II SA/Ke 712/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2020 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skarg na burmistrza postanawia odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 17 czerwca 2019 r. nr XI/109/2019 w sprawie rozpatrzenia skarg na Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce, Rada Miejska w Daleszycach, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 506) i art. 229 pkt 3 kpa, po zapoznania się z wynikami badania skargi przeprowadzonego przez Komisję Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Daleszycach, w § 1 stwierdziła, że skargi z 6 grudnia 2018 r., 7 i 27 stycznia 2019 r., 24 marca 2019 r. i wniosek z 17 stycznia 2019 r. dotyczące działalności Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce wobec zbadania zgłoszeń skarżącego są bezzasadne z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu do uchwały. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą uchwałę, twierdząc, że uchwała ta w całości narusza jego interes prawny. Natomiast w odwołaniu od tej uchwały, stanowiącym jednocześnie uzasadnienie do złożonej skargi, skarżący podał, że zaskarżona uchwała jest pełnym bezprawiem ze strony Rady Miejskiej oraz Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Daleszycach wniosła o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale o bezzasadności skarg na działanie Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z treści odpowiedzi na skargę oraz jej załączników, a także samej skargi wynika jednoznacznie, że stanowi ona skargę obywatelską, której przedmiotem mogą być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 kpa). Sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania tego typu skarg. Skarga, o której mowa w art. 227, nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga określona przez art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym, wewnętrznym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, oraz przykładowo postanowienie z 9 listopada 2006 r., sygn. I OZ 1133/06, czy też postanowienie z 15 maja 2009 r., sygn. I OZ 520/09 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też nie są one zaskarżalne do sądu administracyjnego. Ponadto uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego (takie jak zaskarżona w niniejszej sprawie), podjęte w wyniku skargi z art. 227 kpa na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy albo przez ich pracowników, są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. W konsekwencji nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Dodać należy, że przedstawione stanowisko pozostaje aktualne, pomimo dodania do art. 3 § 2 P.p.s.a. wyżej zacytowanego punktu 9. Postępowanie skargowe nie jest bowiem postępowaniem administracyjnym, w którym organ miałby obowiązek podjąć akt lub dokonać czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Takie też stanowisko wynika z aktualnego orzecznictwa (postanowienie WSA w Białymstoku z 15 grudnia 2016 r., sygn. II SAB/Bk 111/16, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 6 czerwca 2016 r. sygn. II SAB/Bd 52/16, postanowienie WSA w Łodzi z 13 lipca 2016 r. sygn. III SAB/Łd 21/16 dostępne jak wyżej). Mając to wszystko na uwadze, skoro sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę tę odrzucił