spełniała ustawowe warunki, a w związku z tym uzyskała oba te uprawnienia. Rację ma więc organ wskazując, że konsekwencją uchylenia decyzji byłoby w związku z tym odebranie możliwości stronie spełniającej ustawowe wymogi uzyskania przysługujących jej praw. W tych okolicznościach zarzuty zawarte w pkt a) - e) petitum skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwały również pozostałe zarzuty skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, że naruszenie tego przepisu może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona skarżąca wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W sprawie niniejszej skarżącą nie wykazała by brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 40 § 2 k.p.a., tj. doręczanie pism stronie skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi. Zauważyć należy, że wprawdzie organ I uchybił powyższemu obowiązkowi, tym niemniej strona z tego powodu nie poniosła żadnych negatywnych skutków prawnych, skoro odwołanie od decyzji I instancji wniósł w terminie jej pełnomocnik, a w konsekwencji doszło do rozpoznania sprawy przez organ II instancji i wydania decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.